Modern Times

Ach dat spijt me nou. Modern Times Closed kan er vanaf a.s. maandag staan. Ik had er eerder over moeten schrijven, maar ja soms kies je wel eens verkeerd.
Het kán nog wel, tm.zondag: de openingstentoonstelling bezoeken in de nieuwe Philipsvleugel van het Rijksmuseum. Modern Times, Fotografie uit de 20e eeuw.
En als je niet kan, kan je toch even meekijken van twee bijzondere werken die daar nu nog net hangen.

Ik vond dit bijv. een fantastisch werk. Echt fantastisch. Ik heb er een hele tijd naar staan te turen. Waarom? Tja, dat kan ik eigenlijk niet zeggen. Het zijn gewoon foto's van gewone mensen. Scherpe foto's dat wel en allemaal op dezelfde manier genomen. Wacht ik laat het nog even beter zien

Nog iets te veraf hè, of zie je Koningin Beatrix al? Goed kijken.
Want ik zei wel gewone mensen en Beatrix is natuurlijk ook gewoon een mens, maar hoe je het ook bekijkt, geen gewoon mens.
Nou, op de volgende foto zie je haar beter

Nu zie je haar hè? Kan niet missen.
Er hangt een grote lijst bij met namen van de mensen op de foto's, en ook hun geboortedatum en beroep,  maar daar gaat het niet om. Of misschien ook wel.
In ieder geval, de veelkleurigheid van de Nederlandse bevolking was de Belgische fotograf Stephan Vanfleteren opgevallen; in zijn eigen land was het straatbeeld heel anders vond hij. Hij vroeg willekeurige mensen én de toenmalige koningin om voor hem te poseren.
Dat zij het deed vind ik trouwens ook heel bijzonder.
Ik zou alleen nog wel heel graag willen weten wat Vanfleteren nou toch zo anders aan het Belgische straatbeeld vindt in vergelijking met het Nederlandse en dan speciaal wat mensen betreft. Ik zie het niet. Misschien zijn de Belgen wat verfijnder, beter gekleed vind ik ook altijd, maar verder?? Maar die kleding zie je niet op de foto's dus dat kan het niet zijn.

Het tweede werk was een foto die ik zo prachtig vind. Als je die hebt gemaakt hoef je de rest van je leven niks meer te maken, lijkt me

De foto is in 1936 gemaakt door John Gutmann en je ziet de schoonspringster Marjorie Gestring.
En voor nog wat meer John Gutmann: klik

Ik kan natuurlijk niet eindigen zonder reclame te maken voor het Rijksmuseum. Die Philipsvleugel heeft niet altijd fototentoonstellingen. Vanaf 17 februari is er een Rembrandttentoonstelling, getiteld Late Rembrandt.
In juni New for Now: de mooiste kostuum- en modeprenten uit de eigen collectie
Veel later in oktober: Asia in Amsterdam. De Aziatische cultuurshock van de Gouden Eeuw.

Kunstuitleen

Zo'n vijfendertig jaar geleden gaf ik mijn man voor zijn verjaardag een abonnement op de Kunstuitleen.
Het leek me toen erg leuk om iets kunstigs aan de muur te hebben en nog niet meteen zeker te hoeven weten of het ook echt past bij ons en in ons huis.
Een bijkomend voordeel was natuurlijk dat je van de abonnementsprijs een gedeelte spaart. Waarmee je dan later een kunstwerk kunt aanschaffen.
Wij hebben er jaren veel plezier aan beleefd. Wij ja, want zo slim ben ik dan wel weer, haha. Ik houd erg van cadeaus waar ik ook wat aan heb.
We hadden soms mooie kunst in huis.
Ze waren nooit moeilijk in die uitleen.
We hebben wel eens drie jaar iets in huis gehad. Niemand vroeg of het zo langzamerhand niet eens terug moest.
Een keer waren we er met onze toen nog jonge kinderen. Ik weet niet meer welk kind het deed hoor, maar eentje stootte er (per ongeluk) tegen een stapel schilderijen, die als een reeks dominostenen omvielen en allemaal stuk waren. Een grote glasbende was het. Ze bleven vriendelijk daar in de kunstuitleen. Onze kinderen namen we niet meer mee.
We kochten ook wel eens wat. Maar de laatste jaren konden we eigenlijk nooit meer iets vinden. We namen dan soms wel iets mee, maar echt leuk vonden we het niet.
Ik wilde het al heel lang opzeggen, maar ja het was toch mijn man's cadeau en hij wilde niet opzeggen.
Tot een paar maanden geleden. We waren in Haarlem en bekeken daar de Kunstuitleen. En heel gek: we zagen wel tien dingen die we mooi vonden.
Toen hebben we ons abonnement in Hoorn opgezegd en een nieuw abonnement genomen in Haarlem. Inmiddels zijn we al weer aan ons derde kunstwerk toe. Het zijn tot nu toe geen blijvertjes, maar ze zijn leuk voor de afwisseling.
Ons spaarbedrag was al opgelopen tot 39 euro. En ze hebben daar in Haarlem een warenhuis voor kunst en design erbij, waar je allemaal leuke dingen vindt, die je zou kunnen kopen van je spaarbedrag.
Ik schreef al eens eerder over Story Tiles. Nou in die winkel bij de Kunstuitleen waren die ook. Dus nu hebben we er twee. Deze hadden we al:

