Olifantenweeshuis ( Sri Lanka 3)

We zijn weer thuis. Na een prachtige 14-daagse rondreis door Sri Lanka.
De komende dagen wil ik graag iets van het eiland laten zien.
Ik maakte 1361 foto's. Ik maakte er veel meer, maar aan het eind van iedere dag zette ik ze op mijn kleine meegenomen laptopje en dan ging er al veel in de prullenbak. Niettemin nog best moeilijk om te kiezen.
Ik houd niet zo erg van een dag tot dag verslag, dus ik zal er gewoon wat dingen uitpikken die ik mooi of boeiend vond en daar wat over vertellen en laten zien.

Deze foto maakte ik in Pinnewala en daar bevindt zich een 'olifantenweeshuis'. Het wordt door de staat beheerd en er worden in de steek gelaten olifanten verzorgd. Het was ooit de bedoeling dat op deze manier de olifantenstand in Sri Lanka op peil gehouden zou kunnen worden. Maar in de praktijk bleek dat de meeste dieren niet meer terug kunnen in de vrije natuur, zij zouden niet lang overleven. Er worden nu ook nieuwe olifanten geboren.
Het was een mooi gezicht. Een paar keer per dag mogen de olifanten hier lekker in het water spelen  en baden. Daarna gaan ze weer terug naar stallen en krijgen de verzorging die ze nodig hebben. Voor zover ik het kon zien was de verzorging uitstekend.

En zeg nou zelf, een 'klein' olifantje is natuurlijk super vertederend. Je mag er ook heel dicht bij komen.

Het was er flink druk met toeristen en kraampjes waar je de ene olifant na de andere zou kunnen aanschaffen. Van hout, van steen, van stof, op puzzels, borden, bekers, noem maar op.
Wat ik erg leuk vind is dat er van de olifantenpoep (een olifant ontlast zich ruim 15 keer per dag van in totaalzo'n 100 kilo) papier wordt gemaakt. Gewassen, gefilterd, gedroogd, geperst en vermengd met theeafval of bananenbladeren wordt het heel mooi papier. En het ruikt gewoon als papier!

We hebben onderweg door het land twee keer een wilde olifant gezien, langs de kant van de weg. En dat is best een bijzondere ervaring. Er zijn nog ongeveer 3000 wilde olifanten in Sri Lanka.

Even geduld

Het kost zoveel tijd om een berichtje te plaatsen vanuit Sri Lanka... Die tijd gebruik ik liever om te kijken en te fotograferen. Maar als ik thuis ben ga ik er heel veel van laten zien. Even geduld dus!

Thee ( Sri Lanka 2)

Waar zal ik eens beginnen? Lastig hoor. Zo veel indrukken in dit prachtige land. Wacht ik weet het al: thee natuurlijk. Dit eiland is bekend om de thee die er groeit. We zagen dus ook theeplantages. We kregen het hele proces uitgelegd, maar zoals gewoonlijk was ik weer het meest geïnteresseerd in de vrouwen, de theepluksters. Ze plukken meer dan tien kilo per dag. En het zijn hele kleine blaadjes. Die stokken leggen ze op de thee en wat er boven uit komt plukken ze. Het lijkt me zwaar.

Er was eens...

Er was eens, lang geleden, een meisje. Behalve van buitenspelen en van haar poes, hield ze het allermeest van lezen. Het meisje werd ziek, ze kreeg geelzucht. Dat betekende toen een paar maanden bedrust. Niet leuk en ze moest rustig aan doen. Veel om haar afleiding te bezorgen was er niet. Ze kon naar de radio luisteren en dat deed ze, al waren er niet heel veel leuke programma's. Ze luisterde zelfs naar de waterstanden: de waterhoogten van hedenmorgen.  Grave beneden de sluis...
Maar gelukkig mocht ze wel lezen.
En dat deed ze ook. Haar eigen boeken werden herlezen. Bovendien had het meisje een hele lieve moeder, die twee of drie keer per week naar de stad fietste en nieuwe boeken voor haar dochter haalde.
Die boeken moesten dan eerst ontsmet worden voor ze weer in de bibliotheek werden teruggeplaatst.
In dezelfde tijd kreeg het meisje ook een nieuw boek. Het heette 'Óm die ene wereld' en was geschreven door Leonard de Vries.

