Rotterdam, waar leg dat dan?

Rotterdam, waar legt dat dan?
Miijn dochter en ik hoefden eigenlijk niet te zoeken.
Dankzij mijn liefhebbende man die Anna voor zijn rekening nam en dankzij haar liefhebbende man die in zijn eentje voor de tweeling zorgde,  konden wij een weekendje weg.
Het maakte mij niet zo veel uit en dochter wilde naar Rotterdam. Dus dat deden we.
We gingen met de trein, zodat ik wederom het prachtige station kon bewonderen. En die grote trap bij het Groot Handelsgebouw waar we op hadden gekund. Hadden gekund dus.
We gingen naar een Air B&B en dat was voor mij de eerste keer. Deze had zich geafficheerd als vintage en dat leek ons wel leuk.

Dat was het ook. Het huis lag zeer gunstig en bovendien waren er twee fietsen beschikbaar en gaf een enthousiaste eigenaresse ons tips.
We vertrokken bijna meteen in de richting die zij had aangegeven en gingen eerst naar De Zeeuwse meisjes. Voor koffie met een bolus. De Zeeuwse meisjes komen echt uit Zeeland, het is een leuk zaakje in een leuke buurt: Katendrecht.

De volgende pleisterplaats zouden we  zonder de AirB&B dame zo voorbij zijn gereden. En dat zou jammer geweest zijn, want wat hebben we daar heerlijk gezeten. Food Factory heet het en aan de buitenkant ziet het er niet uit.
Maar daar, op de Kaap, aan het water, in de zon, met uitzicht op Hotel New York en de Euromast, ...  het was heerlijk. Kijk, je kunt meteen zien wat we aten:

Smeerseltjes en brood van hem

Er was echt heel veel lekkers te krijgen en je kunt zo je eigen maaltijd bij elkaar zoeken. En je drankje natuurlijk.

Vanaf  Hotel New York naar deze plek op Katendrecht dus, is een brug aangelegd.
Katendrecht was vroeger de hoerenbuurt en dus wordt deze brug door Rotterdammers (die altijd  heel sterk zijn in naamgeving van bruggen en gebouwen) 'de hoerenloper' genoemd

Op deze foto zie je de brug. We zagen geen hoerenlopers, integendeel mag ik wel zeggen.We zagen vier bruidsparen met fotografen en dat ze daar hun foto's willen maken, konden we goed begrijpen.

We aten er zoveel dat we 's avonds geen enkele behoefte meer hadden aan nog een maaltijd.
Nou ja, wel popcorn in de bioscoop, dat wel.
We gingen naar de film 'Elle' van Paul Verhoeven.
Ik vond het echt een vreselijke film al was hoofdrolspeelster Isabelle Huppert wel goed. Dat zag ik wel,  maar verder vond ik het niks, raar en onsmakelijk.
Dochter vond het nog wel een beetje intrigerend. Maar ja, dat is toch ook geen grote loftuiging.
Gelukkig heb ik nog gewoon even zitten slapen, as usual.
Voor de film hebben we gelopen, gefietst, verschillende buurten gezien en genoten.
Ik wist het al, maar dochter vond Rotterdam ook echt heel leuk.
En mooi. Als je 's avonds op de Erasmusbrug staat en al die lichtjes ziet... dat is echt prachtig. Sowieso de veelgeroemde skyline is werkelijk heel erg mooi.
De volgende dag regende het nogal,  maar we hebben toch nog veel gedaan. De Markthal en omgeving en toen naar het deel van de stad waar Els mij mee naar toe had genomen en waar ik nu dochter mee naar toe nam.
Het viel me op dat qua verkeer Rotterdam een stuk rustiger lijkt dan Amsterdam. Nu ben ik aan het vergelijken lijkt wel en dat hoeft helemaal niet, want ik ben fan van allebei de steden.
Toch fietste het in Rotterdam een stuk beter dan in Amsterdam. Werkelijk waar.

We zagen ook nog een stuk grond, waar allerlei kunstwerken zijn geplaatst, die in de loop van de jaren dat Rotterdam weer opgebouwd werd, ergens een plek kregen en ook weer werden verwijderd, doordat er nieuwbouw kwam of doordat er gesloopt werd. Ze kwamen in depots terecht en zijn nu weer te zien.

Ik herhaal het nog maar een keer: een nachtje en twee dagen ergens anders en je hebt het gevoel dat je een week vakantie hebt gehad.
Het was zeer ontspannen allemaal

Oh ja en humor hebben die Rotterdammers ook hoor:

Pensionado

Facebook heeft al een tijd de gewoonte om je te laten zien wat je vandaag  precies een jaar geleden postte. Of vijf jaar!
Dit lieten ze me gisteren zien.  Vijf jaar geleden.

