Betondorp

Op mijn lijstje van het boek "111 plekken in Amsterdam, die je gezien moet hebben', kan ik weer een plek wegstrepen: Betondorp.
Ik kende Betondorp zoals zovelen, alleen als geboorteplaats van Johan Cruijff. Daar groeide hij op en daar was hij altijd aan  het voetballen. Ik wist verder dat het een tuindorp was, maar dat was dan ook alles en geweest was ik er nooit.
Nu dus wel en het was beslist de moeite waard.

Ik dacht voorheen dat het een beetje een troosteloze, grauwe buurt zou zijn. Maar dat is helemaal niet het geval. We troffen het met het weer, dat scheelt natuurlijk wel en ik las ergens dat er een flinke opknapbeurt is geweest, maar hoe dan ook,  ik vond het er eigenlijk heel goed uitzien. Strak, modern en ja beton dus. Hoe dan ook, we zeiden tegen elkaar dat we hier best zouden kunnen wonen..
Alles is gegroepeerd rond de Brink, als in een echt dorp

 

De straten hebben namen als Akkerstraat, Veeteeltstraat, Landbouwstraat, Oogststraat.

De wijk is gebouwd tussen 1922 en 1925. In die tijd waren bakstenen kostbaar en de lonen voor bouwvakkers waren hoog en dus werd er iets nieuws en goedkopers geprobeerd: beton!

De architecten lijken voor de vormen van de gebouwen te zijn geïnspireerd door De Stijl.

Er was een gemeenschapshuis, er waren winkels, er was een bibliotheek. Allemaal rond de Brink

Dat gemeenschapshuis is nu een Hindoetempel:

Er is veel groen

Er zijn hofjes en het ziet er prima uit allemaal. 

De deuren vond ik ook opvallend. Veel waren in deze kleuren: 

Over Johan Cruijff werd altijd gezegd dat hij op straat leerde voetballen en dat dat in die tijd ook nog makkelijk kon.

Nou, op de dag dat wij er waren had dat nog altijd gekund, het was er uitgestorven. Nodig is het niet want er is (en terecht op deze plek) een prachtige Cruijffcourt. 

Wie weet zag ik hier de nieuwe Cruijffie. Wie weet?
Maar Cruijf was niet de enige beroemdheid die hier startte. Ook Gerard Reve is hier geboren en zijn boek De Avonden (dat vele jaren geleden toen hij nog G.K. van het Reve heette,  een verpletterende indruk op me maakte) speelt in Betondorp.
En kijk, er is in ieder geval een klein stukje verderop een café naar dat boek genoemd

 We eindigden deze dag met een ritje over de Nieuwe Ooster. Waar het zoals dat hoort mooi en rustig was.
Er is daar ook een Uitvaartmuseum, genaamd:  Tot Zover. Dat vind ik dan wel weer humor.
Ik had er nog niet eerder van gehoord en ik houd erg van musea, dus we gingen kijken. Maar we waren er klaarblijkelijk niet aan toe.
Want hoewel de manier waarop wij mensen omgaan met de dood veel zegt over wie we zijn, onze afkomst en de tijd waarin we leven, en  hoewel alles er echt heel mooi uitziet en ook beslist interessant was, zijn we afgehaakt. Er was een tentoonstelling over post-mortem fotografie. Eigenlijk iets wat vroeger en ook nu nog heel normaal is hoor, maar we werden er een beetje beroerd van en vertrokken zeer snel. 
Kop in het zand? Ja vast. Het zij zo.

Vandaag of liever gezegd vannacht...

22 mei: Mars in vol ornaat

Op 22 mei is de rode planeet volledig te zien vanaf de Aarde. Mars staat dan ‘in oppositie’ met onze zon, wat betekent dat deze tegenover de zon staat. De planeet komt op rond zonsondergang en gaat rond zonsopkomst weer onder. Oftewel: hij is de hele nacht te zien.

De tekst hierboven en de tekening zijn helemaal overgenomen uit een berichtje dat ik kreeg van National Geographic.
Ik ben helemaal niet zo bijzonder geïnteresseerd in sterren en planeten. Maar dit vind ik leuk. Ik ga zeker even kijken vanavond en dan kan ik daarna zeggen dat ik Mars heb gezien. Leuk toch?

Vooruit met de geit

Het is me wat... Ben je lekker aan de wandel met je tweelingkleindochters, blijkt ineens dat je niet de enige bent die wil wandelen!
'Vooruit met de geit' en een mooi weekend gewenst!