Het ging over Noud en Geertje, die met hun vader per m.s. Oranje in 120 dagen een 60.000 km. lange reis om de wereld maakten en hun ogen zeer goed de kost gaven. Het ging ook over Unicef.
Het boek stond vol zwart-wit foto's en van alle landen die Noud en Geertje bezochten, stond er veel leerzaams in.
Het meisje lag in bed en droomde ervan ooit ook zo'n reis te kunnen maken.
Het meest was ze onder de indruk van de beschrijving van een eiland dat toen nog Ceylon heette. Een droomeiland, met palmen, de parel van het oosten. Ooit veroverd door de Hollanders, om kaneel. Waar Adams Peak zich bevindt, waar Adam volgens miljoenen op aarde kwam. Waar olifanten zijn en kokosnoten. Waar lieve bruine mensen wonen en de roepia de munteenheid is. Waar theeplantages zijn en godsdiensten waar ze nog nooit van had gehoord.
Het meisje droomde verder, ook toen ze na bijna een half jaar weer uit bed mocht.
Ze kreeg het druk, ze kreeg andere interesses. Maar Unicef en Ceylon bleven in haar hoofd. Altijd.

Het eiland heet niet meer Ceylon, het heet nu Sri Lanka.
En het kleine meisje van toen gaat Sri Lanka bezoeken. Echt!
Soms bestaan sprookjes: ik ben dat meisje!

Het Witte Paardje

Dit is het boek waar ik als kind zo van hield.
En nog steeds.
Want nu ik het weer tevoorschijn haalde, ging ik er natuurlijk ook weer stukjes in lezen. Heerlijk boek. Spannend, sprookjesachtig en romantisch.
Het gaat over de dertienjarige Maria Merryweather. Zij gaat met haar gouvernante juffrouw Heliotroop wonen op Moonacre, het landgoed van haar familie.
Maria wordt er omringd door bijzondere dieren, een slimme haas, een kat, een hond die eigenlijk een leeuw is en het kleine zilverachtig witte paardje, de eenhoorn. Een vreemde kok, een maanprinses.
Er is veel aan de hand op Moonacre, ook zaken die met Maria zelf te maken hebben. En samen met haar vriendje  Robin, die ze als kind in London al kende,  lost Maria langzamerhand de problemen op, evenals de bedreiging van de zwarte mannen uit het woud. 

Het boek verscheen voor het eerst in 1946.
Ik heb er al eerder over geschreven, maar dat was op mijn oude blog en aangezien dat verdwenen is, doe ik het gewoon nog een keer.

Eenhoorn

Toen ik dit schilderij zag, met een prachtige eenhoorn er op, dacht ik: laat ik eens wat eenhoorns laten zien. Ik woon tenslotte in Hoorn en de eenhoorn is een symbool van mijn stad. Er zijn er hier heel wat te vinden.
Overigens is dit een stukje van een schilderij getiteld Orpheus en de dieren, van Paulus Potter. Het schilderij hangt in het Rijksmuseum en daar maakte ik de foto.
Een zwak voor eenhoorns heb ik al sinds ik als kind  het boek 'Het witte paardje' las. Van Elisabeth Goudge. Het is jarenlang mijn lievelingsboek geweest. Echt heel lang. Een prachtig sprookjesachtig verhaal. Waarin een hoofdrol is weggelegd voor een eenhoorn: het witte paardje.
Ik heb meerdere keren gelezen dat dit boek ook het lievelingsboek was van J. K. Rowling en zij heeft in Harry Potter ook een eenhoorn opgevoerd.
Dus binnenkort meer over eenhoorns. Dit was een beginnetje.

Zusjesland

Op de achterkant van dit boek, staan behalve een korte inhoud en een heel klein stukje over de schrijfster een paar aanbevelingen. Zoals bijv.: Lezers zullen het idee hebben dat de auteur hun donkerste geheimen doorziet en dat zij hun die vergeeft - USA Today
Dit is er dan niet eentje waardoor ik meteen denk: lezen dat boek!
Maar er staat ook: Ik was zo gelukkig met weer een nieuw boek van mijn lievelingsschrijfster, en las het veel te snel uit - Aaf Brandt Corstius
Kijk, ik vind Aaf B. C. leuk en wat ze hier zegt kan ik helemaal meevoelen. Dat je het jammer vindt dat je het boek uit hebt, dat je wilde dat het nog heel lang zou duren.
Dat dus én een aanbeveling van mijn eigen dochter: Zusjesland werd het.
Het verhaal: Kate en haar tweelingzusje Violet zijn paranormaal begaafd. Violet laat die begaafdheid toe en maakt er gebruik van; Kate wil er eigenlijk niets mee te maken hebben. 
Kate is getrouwd en heeft twee jonge kinderen. Als lezer beleef je het dagelijks leven van haar gezin mee, maar Kate kijkt ook steeds terug op haar jeugd, waardoor je het opgroeien van de zusjes meemaakt. De ziekelijke, ongelukkige moeder. De vader die niet erg betrokken lijkt, de studies, de vrienden. En dan doet Violet een voorspelling die nogal wat opschudding veroorzaakt.
Ik heb het boek achter elkaar uitgelezen (460 blz.) en straks ga ik lekker naar de bieb om te kijken of er nog meer Curtis Sittenfield is.

