Kerst op school

Omdat ik nog wat doe op mijn oude school, krijg ik ook nog altijd een uitnodiging voor de kerstviering van het team. Als onvolwaardig teamlid, zal ik maar zeggen. Dat is natuurlijk hartstikke lief van ze, ik stel het zeer op prijs.
En ik ga graag want het is altijd erg gezellig en erg lekker. Een borrel, een buffet en daarna muziek en dans.
Het feest begon om half vier en werd ingeleid met een toespraak door de waarnemend directeur himself, in zijn kerstpak. Dat vond ik al heel erg grappig. Dat kerstpak dan hè, want de speech was goed en serieus.
Maar, het werd nog grappiger toen hij vertelde dat er nogal veel commentaar op de uitnodiging voor dit feest was geweest.
Op die uitnodigingskaart stonden namelijk alleen maar mooie foto's van vrouwen. Of eigenlijk foto's van mooie vrouwen.  Dus er was geklaagd:  waarom stonden er geen mannen op?
Om dit goed te maken,  traden de (weinige) mannelijke collegae nu een voor een binnen in hun kerstkleding. Konden er ook eens foto's gemaakt worden van mooie mannen. Of misschien kan ik beter spreken van leuke mannen. Want het was hilarisch, echt.

Daarna volgde een superlekker buffet.
En toen was het voor mij wel genoeg geweest. Ik ben dan nogal uitgeput en ik bracht de rest van de avond door op mijn eigen bank.
Onder de plaid uit het kerstpakket.
Kijk, dit zat er allemaal in, echt een winters pakket. Nou die winter nog...

Ps.:  Het was natuurlijk helemaal niet koud eergisteren, maar ik lig zelfs 's zomers wel regelmatig onder een dekentje of een plaid. En deze is echt superlekker, heel zacht, ik ben er echt blij mee.Live for today!

Publieke Werken

Ja, er is veel over te doen geweest, over deze film. Ik zag een stukje in DWDD over hoe het allemaal gemaakt is, met een budget van 6 miljoen en grotendeels opgenomen in Hongarije. En met een nagebouwd historisch Amsterdam. Dan de hoofdrolspelers, Gijs Scholten van Aschat en Jacob Derwig. Ook nog het feit dat ik het gelijknamige boek van Thomas Rosenboom niet had gelezen en me dus ook niet druk hoefde te maken over de vraag of de film misschien een slap aftreksel zou zijn van het boek. Tenslotte heb ik vaak, komend vanaf het Centraal Station in Amsterdam,  staan kijken naar die twee kleine huisjes, daar naast het Victoriahotel. Zo gek.
Dat alles bij ekaar zorgde dat ik er echt zin in had. En ik werd niet teleurgesteld.

Het verhaal:
Walter Vedder is vioolbouwer en woont in een klein huisje, precies op de plaats waar het nieuwe en zeer moderne Victoriahotel moet komen. Hem wordt een flink bedrag geboden voor zijn huisje, maar hij weigert, vraagt meer en meer en dan is het te laat. Ondertussen heeft hij het geld waar hij op rekent eigenlijk al uitgegeven aan de reis voor een groep arme turfstekers naar Amerika. Hij plant dat samen met zijn neef Chris Anijs, apotheker en hoopt dat hij en zijn neef er zelf beter van zullen worden. Maar alles mislukt dus en de turfstekers zijn al op reis. Anijs raakt ook in de problemen, door ongeoorloofd medisch handelen. 

Ik vond het een prettige, onderhoudende film, niet meer en niet minder. Je kunt er gerust heen.

Bedstee

Kijk, hier is de bedstee van Anna.
'Heeft mijn papa voor mij gemaakt' zegt Anna.
Wat is-ie leuk hè.
En oh wat wilde ik vroeger altijd graag een bedstee. Al die boeken die ik las en waarin de hoofdpersonen dan lekker in de bedstee kropen en ook nog eens precies konden horen wat er besproken werd. Want zo'n bedstee was natuurlijk in de woonkamer.
Ter  geruststelling... deze niet.
Er kunnen eventueel nog deurtjes in worden gemaakt, of gordijntjes.
Anna is nog maar tweeeneenhalf, ze hoeft zich nog niet af te sluiten. Maar het zou kunnen.

