Bolussen

Een hele tijd geleden al, kreeg ik een zak Zeeuwse Bolusmix. Wat een leuk cadeau!
't Klinkt misschien wat onsmakelijk, bolusmix,  maar onsmakelijk is een bolus zeer beslist niet.
Die is namelijk (mits goed gemaakt) buitengewoon heerlijk.
Maar goed, ik was die zak een beetje vergeten, vond hem en nu had ik er ineens zin in om die bolussen te maken.
Aldus geschiedde, maar het viel nog niet mee.
Tien minuten kneden tot een soepel deeg, stond er. Nou ik heb de volle tien minuten staan  kneden en soepel was het wel, maar zoals je ziet ook zeeeeeeeeer plakkerig. 

Het rijzen verliep ook niet zo goed. Dat moest op een warme plek gebeuren en die is er niet op dit moment in mijn huis.
Dus ik probeerde het buiten in de zon. Op een tafeltje, uit de wind.  Maar na de voorgeschreven tijd, een uur, was er nog niet veel aan gerezen.
Enfin, ik had alles precies volgens de gebruiksaanwijzing gedaan en er is uiteindelijk iets redelijks uitgekomen. Redelijk. Meer niet.

Het vormen vind ik niet zo belangrijk, hahaha, dat kun je wel zien. Op dat moment had ik een beetje de pest in, want het bleef maar plakken.

Helaas was de smaak ook niet zoals ik gehoopt had.
'Het zou best eens kunnen dat ze de volgende dag lekkerder zijn', dacht ik hoopvol.
Dat was niet het geval.
Soms ben ik met bakken wat slordig. Niet precies genoeg in het volgen van een recept. Maar deze keer had ik echt alles exact gedaan zoals het er stond.
Dus ik moet concluderen dat ik gewoon geen goede bakker ben.Te weinig feeling en  talent.

Maar laat ik het positief bekijken: dit betekent dat ik snel weer eens naar Zeeland moet. Heel snel!
Voor een echte, lekkere, Zeeuwse bolus.

Dagje Rotterdam

 

Een dagje Rotterdam, met Els. Zo'n dagje bestaat meestal uit kletsen, fotograferen, kletsen, iets eten en drinken, kletsen,  meer foto's maken, wandelen en kletsen. 

Rotterdam is een fantastische stad, dat meen ik uit de grond van mijn hart. Want iedereen denkt nu wel dat ik zo gek ben op Amsterdam. 

En dat is ook zo. 

Maar Rotterdam is ook geweldig. 

Ik heb maar heel weinig foto's gemaakt deze keer. Dat had makkelijk gekund hoor, want Els is Rotterdamse en ze liet me een heleboel leuke en mooie plaatsen zien.

Toch niet veel foto's. 

Ik denk dat het kwam doordat we allebei superblij waren elkaar weer te zien en te beseffen dat het heel anders had kunnen zijn. 

Dat Els eigenlijk alles weer kan doen en dat die operatie zo goed gegaan is en dat ze dus gewoon weer een hele dag kan sjouwen door de stad en dat de cardioloog heeft gezegd dat ze weer nieuw is en dat ze zo nuchter is over het hele gebeuren, maar niet de hele tijd  en dat... Nou ja meer hoef ik niet te zeggen, toch? 

Dus ik laat het bij deze ene foto, omdat we hier ergens heerlijk zaten te lunchen in het zonnetje. En ik noteer een Ode aan Rotterdam, geschreven door de stadsdichter Daniël Dee. Gewoon omdat ik het mooi vind en lekker duidelijk. Ode aan Rotterdam
                                       

Ademruimte

Een kale vlakte

maken is niet moeilijk

met bommen of

sloopkogels kom

je een end

en met de juiste materialen

-staal steen en cement-

heb je binnen de kortste

keren weer een stad

maar om de ware levenslust

te scheppen heb je 

Rotterdammers nodig

Moederdag

Wat was ik vroeg aan de wandel vanmorgen. Het was heerlijk. Weinig mensen nog hoor om 06.15.  Een paar keer goeiemorgen en één keer 'Fijne moederdag, mevrouw'.
Dat was een beetje link van die man, want ik was misschien wel helemaal geen moeder en misschien was dat wel heel pijnlijk voor mij. Maar vooruit.... ik ben gelukkig wél moeder!
Het gevolg van die opmerking was dat ik steeds liep te denken aan de moederdagen van weleer.
Toen ik thuis kwam ben ik meteen gaan zoeken in de fotoalbums, want dit beeld zat in mijn hoofd.

