Claudy Jongstra in het Fries Museum

Claudy Jongstra is echt een wereldberoemde kunstenares en ze woont en werkt gewoon in een klein dorpje in Friesland.
Van haar werk en dan voornamelijk het ambachtelijke deel daarvan is een ook een tentoonstelling in het Fries Museum. 'Ancient Light" heet  het.
Het ziet er vanwege dat ambachtelijke ook uit als een atelier.

Zie je, dat zijn nu al drie dingen in één museum in een leuke stad. (Mata, breien! en Claudy)

Claudy Jongstra werkt met wol en met vilt.  En daarvan maakt ze de prachtigste dingen.
Haar werk hangt in musea over de hele wereld. In Victoria & Albert (ah ik wil naar London), in Moma San Francisco, maar ook in het Stedelijk en het Rijks in Amsterdam.
Ze gebruikt voornamelijk natuurlijke materialen, heeft haar eigen schapen en dat niet alleen voor het mooi, maar ook om mensen wat meer ecologisch bewustzijn te geven.  Ik heb er zeer van genoten om dat allemaal te bekijken.
Vond het ook zo leuk te zien dat zij de stoffen heeft ontworpen voor de kostuums in Star Wars. Dat is me toch wat!

Dit is het werk 'Aarde' dat in Moma San Francisco hangt. Je ziet de gelaagde bodem. De kleur goud komt overeen met de verfkleur van de ui. En de ui is een symbool van oneindigheid.
Bovendien geven de kleuren het karakter van San Francisco weer: de zon, de geestdrift, de warmte.

Déze foto heb ik niet zelf gemaakt, was het maar waar, dan had ik Claudy Jongstra zelf kunnen vertellen hoe prachtig ik haar werk vind. 

Er hingen een heleboel velletjes papier aan muren rondom in een zaal waar een fantastisch kunstwerk hing, met daarop een lang, lang, lang interview met de kunstenares. Maar ik vond het handschrift lastig te ontcijferen en hoewel het er mooi uit zag en ik graag het interview had willen zien, vond ik dat toch teveel moeite. Klein minpunt. Wat betreft het interview hè, niet wat het kunstwerk aan gaat.

Als je me vraagt om te komen laat ik alles achter...Maar vraag het me

Een boek van een Spaanse schrijver, Albert Espinosa. De titel beviel me al: Als je me vraagt om te komen laat ik alles achter... maar vraag het me.
Weer een boek dat ik las voor de leesclub van Els en dat ik zonder haar beslist niet gelezen zou hebben.
En tsjonge wat zou dat jammer zijn geweest, want ik vond het prachtig.
Dat begon al met de opdracht voorin:
Opgedragen aan al diegenen die zich steeds willen onderscheiden en strijden tegen diegenen die willen dat we allemaal hetzelfde worden.
De titel is afkomstig uit een lied van het trio Los Panchos: Si tu me dices ven.  De vertaling staat voorin.

Tja, dan wil ik dat lied horen en iets weten over dat trio waar ik nog nooit van had gehoord:

Los Panchos were first formed in 1944 at New York City by two Mexicans, Alfredo Gil and Chucho Navarro, and one Puerto Rican, Hernando Aviles. Each member of Los Panchos played a guitar and sang.
Los Panchos reached fame internationally with their romantic songs, especially in Latin America, where they are still regarded as one of the top trios of all time. They sold millions of album copies within a few years of being founded.

Als je me vraag om te komen laat ik alles achter

Als je met vraagt om te komen, zal ik er zijn voor jou

Van mijn duistere kanten, maak ik je deelgenoot

En die paar kleine geheimen zal ik ook delen met jou.

Als je me vraagt om te komen wordt alles anders

Als je me vraagt om te komen, zal geluk ons deel zijn

Laat je gaan en hou toch op met al dat wikken en wegen

Schiet op, voordat je het weet

Loop je doelloos door de straten

Moederziel alleen

En kun je zomaar in de goot belanden

Als je me vraagt om te komen, laat ik alles achter

En nu heb ik het helemaal nog niet over het boek gehad, terwijl het daar toch eigenlijk om gaat.
Het verhaal:

Dani is misschien belast met dwerggroei  en verliest beide ouders als hij nog heel jong is. Zijn oudere broer moet voor hem zorgen, maar dat is geen succes. 
Als Dani in het ziekenhuis ligt, ontmoet hij de stervende vuurtorenreparateur meneer Martin. Het is maar een paar dagen, maar in die dagen wordt Dani's  leven min of meer bepaald. Noem het wijze lessen.
Later als hij dertien is, loopt Dani weg, van Barcelona naar Capri en ook nu ontmoet hij een heel bijzonder iemand, de bokser George. Ook van deze man leert hij veel. 
Weer veel later, moet hij op zoek naar een verdwenen jongetje, op Capri.  Dat is zijn werk. Zijn vriendin is dan net bij hem weg, omdat hij geen kinderen wil en zij wel.