Nog niet alles is klaar voor de komst van de nieuwe baby's. Maar alles in Anna's kamer wel. Ze moest natuurlijk tijd hebben om te wennen. Gelukkig is dat heel goed gegaan en ze slaapt er heerlijk.
Ik herhaal nog maar even dat ik supertrots ben op mijn schoonzoon!

Het meisje in de rode jas

Heel kort samengevat:
Het verhaal van de achtjarige Carmel, die ontvoerd wordt door een een gebedsgenezer die zegt dat hij haar grootvader is. 
En dat verhaal wordt afwisselend verteld door Carmel en door haar moeder.

Dit is een boek, waar ik zoveel reclame voor had gezien, dat ik het gewoon móést meenemen, toen ik het spiksplinternieuw, zag liggen in de bieb.
Ik nam die dag trouwens negen (9) boeken mee. Dat heb je wel eens hè, dat er opeens van alles op je lijkt te wachten. Van die negen heb ik er twee vrij snel terug gebracht. Ze leken aantrekkelijk, maar waren dat toch eigenlijk niet.
Van de andere zeven zijn er nu nog twee ongelezen. Die moet ik zo eens even verlengen. Het zijn geen nieuwe boeken die iedereen wel wil reserveren, dus dat zal best lukken.

En nu nog even over dit boek. Het lijkt een thriller, maar is het eigenlijk niet. Je weet nl al wie het gedaan heeft. De spanning zit hem in de vraag of Carmel en haar moeder weer bij elkaar zullen komen. En ook of Carmel vol zal kunnen houden.
Het is gek, ik vond het niet een superboek, maar ik kon het toch niet wegleggen. Nou, dat zegt genoeg.

Waarschijnijk heeft het te maken met de angst die iedere (groot)moeder zal hebben, denk ik. De angst dat je (klein)kind ineens weg is en dat je haar of hem niet snel of helemaal niet kunt terugvinden.
Van de zomer op het strand was er een jongetje weg.
'Hij is vijf, ' zei z'n moeder, 'hij heeft een blauw zwembroekje aan'.
De angst en de paniek in de ogen van de ouders van dat jongetje heb ik goed kunnen observeren. De moeder kon ook niet weg, ze had nog meer kinderen waar ze op moest passen en trouwens als dat jongetje zelf terugkwam moest er wel iemand op die plek zijn.
Mijn dochter en mijn man gingen meteen helpen zoeken, maar een van ons moest natuurlijk bij Anna blijven. Vandaar dat ik het kon zien. En niet ben vergeten.

Dát gevoel en die angst maken dat je dit boek wilt uitlezen.

Hoera

Onze oudste zoon Bart en zijn vriendin Agnes kozen gisteren voor een geregistreerd partnerschap.
Ze willen pas later trouwen, met een feest en alles er op en er aan.
Nu moest, vooral met het oog op de komst van de baby, alles goed geregeld zijn, dus vandaar die keuze.
En als je er dan toch niets aan wilt doen, dan moet het ook zo goedkoop mogelijk.
Dus kozen deze twee partners voor deze manier. Die is namelijk gratis.

Het stel ging  in een soort ondertrouw en de beide vaders mochten getuige zijn van de registratie.
Ha en toen begon mijn ergernis. Want de beide moeders mochten er niet bij zijn van de gemeente. Dan moest er extra betaald worden. Zeer irritant. De moeders zouden in de gang van het stadhuis  moeten wachten. Grrrr.

Achteraf gezien, hadden ze allebei  nog een getuige kunnen kiezen, de moeders namelijk, dan was het nog steeds gratis en hadden de moeders er ook bij kunnen zijn.
Maar ja, dat hadden Bart en Agnes niet helemaal begrepen op het moment dat ze het gingen afspreken. Moest nogal overhaast, want in hun woonplaats was het niet meer mogelijk vóór februari en dan is de baby er al, dus moesten ze uitwijken naar Hoorn.