Zoni

In mijn bibliotheek is bij de ingang altijd een tafeltje met daarop boeken rond een bepaald thema. Vorige week was dat 4&5 mei. Dit boek lag er en ik nam het mee.
Dat bleek achteraf een zeer goede zaak, ik heb het achter elkaar uitgelezen.
Weer zo'n bijzonder leven van iemand die heel veel heeft meegemaakt en gedaan.
Zoveel dat je het je bijna niet voor kunt stellen.
Het verhaal:  
Het is de  persoonlijke geschiedenis van Zoni Weisz. 
Hij is een Sinto. Een Sinto is iemand van het volk Sinti. Vroeger noemde je ze zigeuners. 
Zoni is bovendien een overlevende van de Holocaust. Zijn ouders, zijn zusjes en zijn broertje werden vermoord in Auschwitz. Zelf ontkwam Zoni die toen 7 jaar was omdat hij toevallig bij zijn tante logeerde.
En verder is Zoni, echtgenoot, vader, bloemist en ontwerper. Niet zomaar een bloemist maar eentje die bijv. de versiering bij het huwelijk van Maxima en Willem Alexander maakt. Een promotor van de Nederlandse bloemsierkunst. 
Zoni zet zich in voor erkenning van het leed en schadeloosstelling van de Sinti in Nederland. Hij is lid van het Auschwitzcomité en spreekt de Bundestag toe. En dit jaar sprak hij (78 jaar oud) , op de dag dat de Holocaust herdacht wordt,  de Verenigde Naties toe.

Een zeer bijzonder leven  en derhalve een zeer bijzonder boek. En aangrijpend!
Mooi ook dat je ondertussen heel wat leert over Sinti en Roma en hun geschiedenis. Daar wist ik heel weinig van. Dat deze volken oorspronkelijk uit India en Pakistan komen bijvoorbeeld, ik had geen idee.

Veldbloemen

Mooi hè? Zo simpel en toch zo mooi. Een klein boeketje veldbloemen, geplukt op een wandeling.

Lijmen

Tegen muziek als achtergrond kan ik gewoon niet.
Ik wil luisteren en als dat niet kan, dan maar niet. En dan komt daar nog bij dat ik ben blijven steken in de sixties. Dus ik loop echt heel erg achter.
Zo komt het dat ik dit liedje afgelopen zaterdag pas voor het eerst hoorde,  in De Taalstaat van Frits Spits. Mijn favoriete radioprogramma. Maar waarom het op zo'n ongelukkig tijdstip wordt uitgezonden, zaterdagmorgen van 11-13 uur is mij een raadsel. Toch probeer ik er zo vaak mogelijk naar te luisteren.
Afgelopen zaterdag hoorde ik dit liedje en ik hield mijn adem in... zo prachtig.
En daarom laat ik het hier ook nog eens horen: Maaike Ouboter zingt Lijmen

Vier blogjes over één bezoekje aan Amsterdam.

Wat kan er veel op één dag hè. De dag begon met een bezoek aan de tandarts, maar dat heb ik uiteraard verdrongen. Daarna hadden we twee bijzondere ontmoetingen, een gratis prachtig uitzicht vanaf de Lookout, (een preview zeg maar) en natuurlijk de iepen.
Een wandeling door Amsterdam om Lentesneeuw te zien. Dat was ons eigenlijke doel.
Daarvoor moesten we langs de iepen van Amsterdam. Zij laten in deze tijd hun zaden vallen en als het dan een beetje waait lijkt het of het sneeuwt. 
Déze iep zag ik vanuit een klein keldertje, waar een rommelewinkeltje in is gevestigd.

Een winkeltje, bevrouwd door een dame die tegen de zeventig liep, maar er uit zag als vijftig. Ze vond het zo langzamerhand tijd worden om er mee te stoppen. En ze hield er niet van dat overal een festival van wordt gemaakt. Zoals dat gedoe met die iepen. 

Ik was het niet met haar eens. 

Dit, zo met uitzicht op een 'Amsterdamse school' gebouw, vond ik ook  prachtig. Het is het voormalig Scheepvaarthuis, nu is het een hotel.

We zagen verder de hoogste iep, die is uit 1895 en is 35 meter hoog. We zagen een duiveltjesiep. Die is herkenbaar aan twee 'oortjes' aan het uiteinde van het blad.  

We zagen ook de oudste iep, dat is deze:

Het is een veldiep uit 1891. 

Er zijn 55 verschillende soorten in Amsterdam. Niet dat ik nou zo heel veel verschil zag hoor. Maar mooi is het allemaal wel met dat zachte groen.

Tja, maar waar is nou toch die lentesneeuw.