Vanwege het Zeeuwse meisje natuurlijk. Maar ook omdat ik het idee zo leuk vind. Zo'n oud-hollands tegeltje met iets anders!
En de nieuwe, een moderne. Als verstokte Londenfans, moesten we deze gewoon hebben!

Wat nou wel heel erg is, ons spaartegoed bij de Kunstuitleen in Hoorn is opgelopen tot 800 euro. Achthonderd hè en we kunnen het gewoon niet besteden.
Er is niets dat we zouden willen bezitten.  Het geld mag dan wel vijf jaar blijven staan, maar ja ik heb weinig hoop dat we nog iets vinden. Ze hebben al jaren zo'n beetje hetzelfde aanbod. Zo zonde!

Donderdag, rommelmarkt

Door de feestdagen was ik even niet zo in de rommelmarktmodus.
Maar nu het nieuwe jaar begonnen is ga ik er gewoon weer mee door.
Hier de eerste rommelmarktfoto van dit jaar.
Barbies dus. 
Ha, ik noem Ken voor het gemak ook maar even Barbie. Trouwens ik weet niet eens zeker of dit wel Ken is.
Ken ken ik eigenlijk nauwelijks.
Barbie bestaat sinds 1959. In Amerika natuurlijk. Niet hier.
Toen Barbie in Nederland kwam, een pop voor teenagers, was ik er al te oud voor en niet geïnteresseerd. De bedoeling was geloof ik een beetje dat teenagers zelf kleertjes zouden maken voor hun pop. Tja, dat was in mijn geval natuurlijk  niet aan de orde.
Later veranderde dat en speelden kléine meisjes met hun Barbies, Kens en wat er allemaal nog bij kwam, qua huizen, auto's, enz. enz.
Ik vond er niet veel aan. Ook mijn dochter bleek geen echt Barbiemeisje. Ze erfde er een paar van vriendin M. en die heeft ze nog steeds. Maar om nou te zeggen dat er fanatiek mee gespeeld is: nee.
Maar ze liggen klaar voor Anna hoor. Die heeft op poppengebied voorlopig alleen belangstelling voor Koosje, maar je weet het nooit.
En toch kijk ik sinds kort op rommelmarkten uitgebreid naar Barbies. Dat komt doordat ik zeven dwergen kocht en daar hoort een Sneeuwwitjepop bij. Met zwart haar en een jurk met geel en blauw. Kijk en die wil ik graag vinden. Gaat lukken hoor. Geen haast.

Frans Hals museum

Een hele leuke tentoonstelling zagen we in het Frans Hals Museum in Haarlem.  Emoties.
Kijken naar gezichtsuitdrukkingen op 17e eeuwse schilderijen.
En proberen of je die gezichtsuitdrukkingen inderdaad herkent. Echt leuk.
Ik had heel veel foto's gemaakt, maar toen ik keek op de site van het museum zag ik een filmpje en als je daar naar kijkt, weet je veel meer dan ik ooit zou kunnen laten zien. Ook de openingstijden van het museum vind je er.
Dus: klik

Er was bij deze tentoonstelling een audiotour die bijzonder veel informatie gaf. Soms heb ik geen zin om met zo'n apparaat op m'n kop te lopen en kijk ik liever zelf. Maar dan zou ik toch wel veel gemist hebben. 

Ik laat tot slot één foto zien.  Van een schilderij van Dominicus van Tol. Bellenblazende kinderen.
Ik dacht niks veranderd sinds 1660.
Alleen is dit schilderij wrschlk met een andere bedoeling gemaakt. Deze: het leven kan als een zeepbel uit elkaar spatten. Het is eindig. Daar verwijzen de zandloper en het schedeltje op het schilderij naar.