Een moment in mijn leven dat ik zeer gelukkig was. Ook toen was ik me er van bewust en nam me voor het moment te onthouden.
Drie kinderen die hun moeder op bed cadeautjes komen brengen. Er zal ongetwijfeld een ontbijtje bij gehoord hebben.
Wat een prachtige herinnering.
Diezelfde moederdag (het was in 1992) gingen we mijn eigen moeder verrassen door haar mee te nemen naar de Zaanse Schans. Ik wist het niet meer, maar zag het op de volgende bladzijde in dat fotoalbum.
Toch had ik niet altijd zin in moederdag.
Soms wilde ik niet weg, maar gingen we toch moeder en schoonmoeder bezoeken.
Die herinnering heeft er voor gezorgd dat ik het voor onze kinderen geen verplichting wilde maken.
Er komt dus vandaag ook  niemand.
We vieren  verjaar-moeder-vaderdag op één dag met het gezin.
Maar een cadeau kreeg ik wel. Kijk:

Het handje van Anna en de voetjes van Noor en Jet.
Love  inderdaad.

Kermisborrel

Hier bij ons in West-Friesland heb je kermisborrels. Een fenomeen is dat. Dan is er in een van de dorpen een klein kermisje, met een schiettent en een draaimolen,  maar het gáát om de kermisborrel. Men viert dan de kermis.
Dat kan bij mensen thuis, in het café of in een schuur. Iedereen komt en er wordt flink gedronken.
Kijk, vandaag begint er eentje in het dorp vlakbij mijn huis. Men is er klaar voor, de verwijzing naar de hulpdiensten zal er ongetwijfeld niet voor niets staan.
Bijna had ik zelf de hulpdiensten nodig gehad trouwens, want op deze plek werd ik voor de zoveelste keer zowat omver gereden door een groep wielrenners.
Ik loop dan uiterst rechts, rechtser kan niet want dan val ik in de sloot.
En dan nóg raken ze me bijna. Irritant volk!

Amsterdam

Toen we met Anna in de bieb waren, ontdekte ik een boek over Amsterdam. In het kindergeeelte dus. Gemaakt door Georgien Overwater. Ik vond het niet zo geschikt voor jonge kinderen, maar wel erg leuk om te zien.
De familie Jansen 'doet' een dagje Amsterdam. Zoals Overwater dat zelf als kind ook deed en zoals ik dat vroeger ook deed (mijn moeder was Amsterdamse) en nu eigenlijk nog steeds.

.

Dat je aankomt op het Centraal Station en de drukte aanschouwt. Met onder aan de bladzijde wat wetenswaardigheden in dit geval over wanneer het station werd gebouwd en wie de architect was en over het Noord-Zuidhollandsch Koffiehuis, gebouwd in 1912.
Verder langs o.a Het Paleis op de Dam, de gachtengordel, de Westerkerk en het Anne Frank huis, Het Scheepvaartmuseum, De Amsterdam, De Hermitage, Carré, Het Rijksmuseum,  Het Concertgebouw:

Waar de koning zijn eigen plaats blijkt te hebben. Hij zit in het midden van het achterbalkon en kijkt uit over de hele zaal.
Nog verder gaat de familie. Naar de Dappermarkt

 

Genoemd naar Olfert Dapper die in 1663 een boek schreef over Amsterdam. En dus ook naar de Hortus

Waar eens per jaar , twee nachten lang, de Victoria Amazonica bloeit, met bladeren die sterk genoeg zijn om een baby te dragen.
En ook nog naar Artis, de Oude Kerk en de Chinese buurt

Ik zou het niet graag doen, allemaal op een dag. Maar zo aan de hand van Georgien Overwater, is het heel goed te doen.

Nou en dan ga ik nu op weg. Je gelooft het niet,  op weg naar .... Rotterdam!

Kleedt u zich maar uit!

Vorige week moest ik naar mijn huisarts en kreeg een verwijzing voor de huidarts. 'Vanwege een verdacht plekje' schreef mijn huisarts in de brief voor zijn collega.
Nu ben ik bij die dermatoloog al bekend door eczeem, maar dit was weer een ander verhaal.
Ik had een verwijzing nodig omdat verdachte plekjes anders zijn dan eczeem en de huidarts niet mag kijken naar eczeem als ik voor een plekje kom. En andersom. Wat mij totale onzin lijkt, maar ja, de verzekering eist het.