Nou, die was er niet tijdens deze wandeling. Dan moet het nl. een beetje waaien en dat deed het niet. 

Zaadjes waren er meer dan voldoende. Kijk maar:

'Neem wat zaadjes mee en plant ze in een pot',  zei de mevrouw van het winkeltje in de kelder. 

Goed idee! Dat hebben we dus gedaan. 

Een klein iepje in onze achtertuin lijkt me wel gezellig. Of in het verschrikkelijke gemeenteplantsoen voor mijn deur. Of allebei. 

En die sneeuw... die hebben we gewoon zelf gemaakt:

Nog een ontmoeting

'Dierbare Amsterdammers' is een  soort tentoonstelling waar we tijdens de Lentesneeuwwandeling op stuitten.
Het is een openlucht foto-expo,  langs de Amstel en voor de Stopera.
Er staan hele grote foto's, waarop bekende fotografen oudere mensen en oudere dieren in de spotlights hebben gezet.
De tentoonstelling is gemaakt door de Dierenbescherming en de Stichting OOPOEH (Opa's en Oma's Passen Op Een Huisdier)
Zo'n foto als deze bijvoorbeeld:

Of deze:

Of deze prachtige foto:

En toen gebeurde het weer. Ik sta naar die foto te kijken, ik draai me om en daar staat Mevrouw Everts herself.
Best bereid om even voor mij te poseren. Zo leuk.
Ze vertelde dat ze zelf geen huisdier meer heeft. Ze had altijd honden, maar dat ging niet meer. Daarna had ze nog een poes, maar ze was een beetje bang dat ze met haar rollator tegen het dier zou aanbotsen

De stichting OOPOEH kende ik trouwens al. Een supergoed initiatief vind ik. Het is eigenlijk heel simpel.
De Stichting zet zich in voor een actiever leven voor ouderen en een leuker leven voor huisdieren. Voor dit doel zetten zij ouderen in als maatje voor huisdieren in de buurt. OOPOEH wil hiermee drie vliegen in één klap slaan: ouderen helpen aan meer gezelschap en beweging, huisdieren helpen aan de aandacht en verzorging die zij nodig hebben en baasjes helpen aan een betrouwbare oppas. Het is géén commerciële oppasdienst of uitlaatcentrale.

Ik heb eens even gekeken. In mijn omgeving zijn er aardig wat baasjes die een oopoeh zoeken voor hun hond.
Een 3-jarige bordercollie bijvoorbeeld. Enthousiast en vrolijk. Rustig in huis. Dol op spelletjes, goed met kinderen en mensen, maar komt liever niet in contact met reuen van andere rassen. Er wordt een oopoeh gezocht die hem 2x wil uitlaten op dinsdag en die het leuk vindt om een spelletje met hem te doen. Hij is geslaagd voor de basis- en vervolgcursus.

Nou zoiets dus. Je kunt  ook op een poes passen, of op een cavia of op een varken.
Ik vind dat ik het hartstikke druk heb, maar anders zou ik het zo doen.
(Op een hond natuurlijk hè, niet op een varken)

Een bijzondere ontmoeting

We zetten onze wandeling voort. Het was heerlijk weer, een prachtige dag.
De route langs de iepen leidde ons door mooie stukken van Amsterdam. Heel mooi.
En op zoek naar de oudste iep, kwamen we toen over de Nieuwe Keizersgracht. Midden in de vroegere Jodenbuurt.
Ik stond stil  om de plaquettes te bekijken op de muur van een van de huizen..
Twee mooie koperen, gedenkplaten.

Twee koperen platen ter herinnering aan vier mensen die uit dit huis werden weggevoerd.
Omdat zij Joden waren.
Een man, een vrouw en hun twee zoons van 20 en 24 jaar. Omdat zij Joden waren.
Hun 17-jarige dochter dochter/zus, Betty Kok, kon onderduiken en overleefde als enige van dit gezin.
Terwijl ik daar stond te lezen en weer voor de zoveelste keer overdacht hoe zoiets toch mogelijk geweest is, hoorde ik achter me iemand zeggen: 'Ík ben het'

En daar stond ze:  mevrouw Betty van Essen - Kok. Betty Kok.
Daar stond ze voor haar ouderlijk huis.
Ze vertelde dat ze in Jeruzalem woont en hier was voor de herdenkingen op de vierde mei.
Een kwieke, kleine vrouw, die inmiddels 91 jaar moet zijn.
We raakten aan de praat en het werd een mooi gesprek.
We hadden het over het toenemend anti-semitisme hier in Amsterdam, misschien in Nederland.
En over de noodzaak om kinderen te vertellen over wat er gebeurd is. Over het belang van goede geschiedenislessen.
In 2009 heeft Betty Kok de plaquettes zelf onthuld.

