Van tulpen en stoofappeltjes

Dat lijkt me nou toch zo leuk hè: zo'n tulpenkar hebben en die dan niet voor je huis laten staan, maar er letterlijk mee de boer op gaan om die tulpen die toch al  in je ruime achtertuin staan, aan de man/vrouw te brengen.
En dan natuurlijk vooral als het een beetje behoorlijk weer is. Of prachtig weer zoals afgelopen maandag toen ik deze foto maakte.
Ik kocht vier bossen tulpen voor vijf euro en keerde er mee terug van mijn wandeling. Ik had onder iedere arm twee bossen en ik zag heel wat mensen vergenoegd naar me kijken.
''t Is voorjaar', zullen ze gedacht hebben en dat was ook zo. Heerlijk.
En dan 's zomers met een paar eenvoudige ingrepen (hahaha, ik ben erg goed in ingrepen) de kar omtoveren tot een ijskar. Zo'n echte ouderwetse met een bel en een zonnescherm erboven en dan ijs verkopen. 
Misschien voor de herfst kastanjes poffen op de kar... Ja dat lijkt me wel wat!

Overigens: sinds ik tamelijk veel wandel, zie ik ook weer van alles te koop langs de weg. Dit vond ik ook leuk:

Zoete stoofappeltjes 'Ermgard', dat klinkt al lekker, nog voor je het geproefd hebt.
Ik heb nog nooit appeltjes gestoofd. Of is dat gewoon appelmoes maken?

Naamsverandering?

En weer een Roodkapjekaart.
Deze werd me gestuurd door Toos, van het blog In de Weer. 
Ik zag haar aankomen, (niet letterlijk), want Toos had mijn adres gevraagd. Maar ook weer zo leuk en lief.
De kaart zat in een enveloppe, gemaakt van een bladzijde uit een sprookjesboek, waar Roodkapje op staat.
Toos vond het meteen een Roodkapje, maar ze schrijft dat bij haar thuis de meningen erover verdeeld waren.
Mijn mening is niet verdeeld. Het is beslist een Roodkapje. geen twijfel mogelijk.
Toos, dankjewel!
Ja en dan is de kaart ook nog eens gemaakt en verkocht door Els, weer een andere blogster die ik volg. Dat maakt het nog iets specialer vind ik.

Een en al Roodkapje hier wat de klok slaat. Misschien moet ik maar eens naamsverandering overwegen.
Iets met Roodkapje in de titel?
Nee hoor, dit blog is begonnen als Bertiebo en zo zal het ook blijven heten, daar kan geen Roodkapje wat aan veranderen.

Tot slot: mij werd de vraag gesteld wat ik met Roodkapje heb, waar komt deze verzameling vandaan? Mijn eerlijke antwoord is dat ik het niet weet. Roodkapje is niet eens mijn favoriete sprookje. Maar ik vind de kaarten gewoon zo leuk. Bij Postcrossing kun je een voorkeur opgeven voor kaarten die je leuk vindt. En naast een paar andere onderwerpen als parapu's en boeken, gaf ik ook Roodkapje op. Toen kwamen er een paar kaarten en mijn verzameling was geboren. Er zit dus helemaal niks achter.

Mijn favoriete sprookje is trouwens Assepoester. Maar daar verzamel ik geen kaarten van. Hebben jullie een favoriet sprookje?

Roodkapje

'Omdat je een Roodkapje fan bent hier wat boekjes, gevonden in de kringloop. Veel groetjes van je stille blogvolgster Debora uit België'

Zomaar op een dinsdagmiddag. Een dikke envelop uit België in de bus. Drie Roodkapjeboekjes.  

Wow, wat is dat toch ontzettend lief. Debora stuurde me al vaker iets. Echt super. Zo jammer dat ze zelf geen blog heeft. Heel erg bedankt, Debora!

Ik ben die boekjes nog eens even goed gaan lezen. Want ik hoop altijd dat het wat minder gruwelijk is dan het is. 

Ik vind het ook lastig om Anna het sprookje van Roodkapje te vertellen. Ze kreeg een keer een sprookjesboek van een buurjongetje en wilde dat voorgelezen hebben natuurlijk.  Ik heb toen al mijn fantasie in werking moeten stellen om er een happy end aan te breien. 