De dermatoloog is een schat. Sowieso. Heel erg vriendelijk, beleefd, geduldig en invoelend.
En geloof me, ik heb dat heel anders meegemaakt, in mijn lange carriere als eczeemmens.
Deze arts weet inmiddels dat ik een schijterd ben en houdt daar rekening mee.
Toen hij het plekje had bekeken en geconstateerd had, dat het gewoon kon blijven zitten, bekeek hij mij en vroeg voorzichtig: 'Was je ongerust?
Zou je het misschien prettig vinden als ik je even helemaal controleer?'
Zou je het misschien prettig vinden? Zo attent.

Het herinnerde me meteen aan die andere huidarts, lang geleden.
Ik had ook in die tijd eczeem. Bij vlagen ernstig en dat was beslist een vlaag.
Mijn rechterhand was het.
Die lag volkomen open, ik overdrijf niet, tot op het bot.
Het was lastig en ook ontzettend pijnlijk. Mijn trouwring zat er helemaal in gegroeid. Die moest weg en dat moest bij een juwelier gebeuren, want gewoon afdoen ging niet meer.
De juwelier sneed de trouwring door en dat luchtte al een beetje op. Maar alles was geïnfecteerd en er moest echt wat gebeuren. De huidarts dus.
We zouden een dag later op vakantie gaan, met drie nog jonge kinderen in de caravan.
Dus ik had het druk gehad met inpakken en wassen enzo.
Met die hand ging ik niet onder de douche, dus echt heel fris zal ik niet geweest zijn. Oude onderbroek aan, want al zo veel mogelijk ingepakt, zo eentje met het elastiek er half uit. Oude beha aan en zo gestresst als een kip.
Ik kon de dokter niet eens een hand geven. Die stak ik recht voor me uit in zijn richting.
'Kijk!'
Hij keek amper op van datgene wat hij aan het doen was.
"Kleedt u zich maar uit',  mompelde hij.
Wat? Kleedt u zich maar uit? Terwijl ik daar alleen kwam voor mijn hand?
Toch deed ik het, want ja een dokter spreek je niet erg tegen toch?
Wat een ellende was het met die hand en die onderbroek.
Nu is er een soort lampding dat in de huid kijkt en dat gaat best snel. Maar toen was het nog met het blote oog. Dat duurde heel erg lang en voor mijn gevoel nog langer.

Zou je het misschien prettig vinden?
Ik had een keurig setje aan deze keer, want sindsdien ben altijd voorbereid op 'Kleedt u zich maar uit'.
Altijd!

Hapjes en drankjes

Mijn dag gisteren begon fantastisch met deze twee geappte foto's.
Ik dénk dat de kleinste op deze foto's Noor is. Maar zeker weet ik het pas als ik het vraag.
De tweeling lijkt heel erg op elkaar.
Ik denk het dan ook alleen maar omdat Jet ontzettend verkouden is en dus misschien de fles van haar papa of mama gekregen zal hebben in plaats van van haar liefhebbende grote zus.
Dat we Anna hier zien... dáár is geen twijfel over mogelijk. Zo lief!

Ha,  dezelfde dag werd ons een foto van Odin geappt.
Hij is wat ouder, 4 maanden nu, en een stapje verder dan Noor en Jet.
En hij kreeg z'n eerste vaste voedsel. Broccoli.
(Toen onze kinderen klein waren, bestond broccoli geloof ik nog niet en begonnen we met banaan, met wat sinaasappel)
Het moet een beetje wennen voor hem natuurlijk hè. Dat zie je wel.
Het is zo'n lieverdje en hij kijkt zo ongelukkig...
'Broccoli, tsssss...hoe halen jullie het in jullie hoofd'. Je ziet het hem denken

DE jurk

Ja zeg nou zelf, dat is toch heel erg bijzonder.
Dat er een jurk is opgedoken, letterlijk in dit geval, in 2014. 
Een jurk die in een kist zat, in een schip.  Dat schip verging voor de kust van Texel, zo'n 350 jaar geleden.
Er liggen daar trouwens nog honderden scheepswrakken met wie weet wat voor fantastische inhoud, maar dit terzijde.
Déze kist met inhoud is al die tijd onder water geweest. Niet te geloven toch?
Maar het is echt waar.
Jurk is trouwens echt een heel verkeerd woord in dit geval.
Het is natuurlijk een JAPON. 'Een zijden japon' met bloemmotieven.

Een japon, rijk bewerkt en versierd en zeker bestemd voor een adellijke dame.
Kijk, een detail van de stof:

Er zat nog veel meer in de kist. Een bord, een schaal, een scheerbekken (tevens geschikt voor aderlatingen), leren kaften van boeken. Een cirkelvormige cape en een prachtig geborduurd etui. Lange zijden kousen met ingebreide motieven.