Van deze gracht zijn tweehonderd mensen weggehaald en slechts dertien overleefden.
Dat was voor de huidige bewoners aanleiding om de massaliteit van de deportaties hier duidelijk te willen maken.
Aan de overkant van het water is een wandelpromenade, met langs het water een hardstenen band. Op die band zijn de namen van de bewoners aangebracht, precies  tegenover het huis waar ze woonden.

Schaduwkade heet dit project. Wat een mooie naam.
Op deze zelfde gracht was  ook nog de Joodsche Raad gevestigd, van waar uit de deportaties werden geregeld.

Over Betty Kok is best veel te lezen. Er is o.a. een getuigenis van haar in Yad Vashem, het Holocaustmonument in Jeruzalem
Die had ik kunnen zien, want ik was daar. Maar het was toen niet te doen om alles en alles te bekijken. Het was te veel, te indrukwekkend.

Het onverwachte begin van een wandeling

Het is alweer drie jaar geleden dat wij een wandeling fietsten, getiteld Catch the Springsnow. Je kunt er hier nog over lezen. Klik
Wij hadden toen lang niet alles gezien en namen ons voor om de rest van die wandeling het volgend voorjaar te doen.
Want sneeuw in de lente, sneeuw van de 75.000 Amsterdamse iepen, die hun zaadjes over de stad uitsneeuwen, dat is toch echt superleuk.
Het kwam er niet van, tot afgelopen dinsdag.
En deze keer gingen we de tocht niet fietsen maar wandelen.
Het werd een zeer bijzondere tocht.
Dat begon al bij de start, bij Eye (in Noord). We parkeerden onze fietsen en mijn man zei dat hij eens even in dat gebouw daar wilde kijken. Dit gebouw, het oude Shellgebouw:

Deze foto maakte ik later op de dag vanaf de pont

Het bleek dat je er op kan, bovenop dit gebouw.
En omdat het nog niet officieel geopend is, mocht dat gratis. Moest je wel een kaartje hebben gereserveerd en dat hadden wij niet. Mijn man wist er vaag iets van en ik helemaal niet. Maar omdat het  nog stil was en men ter plekke probeerde een kaartje voor ons te regelen, wat niet lukte, mochten we toch instappen in de lift.
Lieve jongens en meisjes werken er, zeer behulpzaam.

Hoewel, instappen ... eerst werd er nog een foto gemaakt, die heel gevaarlijk lijkt maar het niet is natuurlijk.

En daarna naar boven. Ik was totaal niet voorbereid, en dus eigenlijk ook niet bang. In het begin zo'n 80 meter hoog, vond ik het prachtig. Maar later ging de hoogtevrees toch opspelen en vond ik het best eng. Het zweet brak me uit. Maar nog steeds prachtig natuurlijk. Wat een uitzicht.

Je kunt zelfs tot 85 meter en dan zie je de binnenstad, de polders, de havens, het IJsselmeer. Je ziet de ponten varen en je ziet de drukte bij het station

Er is een restaurant, je zou daar dus bijv. in het avondzonnetje kunnen genieten van een hapje en een drankje en dan dat uitzicht. Er staan overal videoschermen met informatie over Amsterdam.
Maar wij genoten dus nu van het uitzicht en dat is aan alle kanten heel erg mooi. Mijn foto's zijn niet zo best, mijn lens moet dringend schoongemaakt en het was wat nevelig,  maar toch laat ik er een paar zien.

 

 

Een kaartje kost 15,00. Dus dit was voor ons echt een mooi cadeautje.
Ik denk trouwens wel dat ik het er voor één keer voor over zou hebben. Zoals je ook op de Eiffeltoren wilt uitkijken over Parijs en op het Empire State Building in New York, is het ook mooi om over Amsterdam uit te kijken.

En er komt nog iets bijzonders bij daarboven: een schommel waarmee je over de rand kunt schommelen. Ik voel zelfs terwijl ik dit alleen maar noteer, de hoogtevrees. Ik zou denk ik ter plekke dood blijven. 

Hoe dan ook, voor ons was dit een superbegin van een dagje Amsterdam. Het zou een zeer bijzondere dag worden met een paar bijzondere ontmoetingen. Daarover een andere keer meer. Meer info: klik

Ps.: Als je in de openbare bibliotheek in Amsterdam, die vlakbij het station, helemaal naar boven gaat, heb je ook een prachtig uitzicht over de binnenstad. Gratis.