Sprookjes zijn  gewoon gruwelijk en oorspronkelijk dan ook helemaal niet bedoeld voor kinderen. 

We zijn tegenwoordig de zoete Disney-versies gewend. Maar zo waren de sprookjes echt niet. Het waren volksverhalen en bedoeld als waarschuwing of als moraal. 

Wat er allemaal achter Roodkapje zit, wil ik niet eens precies weten. Dan vind ik denk ik mijn verzameling minder leuk.

Ik keek of er in deze boekjes misschien een goede afloop zat. En ja, dat was zo. In het eerste boekje loopt het wat kindvriendelijker af.

Dus niet dat de wolf grootmoeder en Roodkapje opeet en dat de jager dan komt en de buik van de wolf open knipt. Dat grootmoeder en Roodkapje er uit stappen en dat de jager vervolgens de buik van de wolf vult met zware stenen en dat grootmoeder de buik dicht naait. De wolf krijgt dan dorst, gaat drinken, valt door die zware stenen in het water en verdrinkt.

Deze illustratie (uit het onschuldig ogende  boekje 2), kun je toch echt niet aan kinderen laten zien, vind ik.

In het eerste boekje slaat Roodkapje op de vlucht en wordt achterna gezeten door de wolf. Dat zien twee boeren die op het land aan het werk zijn. 'Vlug laten we Roodkapje helpen'. 

Ze geven de wolf een pak slaag en laten hem beloven nooit meer in het bos te komen. 

Voortaan kan Roodkapje onbezorgd haar grootmoeder bezoeken zonder nog bang te hoeven zijn voor de boze wolf.

Kijk, met dat slot kan ik eventueel aankomen bij mijn kleindochter van twee, bijna drie.

Huis van Eb en Vloed.

De titel en de voorplaat vind ik al aantrekkelijk. Hoewel de Engelse titel "House between Tides" nog iets beter, iets poëtischer  klinkt.
Maar het was een heerlijk boek. Jammer dat het uit is.

Het verhaal: Hetty heeft een huis geërfd, op een van de eilanden van de Hebriden. Bhalla House heet het. Hetty reist er naar toe vanuit Canada met de bedoeling er een hotel van te maken. Maar zal dat rendabel zijn? Bij inspectie worden er onder de vloer menselijke resten aangetroffen,
Het huis was oorspronkelijk van de familie Blake.Wij maken kennis met de eigenaar van het huis en van het landgoed, de kunstschilder Theo Blake en met zijn vrouw Beatrice. Met de rentmeester en diens zoon en met de pachters.Het is dan 1910. Het boek wisselt steeds tussen de belevenissen van Hetty in 2010 en de gebeurtenissen in 1910. Hetty ontdekt een heleboel geheimen, met behulp van brieven, dagboeken en schilderijen

Ik vond het moeilijk om er in te komen, waarschijnlijk door het vele schakelen en ook door de namen. In 2010 een James Cameron en in 1910 een Cameron Forbes. En nog meer Camerons en Forbsen.
Maar toen ik er eenmaal in zat vond ik het echt een geweldig boeiend boek. Het is geen thriller hoor. Maar je voelt dingen aankomen, een beetje en dan is het aan het eind toch nog verrassend hoe al die relaties in elkaar grijpen.
Ook zeer boeiend  vanwege de beschrijvingen van het eiland. Echt, ik zou er zo naar toe willen, door dit boek. Het eiland is overigens fictief, maar de Hebriden zijn er natuurlijk nog steeds.

Ik lijk wel niet goed wijs

Ik lijk wel  niet goed wijs. Gaan we naar Den Haag voor een bezoekje aan Odin en zijn  papa en mama. Omdat we er nou eenmaal zijn, bezoeken we ook de Karel Appel tentoonstelling en dan blog ik dáár over.
Fout, helemaal fout.
Ik had natuurlijk moeten bloggen over Odin, ons kleine kleinzoontje.
Dus, bij dezen:

Eigenlijk was de  uitgerekende datum van zijn komst pas afgelopen zaterdag. Maar Odin is nu al ruim een maand oud.
Je ziet dat hij al echt 'in zijn kleren groeit'. En daar kan geen Karel Appel tegenop!