Ik geloof niet dat dit schilderij nog bij de tentoonstelling hoorde.  Maar als ik hier een emotie zou moeten herkennen, dan denk ik blijdchap, pure blijdschap.

In de trein

De trein van 9.20 naar Amsterdam. Twee meisjes (rond de twintig) bezetten de gehele coupé, terwijl het nogal druk is.
Daar word ik altijd een beetje narrig van, dus ik vraag beleefd of ze plaats willen maken. Dat gebeurt zonder mopperen al valt het niet mee jassen en mutsen en handschoenen en tassen van de zitting te verwijderen.
Maar goed, ik zit. En ik weet meteen dat er van mijn plan om te lezen niets terecht gaat komen.
Het meisje tegenover me begint met haar make-up. Schattig spiegeltje heeft ze, zo'n ouderwets poederdoosje met een spiegeltje erin.
Haar vriendin doet niks. Ze praten aan een stuk door
Eerst haar gezicht. Met een gekleurde creme. Dan haar ogen. Ik sta versteld. Ze trekt in de toch wiebelende trein twee prachtige eyelinerlijntjes. En oogschaduw en mascara. Perfect.
Ondertussen verneem ik van het makeupmeisje dat haar ouders vandaag op vakantie zijn gegaan. Naar Limburg. En tja, dan moet ze koken vanavond en dus ook nog boodschappen doen en daar heeft ze geen tijd voor want na haar sollicitatie moet ze nog wel even winkelen natuurlijk.
Ondertussen haalt ze ook nog een pakje drinken tevoorschijn, iets gezonds. Ze biedt de vriendin er ook een aan, maar die wil niet. En dan gebeurt het. Ze vindt het drankje niet lekker, wil het op het tafeltje zetten, maar knijpt te hard en het gaat voor een deel over haar lichtblauwe blouse. Een mooie blouse met een mooie ketting er op.
Paniek. Deppen helpt niet.
'Nou 'zegt de vriendin, 'zo kun je niet gaan hoor. Je moet straks maar even in een spiegel kijken. Heel misschien valt je haar er over. Maar ik denk het niet'.
'Dan moet ik eerst nog maar wat gaan kopen' zegt ze. Tranen in haar mooi opgemaakte ogen.
Ze doet nog wat haarlak, een lekker ruikende gelukkig. Stift haar lippen en is verder klaar.
En nu zou ik zo verschrikkelijk graag willen weten hoe het afliep

Vader

Ik denk dat dit het soort boek is waar je van houdt of juist he-le-maal niet.
Ik zeg vooraf even dat ik bij de eerste categorie hoor.
Maar ik begrijp het ook als je het boek met een hele diepe zucht terzijde zou leggen om er nooit meer aan te beginnen. Karl Ove Knausgard beschrijft in dit eerste deel van een serie van zes boeken getiteld Mijn Strijd, voornamelijk zijn verhouding met zijn vader. Over zijn jeugd en zijn vader en over hoe hij zelf als vader is.
Het boek is autobiografisch en in mijn ogen boeiend.
Maar... alles wordt tot in detail besproken, echt alles. En soms leidde dat erttoe dat ik een paar bladzijden oversloeg. Daar kreeg ik echter dan weer een beetje spijt van en dan ging ik gauw weer even terug. Maar tráág is het. En dat dus een ongeduldig mens als ik, toch door blijft lezen dat zegt wat!!!
De verhouding tussen Karl Ove en zijn vader is moeizaam en gecompliceerd. De kille vader heeft geen interesse in zijn zoon, de zoon is onzeker en er wordt nauwelijks gecommuniceerd. En aan het eind van dit eerste deel gaat de vader dood. Dat is het eigenlijk wel zo'n beetje.
Het is echt een fascinerend boek. En de volgende vijf delen ga ik zeker lezen. Maar niet meteen, beslist niet meteen.