De partners sliepen bij ons de nacht tevoren en we wilden er met z'n allen een feestelijke dag van maken.
Dat begon dus met een gezellig ontbijt.
En uiteraard met something old, something new, something borrowed, something blue voor Agnes.

De ouders van Agnes arriveerden om kwart over acht met armen vol bloemen  en zo vertrokken we om half negen naar het stadhuis.
We hadden mazzel hoor, want Agnes, hoogzwanger, vroeg op haar allercharmantst aan de ambtenaar die ons kwam halen, of de moeders misschien toch mee naar binnen mochten.

De ambtenaar zei dat het tegen de regels was natuurlijk, maar dat ze in dit geval met de hand over het hart zou strijken.
En inderdaad, ze had een hart. Een groot hart, waar ze over streek.  Wat een aardig mens!

De 'plechtigheid' duurde in totaal nog geen tien minuten. Maar het was toch mooi en het was fijn om er bij te zijn.
Ook voor de foto's natuurlijk. Daar hadden die vaders geen tijd voor.

Dat was het, om tien over negen stonden we met het zojuist geregistreerde paar, weer buiten.
Overigens zonder registratie/trouwboekje.

Bart en Agnes hadden voor lekkere dingen gezorgd. Taart en nep champagne. Allebei heerlijk. Ik ben geen champagneliefhebber, maar dit vond ik wel lekker. En het bubbelde, zoals dat hoort, uitstekend.
Er waren slingers en ballonnen.

En cadeautjes natuurlijk.

Agnes' ouders waren nog nooit in Hoorn geweest. Het was heerlijk weer en dus brachten we nog een uurtje door in het mooiste gedeelte van onze stad. 
Bij de haven. En maakten zoveel foto's dat er met gemak echt een prachtige reportage kan worden samengesteld.Kijk eens wat een papparazzi

We lunchten samen thuis en later in de middag vertrokken de ouders van Agnes weer en het stel zelf ook.
Zij waren erg blij met deze dag, we hebben er allemaal van genoten.

En nu.... Alles is geregeld. Kamertje klaar, spulletjes klaar... Verlof ingegaan. 

Blijde verwachting!

Spectre

Spectre... de vierentwintigste James Bond film.
Voor mij de derde die ik in de bioscoop zag. Ik begon met Dr. No, toen was ik veertien of zo en die maakte een verpletterende indruk.
Vervolgens zag ik heel lang geen enkele James Bond tot ik de drieentwintigste zag: Skyfall.
Daar heb ik echt van genoten. Van die spectaculaire achtervolgingen, prachtig.
En dus gingen we nu naar Spectre. Ook een beetje omdat ik Daniel Craig zo'n aantrekkelijke James vind.

En? Was het wat?
Jazeker, als je van het genre houdt en je kunt je er aan over geven, dan is het wat.
Weer met spectaculaire achtervolgingen.
En met een bak popcorn natuurlijk!

Wirwar

Wat een prachtig woord is dat eigenlijk: wirwar. Ik geloof niet dat ik het vaak hoor, of gebruik. Niet heel vaak in ieder geval.
Wirwar is deze week het thema bij Stuur een Foto.

Achter het woord wirwar volgt bij mij altijd: van draden. En dat is precies wat je op deze foto ziet: een wirwar van draden.
Ik had ook een foto van mijn mandje met lintjes kunnen maken. Of van mijn wol.
Maar dit is het echte werk:

Voor de mannen die hier aan het werk waren, was dit geen wirwar. Alles georganiseerd en ze wisten precies wat ze moesten doen en hadden ook nog volop tijd voor een praatje met ons.
Maar voor mij was het een ongelooflijke wirwar. Ik zou in geen honderd jaar begrijpen hoe het allemaal zat.
Oh ja, het was in Amsterdam en het had iets met telefoon te maken. Zeiden die mannen.

Kleine lichtpuntjes

 Kijk, mijn kleine verzameling kleine kandelaartjes.