Karel Appel

Ik houd van kunst en ik houd van kleur. Je zou zeggen dat ik dan ook van Karel Appel houd. Nee dus. Integendeel mag ik wel zeggen. Ik heb er nooit iets aan gevonden. Is dat vloeken? Zou kunnen.

Maar nu waren we weer eens in Den Haag. Dat gaat voortaan wekelijks gebeuren, want we willen, net als op Anna,  ook een dagje in de week op Odin gaan passen. We hebben gemerkt hoe leuk het is om de ontwikkeling van zo'n kindje te volgen en ook echt te merken dat we een band met Anna hebben gekregen. Dat willen we ook met onze kleinzoon. We hoeven nu nog niet op te passen natuurlijk, maar dat dagje doen we toch al vast. Er verandert veel hoor in een week.
We blijven nog niet de hele dag, dus hadden we tijd genoeg om in het Gemeentemuseum naar de Karel Appeltentoonstelling te gaan kijken.
Ik wilde eigenlijk niet, maar Frits wel en ik dacht dat ik misschien wel zou kunnen leren om Karel lief te hebben.
Dat is niet gelukt. Maar ik heb wel wat werk gezien dat ik een beetje leuk vond. Een beetje hè, want verder wil ik niet gaan.

Deze twee schilderijen bijvoorbeeld:

 

Ik sta er voor en kijk en ik kan alleen maar denken dat ik het leuk zou vinden om een klas kinderen in deze stijl te laten schilderen. Ik moet nog wel een beetje glimlachen om de eerste vrouw, maar dat is het dan ook wel.

Het hielp ook niet echt dat die film werd vertoond waarin Karel Appel echt verf op het doek staat te smijten, te kwakken. Niet dat ik dat niet heerlijk zou vinden om te doen hoor, maar kunst?

En met een Huilende Krab, zo heet het schilderij hier onder, kan ik ook niet veel. Ik moet er niet eens om lachen

Dus nee... geen liefde tussen Karel en mij.  Maar dat hoeft ook niet hè, dat hoeft helemaal niet. Het hoeft ook niet verklaard of uitgelegd te worden. En dat is fijn!

 

De tentoonstelling is nog een hele tijd te zien, tot 16 mei.

Roodkapje

Ha een Roodkapje, dacht ik vanmorgen. Postcrossing.
Maar nee, niks Postcrossing.
Het is een kaartje, zomaar aan mij gestuurd door mijn reislustige Blogcollega, Jolande. Van het blog What a wonderful world.
Heel erg lief. En het is al de zoveelste keer dat Jolande mij een Roodkapje stuurt.
De kaart is geweldig.
Ik  had hem nog niet, nou ja ik bedoel ik had haar nog niet, Jolande en ik ben er hartstikke blij mee.
Dankjewel!

Speelgoed

Gisteren liet ik het hobbelpaard zien. Ook verder heeft Anna echt speelgoed genoeg. Meer dan genoeg, kan ik rustig stellen.
Dingen die door de opa's en oma's zijn bewaard.
Nieuwe dingen. gekocht gewoon omdat ze zo leuk zijn. Meestal op rommelmarkten en in de kringloop, maar toch.
Anna is echter ook buitengewoon gelukkig met een kartonnen doos, waarvan door haar moeder een winkeltje is gemaakt.
Ze speelt en speelt en gaandeweg wordt er van alles bij bedacht.
Zo scant ze de produkten. 'Piep, piep' hoor ik haar dan ernstig zeggen.
Toen ik gisteren boodschappen bij haar ging doen, maakte ik (gewoon op mijn hand) een boodschappenlijstje. Ik zei dat ik mais nodig had en brood en tomaten en paprika.
Vervolgens ging Anna die produkten zoeken, scande ze en ze werden mij keurig overhandigd. Echt zo leuk. Ik moest er wel 50 euro voor betalen, maar dat had ik er graag voor over natuurlijk.

 De mogelijkheden zijn natuurlijk legio. Het winkeltje kan ook een poppenkast worden of eh.....