Over een jonge man op zoek naar een jongetje en op zoek naar zich zelf.
Een schitterend verhaal, prachtig geschreven met heel veel onthoud-zinnen. Echt heel mooi.

Wie breit die blijft!

Zo is het maar net : Wie breit die blijft!

We waren natuurlijk niet alleen naar Leeuwarden voor Mata Hari.
Eigenlijk togen we naar het Fries Museum  voor de tentoonstelling ' breien ! '.
Het is werkelijk ongelooflijk wat er zoal gebreid kan worden.
En dat kun je daar in dat museum prima bewonderen.
Leerzaam ook.
Ik leerde bijv. dat breien van oorsprong een mannending is. In de 16e eeuw waren er gilden, breigilden. 
En de eerste breimachine werd in 1589 (!) uitgevonden door een Engelse dominee.

( Dan zie ik meteen zo'n Engelse pastorie voor me met van die dikke muren en dat de vrouw van de dominee, daar 's avonds zit te breien, bibberend natuurlijk, want altijd koud in zo'n pastorie. Ze haat breien, maar ja het moet voor de armen in de parochie.  En dat ze dan de ketel opzet en haar man roept voor een kop en dat hij dan,  menslievend als hij is, denkt  dat het toch sneller moet kunnen. Dat er die zondag dan een rotpreek wordt gehouden, maar dat er wel een breimachine is). Maar dit terzijde!

Terug naar de tentoonstelling. Alles wordt tentoongesteld in zalen met namen als Insteek of Zet 'm op of Wijdverbreid.
Ik was nogal weg van deze babymitaines , gemaakt tussen 1750 en 1800.

Praktisch en draagbaar breiwerk is er volop te zien. Maar ook leuk breiwerk

 En kunstbreiwerk.  Echt, je kijkt je ogen uit. 

Zelf heb ik ook nog even een klein stukje gebreid, met tape van een oud cassettebandje. Bent u er nog? Cassettebandje?
Het werd best leuk eigenlijk. Maar niet zo draagbaar!

En verder vond ik ook deze platen op de muur erg leuk. Het herinnerde me aan vroeger. Wol ophouden voor m'n moeder, ik heb dat vaak gedaan.

En nog waren we niet klaar in dat Fries Museum. Want ook Claudy Jongstra wachtte nog.  En Leeuwarden zelf natuurlijk. Maar daarover overmorgen meer.

Mata Hari + Update

Kijk, een lief klein meisje.
Met haar vader, zo te zien een hoge pief.
Mooie donkere ogen heeft ze.
Ze heet Grietje en ze werd geboren in 1876.
Op 7 augustus nog wel.
Ik ben zelf ook geboren op 7 augustus en dat schept toch een beetje een band.
Dat is ook de enige band die ons bindt hoor, maar misschien verklaart die geboortedatum wel mijn interesse.
Dit meisje werd later heel erg beroemd als Mata Hari.
Ik heb niks met dansen en sluiers enzo en al helemaal niet met spionage.
Mata Hari wel.
Ze groeide op in Leeuwarden. Haar vader ging failliet, haar moeder stierf en zelf moest ze bij een oom gaan wonen. Ze trouwde heel jong en vertrok met haar man naar Nederlands-Indië. Daar kreeg ze een zoon en een dochter, maar haar zoontje stierf op 2-jarige leeftijd.
Grietje was inmiddels Margaretha en ze was niet gelukkig. Er volgde een scheiding en ze vertrok in haar uppie naar Parijs

 

Daar ging ze dansen en  had affaires met hooggeplaatste militairen van verschillende nationailiteiten.
En ja, dat is verdacht in oorlogstijd.
De geheime diensten hielden haar in de gaten, verdachten haar van spionage en ze werd gearresteerd in Frankrijk.  Ze kreeg de doodstraf.  Op deze foto zie je haar kort voor haar executie.

Maar  nog steeds is niet helemaal duidelijk of zij nu echt een spionne was. Die duidelijkheid zal er wel zijn in 2017 als de dossiers openbaar mogen worden.

En waarom nu dit verhaal? Wel, we waren in Leeuwarden voor de tentoonstelling 'breien!' In het Fries Museum.
En daar was ook een kleine tentoonstelling over Mata Hari, die ik natuurlijk echt niet wilde missen.

Update: 
Ik heb me vergist. 
Op de bovenste foto van die vader met dat meisje met die donkere ogen, zie je niet Mata Hari met haar vader, zoals ik schreef,  maar haar dochter Non met háár vader, de ex-man van Mata Hari. 
Ik had nog wel een foto gemaakt van de kleine Grietje in een van haar vader gekregen bokkenwagentje, maar die is zo slecht dat het weinig zin heeft om die te laten zien. 
Degene die me dit meldde (anoniem), dankjewel. 