Ze komen, op eentje na, van verschillende rommelmarkten.
En die ene, dat is het kandelaartje met het roze kaarsje.
Dat komt van Esther. Met haar ruilde ik.
Zij zo eentje met  bloemetjes en ik die met de roosjes.
Het leuke is dat ze allemaal verschillend zijn en zo samen toch een eenheid vormen.
Nou als dat geen kerstgedachte is...

Pakje

Zelf ben ik nogal slordig met het inpakken van cadeautjes.
Ik probeer het wel netjes te doen, maar de ene kant van het pakje lijkt wel altijd langer te zijn dan de andere. Ik knip het papier ook nooit goed recht.
Een boek, dat is nog het leukst om in te pakken. Eh.. ik bedoel het makkelijkst.
Dus ik ben altijd oprecht verheugd over een mooi ingepakt pakje. En heel veel moeite hoeft dat niet eens te kosten. Kijk maar. Het rode stippeltasje is van zichzelf al leuk. Dan ook nog die gehaakte kersjes er aan en zo'n lief gelukspoppetje. Super toch.
Ik heb de inhoud er even een beetje uitgetrokken omdat ik die ook zo leuk vind. Het is een peuterdekbedovertrek.
Voor Anna.
Bloemen, ruitjes, strepen, stippels. Prachtig gecombineerd en zo vrolijk.
Anna's vader heeft een prachtige bedstee voor haar getimmerd. Het ziet er echt geweldig uit. Daar moest wel echt een heel mooi dekbedovertrekje bij.
Ik zal er eens een foto van maken, want ik ben echt trots op mijn schoonzoon.

Hersentraining

Nou had ik het eerder deze week over de noodzakelijke lichaamsbeweging, vooral voor de ouder wordende mens. Met die stappenteller lukt dat vrij aardig.
Maar... de geest en het geheugen moeten ook getraind worden. Beweging is niet alleen lichamelijk heel goed, ook voor de geest is het belangrijk om te bewegen. Echt waar!

Toch zijn er ook nog allerlei dingen die je extra zou kunnen doen. Zo ben ik weer begonnen met cryptogrammen.
Vroeger was ik er heel slecht in. Mijn ouders deden het veel, maar ik begreep het pas als de oplossing duidelijk voor m'n neus stond. Veel later ben ik er vrij goed in geworden met als hoogtepunt dat ik het cryptogram uit de Volkskrant helemaal heb opgelost. Daar ben ik nog altijd trots op. Fanatiek was ik toen.

Maar zoals dat gaat... het verwaterde.
Tot nu:  ineens vind ik het weer leuk. Het kost me ook weer heel veel moeite.
Ik begon met die uit de plaatselijke krant. Die was in vergelijking met de Volkskrant nooit zo moeilijk. Maar ik kwam nog niet eens tot de helft. Kwestie van oefenen. Hoop ik.

Tja en dan doe ik nog steeds iedere dag: Beter Spellen, Beter Engels, Beter Duits en Beter Rekenen.
Rekenen bijna iedere dag.
Want als ik een som zie staan zoals deze, dan haak ik af. Onmiddellijk. Met dubbel d en dubbel l.

Zus Calcula en broertje Calculus zijn bij een 210 cm brede alleen in de lengte schuin aflopende voetgangerstunnel.
Calculus staat geblinddoekt op het hoogste punt van de tunnel met een bal van 30 cm in zijn handen.
Calcula legt op het laagste punt van de tunnel in het midden een bal van 30 cm neer.

Calculus weet niet of de bal helemaal links, een beetje links, een beetje rechts, helemaal rechts of in het midden ligt: elke denkbare plaats is mogelijk. Hij moet gokken waar in de breedte van de tunnel de bal van Calcula ligt. Daar legt hij zijn bal bovenaan neer, in de hoop dat zijn bal bij het omlaag rollen de bal van Calcula raakt.

De kans dat de ballen elkaar raken is 1 op .
(Vul een geheel getal in.)

Tip: Wat is de afstand tussen de meest linker en meest rechter mogelijke positie van de rollende bal? En hoe breed is de zone waarin de ballen elkaar raken?