Boodschappen

Het blijft me fascineren, andermans boodschappenbriefje.
Mijn fantasie treedt in werking en ik zie de mensen voor me. Naar alle waarschijnlijkheid klopt er niets van dat fantasiebeeld, maar het houdt me even bezig.
Twee pits electra, daar begint het al mee. Waarom? Zouden ze zoveel eters krijgen dat er twee pitjes extra aangeschaft moeten worden?
En dan eten voor twee dagen. Oh nee, bij nader inzien toch maar voor één dag.
Heeft zij gezegd: 'wat er gebeurt gebeurt er, maar de tweede dag ga ik niet meer koken. We gaan uit eten en daarmee uit'.
Of heeft hij gezegd: 'je hebt je al zo ingespannen schat, wat vind je er van als  we lekker met z'n tweetjes uit eten gaan, de tweede dag?'
Ja toen waren die krieltjes niet meer nodig natuurlijk.
En wie deed de boodschappen? Niet degene die het lijstje maakte. Want die wéét dat krieltjes aardappels zijn en hoeft dat er dus niet bij te schrijven.
Wat te denken van wijn de la kangaroe? Is dat een familiegrapje voor een Australisch wijntje, of staat er iets heel anders misschien?
Er wordt  wordfeud gespeeld in deze familie, dat zegt ook weer wat over de types. Hoewel niet veel, want half Nederland speelt het.

Enfin, de plaats waar ik het briefje fotografeerde zou misschien ook nog wat kunnen vertellen. Dat was op straat in Haarlem voor een schoenenzaak.
Dan was het een vrouw die de boodschappen deed, want er worden in die zaak geen herenschoenen verkocht. Een supermarkt of wijnhandel was er niet in de buurt.
Dat zij dan dus gedacht heeft, de groeten met de mandarijnen en de avocado's, er is uitverkoop in de schoenwinkel, dus first things first.
We zullen het niet weten.
Maar raden is leuk. Ik zou misschien best een goede detective zijn geweest!

Bon Dieu

Als je deze filmposter bekijkt, kan je al een beetje raden waar de film over gaat. En ouder wordend Frans echtpaar (zij zijn gaullisten en katholiek) heeft vier prachtige dochters. Die dochters zijn op één na aan de man. De eerste trouwt met een Chinees, de tweede met een Jood en de derde met een Arabier. Het echtpaar vraagt zich af wat ze in godsnaam verkeerd hebben gedaan. Ook de drie schoonzoons vinden het lastig. En de stemming is bij familiebijeenkomsten gespannen. Als de Jood iets wil of zegt gaat de Arabier dwars liggen en andersom en allebei hebben ze het over 'die Chinees'.
Uiteindelijk kunnen ze toch wel goed overweg, al blijven de stekeligheden.
En dan Grace a Dieu, krijgt de jongste dochter een relatie. De ouders zijn blij, want eindelijk een katholiek, ze zullen in de kerk kunnen trouwen. Tja en dan blijkt dat de vierde schoonzoon weliswaar katholiek is, maar ook zwart!! Dat had de jongste dochter even niet verteld en de zwarte Charles was ook vergeten zijn ouders te vertellen dat hun a.s. schoondochter wit is en Europees.

Nou zo'n verhaal dus. Het kan zijn dat je er bij voorbaat al niks aan vindt, natuurlijk. Maar wij hebben echt erg gelachen. Ik vond het een heerlijke, ontspannende film. Scheurtje 4!

Vet erg!

Zo, hadden jullie allemaal heerlijke feestdagen?  Nou, dan nu maar weer over tot de orde van de dag!!

En hopelijk wordt jullie afval beter gescheiden. Want wat je hier ziet (Amsterdam) is niet best natuurlijk.  

Over afval gesproken: ik las ergens dat als je één liter (oliebollen)olie door de gootsteen of het toilet spoelt, dat het dan 2,80 kost om het vet weer uit het water te verwijderen. En aangezien wij particulieren in Nederland per jaar 28 miljoen kilo frituurvet gebruiken(!),  is dat een gigantische kostenpost, want niet iedereen verwijdert het vet zoals het moet. 

Ik kan eerlijk zeggen dat wij het niet doen, dat wegspoelen door gootsteen of toilet. En onze schoonzoon ook niet.

Die deed de olie,  nadat hij oliebollen had gebakken, precies zoals het hoort, in een oude frisdrankfles. 

En liet die fles op het aanrecht staan.

Het was een flinke drukte in zijn huis toen wij even een oliebol kwamen proeven. Een stuk of twintig mensen kletsten en kakelden gezellig rond. En een paar peuters. 

Dus we moesten zelf iets te drinken nemen. 

Mijn man moest nog rijden en je raadt het vast al: hij nam een frisje! 

Uit een fles die nog op het aanrecht stond. 

Vet erg!

Ik ben bang dat die olie redelijk direct in het riool terecht is gekomen!

1 januari

  Ik wens jullie een heel gelukkig en gezond nieuw jaar!

(Het gedichtje is van Hans Kuyper en de illustratie van Barbara de Wolf.)