Hobbelpaard

Toen we afgelopen donderdag gingen oppassen bij Anna, stond er ineens een prachtig hobbelpaard.

En een klein meisje wist niet hoe snel ze moest laten zien dat ze er zelf op kon klimmen en een ritje kon maken.

Het leuke is dat dit paard gemaakt is door de grootvader van haar papa. Haar overgrootvader dus. Helemaal zelf gemaakt. En zo mooi! Ik begrijp ook ineens waar mijn schoonzoon zijn handigheid vandaan zou kunnen hebben. Hoewel zijn ouders ook allebei handig zijn. Het zit in de genen.

Het paard kijkt ook nog eens lief. Anna's overgrootvader maakte het voor zijn kleinkinderen en zijn achterkleinkinderen hebben er allemaal op gereden. Nu is de beurt dus aan Anna.
Ze kamt zijn manen, soms met een deegroller, maar dat mag de pret niet drukken. Ze vertelt waar ze naar toe rijdt...

Kortom: het is echt geweldig dit. Zelf gemaakt... Ik kan er niet over uit!  Nou vooruit, nog een fotootje dan, van een plaatje op een plaatje:

Kookboek

 Dat kookboek van mijn moeder, waar ik het laatst over had, is het Kookboek van de Amsterdamsche Huishoudschool. Samengesteld door C.J. Wannée, voorheen leerares aan die inrichting.
Het boek ligt helemaal uit elkaar echt jammer, want het is een fantastisch oud kookboek.
Het kookboek verscheen voor het eerst in 1910. Ik heb een zevende druk. Jammer genoeg zonder jaartal. 
Veel blaadjes liggen los. Maar het is toch nog goed leesbaar en het is een plezier om die oude recepten af en toe eens te bekijken.
Men keek niet op een grammetje boter of  wat vet of room  meer of minder.Vooral meer.
En  suiker! Ik zag net een recept voor karnemelkpudding en daar ging anderhalf pond suiker in!

De tekst bij de eerste druk is ook prachtig:
'Dit kookboek wil tegemoet komen aan de moeilijkheden, waarmede zoo menige huisvrouw te kampen heeft bij de samenstelling van het dagelijksch menu, dat in vele gezinnen maar al te vaak aan chronische eentonigheid lijdt.

"Wat heeft er menig vrou, door onverstandig koocken, Een goede beet vermorst, en alle lust gebroken"
 zegt Vader Cats'.

Vele nieuwe recepten zijn ingelascht. Den gewonen burgerpot, die in sommige kookboeken op  den achtergrond gedrongen was, is eene flinke plaats ingeruimd terwijl de fijne keuken, die in andere boeken weer stiefmoederlijk bedeeld was,  eveneens met zorg behandeld is.
Ónnoodig te vermelden dat de theorie door de practijk moet worden aangevuld, dat doormaken van een kookcursus, beter dan de bestudeering van vele kookboeken:
"Leert hoe een geestig kock

Tot goeden snaecke brengt een rauwen artisock" 

om nog eens met Cats te spreken.

Het boek een plaats toewenschend in vele keukens'.
Amsterdam, 1910. C.J. Wannée.

Zelf heb ik ook een kookboek van C.J. Wannée. 
Het ziet er niet zo mooi uit als het oude. Ik denk dat het zo'n beetje van halverwege de jaren zeventig is. In ieder geval is het de zeventiende druk.
Het recept voor karnemelkpudding staat er nog steeds in, maar nu is nog slechts 200 gram basterdsuiker nodig! 
Mevrouw Wannée (of moet ik zeggen juffrouw Wannée?) heeft dat niet meer meegemaakt. Zij overleed in 1932.
Toen ik dat opzocht, zag ik dat ze ook nog een tijd directrice is geweest van de 'Vakschool voor meisjes'  in mijn eigen woonplaats Hoorn.

Honderd jaar na de eerste verschijning, in 2010 dus, verscheen als 28e druk een geheel herziene jubileumeditie van journaliste Anne Scheepmaker. Het bevat naast recepten verhalen over de geschiedenis van de kookschool en het kookboek.
Kijk, naar dát boek ga ik eens op zoek. Misschien staat het wel gewoon in de bieb.