Natuur

In het Parool staan altijd van die interviews waarin een woord wordt genoemd en dan zegt de geïnterviewde daar iets over.
Zo ook Joost de Vries (31). Hij is schrijver en ik heb nog nooit van hem gehoord. Maar dat geeft niks en het zegt ook niks.
Maar deze Joost zegt iets over Geboorteplaats en over Winkel en over Nooit meer en over Natuur. En daar moest ik erg om lachen:
Natuur: 'Ik wil altijd zo graag naar de natuur. Door de bergen lopen, in riviertjes zwemmen, beren zien. Maar dan wil ik mijn vakantie boeken en denk ik: in de natuur zijn geen musea. En geen boekhandels en geen schoenenwinkels.'

Vermeer van Paymobil

Dit vind ik zo leuk. Het Melkmeisje van Vermeer. Maar dan van Paymobil. Ik vond het in de Museumwinkel van het Rijksmuseum.
Museumwinkels... ik houd er van.
De plaat waar ik het setje even opgezet heb, komt van een oude kalender en toen zag ik weer precies wat een prachtig schilderij het is. Het is gedateerd tussen 1658 en 1660.
Wat zou die Vermeer opkijken als hij nu terug kwam en dit zag. Hij zou natuurlijk sowieso opkijken in de huidige wereld. Maar behalve dat schilderen toen een vak was, moet hij toch een creatieve geest zijn geweest en had hij het gewoon leuk gevonden.
Voor Playmobil zijn de mogelijkheden intussen legio natuurlijk. De Nachtwacht van Playmobil bijv. Of zo'n winterschilderij met al die schaatsen en sleden, van Avercamp?

Opruimen

Naast het gewone wekelijkse blad, bracht Libelle vorige week een extra blad: Inspiratie voor een leuk 2015.
Ik haal er van alles uit, zo las ik bijv. een aantal do's en don'ts om beter te kunnen slapen. ik ben een slechte slaper, dus allicht dat ik eens wat probeer.
Verder tips voor perfecte lippen, opgestoken haar, reisjes, recepten enz. enz.
En natuurlijk gaat het over opruimen. Dat is een trend. Er wordt veel opgeruimd, ook in blogland, waar nu, in het nieuwe jaar, weer echte opruimblogs worden gestart.
Ik snap het heel goed, dat opruimen. Een opgeruimde la, een opgeruimde kast, een opgeruimd huis... dat is zoooo bevredigend. Je hikt er tegenaan soms, maar als je het gedaan heb, is het heerlijk. En dat gevoel werkt door in je hoofd en in je hart. Je creëert ruimte. En die kun je inzetten.
Tot zover is het me dus helemaal duidelijk. Echt.
Maar dan in die Libelle dus, komt er een opruimcoach aan het woord. Het woord opruimcoach alleen al. Slimme vrouw denk ik dan. Kassa!
Enfin, zij geeft een paar tips, waarvan ik vooral de laatste belachelijk vind.

"Pak een vuilniszak, loop door het huis en kies 27 voorwerpen uit om weg te gooien. Stop ze in de vuilniszak, knoop hem dicht zonder er nog in te kijken en gooi hem in de vuilcontainer. Neem daarna een lege verhuisdoos en vul die met 27 spullen voor de kringloop. Doos dicht, en in de achterbak van de auto. Ziezo..." 

Ik loop een tijdje te foeteren.

'Achterlijk gedoe. Ik zie me al lopen, met die vuilniszak, ja en dan maar tellen tot 27 en waarom zevenentwintig en wanneer doe je het dan weer, de volgende dag of volgend jaar. En dan krijg je spijt natuurlijk en dan moet je ook nog die verhuisdoos gaan vullen, wat een flauwekul, een mens kan toch zeker zelf wel opruimen, daar zijn toch geen opruimcoaches voor nodig of plannetjes met 27 dingen.
Ons huis is heus wel  oké wat opruimen betreft en was dat nou moeilijk, nee hoor helemaal niet. Beetje bijhouden, klaar'.

En dan ineens zie ik onze schuur voor me. Al dertig jaar een gruwelijke ergernis. Niet door mij hoor, nee niet door mij. De schuld van mijn man, die nooit iets weg kan doen. Hoewel... heel misschien toch niet alleen zijn schuld. Heel misschien.
En dat ene stukje van de zolder, dat deel waar we niet zo makkelijk bij kunnen en trouwens dat andere zolderdeel, daar is het wel opgeruimd, dat wel, maar toch nog best wel vol. Best wel!
Eh... we hebben wel een vuilniszak in huis. En ook een verhuisdoos. Eh.....