Weet je nog?

Kun je je dit nog herinneren? Het is een boekje met witte bladzijden. Ha, maar als je er met een waterpen overgaat, een stift die je kunt vullen met water, dan...
Ja dan verschijnt er ineens kleur op die witte bladzijde.
Pure magie.
Na een uurtje of zo is het blad dan weer (enigszins) wit. Kun je opnieuw!
Ik weet nog dat ik het vroeger fantastisch vond.  En onze lieve Anna vindt het nu ook geweldig.
Sommige dingen veranderen nooit!

Lego

'Lego wordt steeds gewelddadiger',  lees ik in de krant. '30 % van de poppetjes is bewapend. Die bewapening begon in 1978 met een legokasteel met lansen en zwaarden. Er waren altijd poppetjes met blije, vriendelijke uitdrukkingen. Die poppetjes vormen nu nog maar de helft van het assortiment. Er zijn boze, grimmige uitdrukkingen voor in de plaats gekomen'. 
Hein de Kort reageerde in de krant weer eens zeer adequaat:

En ik...Ik vind het eigenlijk tamelijk vervelend. Laat die kinderen lekker spelen met vriendelijk lego. De narigheid van deze wereld leren ze snel genoeg kennen.
Dus waarom moet dat nou?
Ja ik kan heus wel bedenken waarom, om te concurreren met allerlei enge games. Maar ja, het zal toch niet de bedoeling zijn geweest van de bedenkers van Lego.
Ik ben blij dat wij al het oude Lego van de kinderen (en geloof me, dat is heel veel van drie kinderen) nog hebben bewaard.
Hoef ik me daar wat de kleinkinderen betreft niet druk over te maken.

Parsley, Sage, Rosemary and Thyme

Gewoon een simpel potje salie. Ik kocht het met de bedoeling het in mijn minikruidentuintje in de tuin over te planten.
En dan natuurlijk iets lekkers te maken waarin de salie wordt gebruikt.
Ik weet zeker dat ik het eerder gebruikte en dat het heel lekker was. Maar wat?
Nou ik weet het nog steeds niet, maar een googeltje leverde me heel wat recepten op met salie.
En dit maakte ik als eerste, een Jamie Oliver recept:
Voor 4 personen:
• 500 g linguine
• 3 el olijfolie
• 300 g gemengde paddenstoelen, in plakjes
• 2 tenen knoflook, in plakjes
• blaadjes van 1 klein bosje verse tijm
• 150 ml witte wijn
• 100 ml kookroom
• 30 g parmezaan, geraspt
• blaadjes van ½ bosje salie.


1. Kook de pasta en laat uitlekken. Bewaar wat van het kooknat. Verhit 2 eetlepels olie in een grote pan. Voeg de paddenstoelen, knoflook en tijm toe; bak ze goudbruin op.
2. Voeg de wijn toe en laat die voor de helft inkoken. Roer er de room, parmezaan, gekookte pasta en wat van het bewaarde kooknat door.
3. Verhit de rest van de olie in een pan en bak de salieblaadjes tot ze krokant zijn. Strooi ze over de linguine. 


Ja en dan heb je natuurlijk nog Jan Salie als in 'hij is me een echte Jan Salie'. Dat is dan een beetje een slome duikelaar. Ik gebruik de term nooit.
En tenslotte herinnert salie, of eigenlijk sage, me aan Simon & Garfunkel en hun prachtige lied Scarborough Fair.
Ach, zongen ze nog maar met z'n tweeën.
Ze doen dat niet meer, maar ik word nog altijd blij van de meeste van hun liedjes. Daarom hier nu maar even Scarborough Fair. Parsley, Sage, Rosemary and Thyme. 

Leuven (2)

Zo kom ik dan nu eindelijk toe aan Leuven zelf.

Ik wilde er al een hele tijd naar toe, door diverse tips die ik las of kreeg van andere reizigers. En nu gingen we.
Mijn man boekte een hotel voor één nacht. Het leek mij wat kort, dus  toen we aankwamen vroegen we onmiddellijk of we eventueel konden verlengen en dat kon.
'Maar', zei het meisje aan de balie, 'maar u hebt echt wel genoeg aan bijna, twee dagen. Het is hier niet zo groot'.
En daar had ze gelijk in. Het is niet zo groot, we hadden de fietsen mee en dus een vrij groot bereik.
Dus we dumpten de koffer en waren weg.

Wat een fijne, gezellige stad is het. Ze  zijn er wel streng trouwens:

Maar ze geven je ook goede aanwijzingen:

Er zijn prachtige kerken, heel stil, heel koel (het was een warme dag) met kunst waar je naar blijft kijken.