Dat rode is de cape, in het midden het etui en rechts de kousen.
Deze foto haalde ik uit de catalogus van de tentoonstelling. Ik maakte zelf ook foto's, maar dat was bijna niet te doen. Want behoorlijk druk en tamelijk donker. Er viel steeds een schaduw over van een andere kijker. 

De japon en de andere spullen uit de kist,  zijn nog te zien tot 16 mei. Daarna moet er nog verder worden onderzocht. Over de stof natuurlijk en over de eigenaresse. 
Uiteindelijk zal de japon weer in dit museum terug komen. 

Echt leuk om te zien vond ik het allemaal. We hebben verder alleen nog de Juttersschuur bekeken met heel veel strandvondsten.
Maar het weer was te mooi. We wilden echt buiten zijn. Maar zeker een aanrader hoor, dit museum.

Texel

Wat was het een prachtige dag gisteren. Dus we gingen naar Texel. We hadden de boot van 8.30. Ja, je moet wel wat aan je dag hebben natuurlijk hè

Het leuke is dat je zodra je op de boot zit, je een vakantiegevoel hebt. Ik ben vaker op Texel geweest en elke keer neem ik me voor om het nog vaker te doen. En dan vooral in het voorjaar, zoals nu.

 

We hadden onze eigen fietsen mee, dat scheelt in mijn geval een zere kont en we hebben heerlijk gefietst. Texel is gewoon een prachtig eiland.

Er zijn prachtige natuurgebieden.
En vogels ook. Heel veel vogels en vogelaars. Wel gek, die waren zowat allemaal met de auto, die vogelaars. Vond ik een beetje raar.
Ik moest ook lachen om de conversaties.
- Kijk, daar komt-ie
- Ja kijk dan, recht op ons af
- Ik weet niet wat het was, dat zoek ik dan thuis op
- Ik geloof dat ik hem heb
- Was dat nou een kneu?
Sommigen hadden camouflagepakken. Tja, ieder z'n meug

Er zijn mooie dorpjes met prachtige kerkjes:

Strand is er ook natuurlijk, ja, wat eigenlijk niet. Texel is echt een geweldig eiland.

.
Maar ... daar gingen we niet voor. We gingen voor DE jurk
Ik had al op verschillende blogs erover gelezen, hier bijv. en hier.
De kranten hadden er vol van gestaan en dus wilde ik het met eigen ogen zien: de tentoonstelling Garde Robe in het Museum Kaap Skil in Oudeschild. Maar daarover morgen dan maar hè. 't Ken te gek ok

Voor de Wolven

Wat een boek zeg, dit van Jodi Picoult.

Het verhaal: Luke Warren is een gerenommeerd wolvendeskundige. Hij is zo ver gegaan dat hij twee jaar in de Amerikaanse wildernis in een roedel wolven heeft geleefd.
Hij heeft een dochter Cara en een zoon Edward. Luke is gescheiden van zijn vrouw. Edward is toen hij 18 was na een ruzie met zijn vader, weggelopen.
Dan krijgen Cara en Luke een zeer ernstig ongeluk. Luke is dodelijk gewond en ligt in coma in het ziekenhuis. Edward komt terug en dan moet er worden beslist over Lukes behandeling. Mag hij sterven of moet hij kunstmatig in leven worden gehouden. Edward en Cara zijn het absoluut niet eens.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Edward, Cara, Luke en Georgie (exvrouw van Luke en moeder van Cara en Edward).

Dat op zich is interessant genoeg, maar wat het boek voor mij bijzonder maakt, zijn de 'stukjes' van Luke, waarin ontzettend veel verteld wordt over wolven in het algemeen en de relatie van Luke met zijn wolven.

Wolven zijn superinteressante dieren en dat kwam echt goed uit de verf.
Zeer intelligent en gericht op de familie. De hierarchie binnen een roedel. Hoe ze met elkaar 'spreken'.

Jodi Picoult baseerde Luke op een echte, bestaande wolvenman: Shaun Ellis. Een Brit die een jaar lang met een wilde wolvenroedel samenleefde. Die Shaun Ellis schreef er een boek over en dat boek is het volgende op mijn lange lijst. Het heet De Wolvenman. Er is ook een documentaire over: https://www.youtube.com/watch?v=j4vFBXOoHs0

Tot nu toe wist ik helemaal niets van wolven. Ja, onze kooiker Mac, kon soms janken als een wolf als de ambulance langs reed. Dan ging zijn kop omhoog, hij nam een bepaalde houding aan en jankte.
Met die herinnering en door dit boek is mijn belangstelling voor wolven echt gewekt.