Sedes Sapientiae, zetel der wijsheid

Dit beeld bijvoorbeeld vond ik zo mooi. Het staat afgebeeld op het zegel van de universiteit. Een universiteit die al in 1425 werd gesticht.
Een hele oude universiteitsstad is Leuven en dat merk je aan de vele jonge mensen die er rondlopen en ook aan de vele terrasjes en kroegen en eettentjes.

Er is een prachtig  Groot Begijnhof, waar je een hele tijd kunt wandelen en je verbazen over hoe geweldig mooi alles is bijgehouden, gerestaureerd. Gesticht door vrouwen in 1232 en onafgebroken bewoond door begijntjes tot ongeveer 1980. Nu in gebruik als plek voor studenten, professoren en buitenlandse gasten van de universiteit.
En kijk, in de kerk zie je nog een oude muurschildering met een begijntje:

We zagen het prachtige stadhuis

En constateerden dat, ondanks dit Moorinneken,  

(ik denk dat dit in Nederland nu, een te bekladden gevel zou zijn)

...van discriminatie geen sprake was

We bezochten de Universiteitsbibliotheek, wow!

Nota Bene: Zaterdagmorgen!!!!

We zagen vrolijke en gekke zaken:

We liepen en fietsten,zagen nog een Begijnhof,  zagen kasteel van Arenberg,  aten buitengewoon lekker bij Zoff (mijn ervaring in België is dat je er sowieso beter eet, verzorgder) en waren kapot. Nou ja, ik was kapot.
Maar we gaan vast nog eens.
Dan niet meer speciaal om er van alles te zien, maar gewoon om er te zijn.

Zo, steek dat maar in uw bolleke!!!

Marie Laurencin (2)

Dit is toch weer zo leuk!!!
In reactie op mijn stukkie van gisteren over Marie Laurencin, reageerde eerst  Pourqoi pas ???.
Zij herinnerde zich Marie Laurencin uit een liedje. Ze moest alleen nog even bedenken welk liedje. Oh dat kon ik me zo goed voorstellen: je weet dat je het weet en je komt er niet op.
Daarna kwam Miekequilt en zij vond het meteen.
Het liedje heet l'été indien en is van Joe Dassin.
Ook Marthy zocht en vond de tekst van het liedje.
Inmiddels had ik het zelf ook gevonden. De melodie is overbekend, maar de tekst kende ik helemaal niet. Het is een beetje een achtergrondwijsje vind ik.
Maar het klopt wat Marthy zegt: als Joe Dassin er over zingt, moet ze wel bekend zijn, Marie Laurencin.

Dit is het stukje tekst:
Avec ta robe longue tu ressemblais a une aquarelle de Marie Laurencin.
Met je lange jurk leek je op een aquarel van Marie Laurencin.

Bedankt voor het zoeken dames en hier is Joe Dassin dan natuurlijk:




En omdat ik de voorkeur geef aan Marie boven Joe, ook nog een echte Marie Laurencin

En tenslotte, tenslotte vond ik ook nog een schilderij dat Kees van Dongen schilderde... van Marie Laurencin!!!!!!
En dat schilderij kende ik wel, maar ik vroeg me nooit af wie dat nou toch zou kunnen zijn:

Marie Laurencin

En door het vinden van zo'n boekje in Leuven, rol je van het een in het andere. Ik wilde ook nu wat meer weten over de voorplaat van het boekje waar ik gisteren over schreef.

Het blijkt een schilderij te zijn van Marie Laurencin: Portret van een jongen met een hond. Ik heb het niet kunnen vinden op het web.
Wel heel veel ander werk en  twee andere portretten met een hond:

Ik vind ze prachtig.

Marie Laurencin leefde van 1885 tot 1956.
Ze was/is best een heel bekende schilderes, maar ik had nog nooit van haar gehoord. Haar werk was zelfs een keer op een expositie in de Hermitage, die ik heb gezien, maar waar ze me niet is opgevallen.
Nou ja, er zijn zoveel schilderessen (en schrijvers en films) waar ik nog nooit van heb gehoord.
Ze groeide op met haar ongetrouwde moeder. Ze leerde porselein beschilderen in Sevres en leerde verder schilderen aan een kunstacademie.
Verkeerde later in progressieve kringen in Parijs (Picasso, Chanel) en schilderde, schilderde heel veel . En dan voornamelijk vrouwen .
Over haar werk is best veel te vinden, over haar leven, dat toch zeker interessant moet zijn geweest, vind ik nog niet zo veel.
Wat ik ook heel bijzonder vind, is dat er in Nagano (Japan) een heel Marie Laurencin museum is . Enfin, nog maar een plaatje, omdat ik het mooi vind.