Bettie Van de Griend

18 juni 2011 om 8:30 ·

Getver, wat ziet het er grauw uit. Nou ja, echt rapportenweer!

Echt al vijf jaar geleden. Ik kan het niet geloven. Vijf jaar.
Die rapporten die ik toen moest maken,  waren de allerlaatste rapporten die ik in mijn leven schreef.
En geloof me, op mijn school waren die rapporten zeer uitgebreid, het was heel veel werk.
Na mijn vertrek hebben ze dat natuurlijk onmiddellijk veranderd, haha. 

Enfin, na die rapporten volgde een geweldig afscheid. Van mijn laatste groep, van de collega's en van de school.
Gelachen hebben we die dag. Gelachen en gehuild.

Ik ben dus al vijf jaar met pensioen. Belachelijk gewoon.
De eerste twee jaar heb ik nog vaak ingevallen. Ik was er toen vaker dan sommige parttimers.
Op een gegeven moment wilde ik niet meer invallen. Ik vond het moeilijk, niet leuk, de kinderen kenden mij niet meer, kortom, dat was dat.
Toch ben ik er nog steeds. Maar dan als vrijwilliger. Er is inmiddels nog een pensionado ( een oud-leerkacht) bijgekomen als vrijwilliger. Hij is de vader van een jonge collega.
Wat me er aan herinnerde dat ik zelf als jonge juf, mijn vader inzette in mijn klas. Als leesvader.
Mijn vader was toen een beetje treurig aan het worden omdat hij net gepensioneerd was en het hem niet erg beviel. Hij was een uitstekende leesvader en het heeft hem echt wel geholpen. En mij toen ook natuurlijk.

'Ach' zei de dochter van de andere pensionado deze week tegen haar vader en tegen mij: 'Jullie kunnen het onderwijs gewoon nog steeds niet loslaten'.
Tja, daar had ze wel een beetje gelijk in!

Draagdoek

 

Ja, als je moeder regelmatig baby's in een draagdoek vervoert, dan wil je dat zelf misschien ook wel eens proberen. Anna wel in ieder geval.

Dus knoopte haar moeder vakkundig van een sjaal  een draagdoek voor Koosje, precies zoals ze dat bij zich zelf ook doet.

Je kunt wel zien dat Anna haar taak zeer serieus neemt. 

Ze aaide Koosje ook steeds over haar bolletje. Heel lief. 

Maar hoe ze de houding van haar moeder zo precies nadoet, dát maakt het zo leuk.  

Koosje is van mij. Minstens zestig jaar oud. Met kleertjes die mijn moeder maakte.

Ze was de laatste tijd niet meer zo in de gratie, Koosje,  maar donderdag mocht ze weer eens lekker in bad. 

BUITEN, hihi!

Die sjaal trouwens... die is ook van mij. Ik was hem een beetje vergeten, maar ik ga hem nu niet meer zover wegstoppen. Ik vind hem mooi.  

Ik moest er even diep over nadenken, maar toen wist ik het weer. 

Ik kocht de sjaal in Syrië. In een bedrijfje dat nog maar net was opgezet. Een kleine weverij. 

Die zal er door alle ellende misschien wel helemaal niet meer zijn. 

En wat er met de vrouwen die er werkten gebeurd is...

Buitenland?

Zeg nou zelf ... je waant je toch in een zonnig buitenland als je dit ziet.
Maar we waren niet ver hoor. We waren aan het wandelen met onze kleinzoon tussen strandslag 7 en 11. Wat was het prachtig daar. En zo groen

Die duinroosjes ruiken ook zo verschrikkelijk lekker. Het was echt heerlijk daar.
En dat terwijl er een code geel was afgegeven.
Je kunt je ook echt niet al te veel laten leiden door die codes hè.
Doe je dat wel, zit je misschien wel de hele middag binnen  terwijl dat helemaal niet altijd nodig is.
Dorstig weer was het wél en niet alleen voor ons:

Verrassing

Gisteren vond ik, geheel onverwacht, deze envelop in mijn brievenbus. Behalve dat ik heel nieuwsgierig werd, werd ik er ook erg blij van.

Ik kon ook niet zien van wie het kwam, dat bleek pas toen ik de envelop heel voorzichtig open maakte. Kijk, dit zat er in:

 

Leuk! De Roodkapjekaarten uit een Sprookjeskwartet. Zo schattig. 

En vooral  ook superleuk natuurlijk van Esther, van Pippa's Hus .

Esther, ik was er erg blij mee. Dankjewel!

Trouwens diezelfde dag ontving ik nog een Roodkapjekaart. Mijn verzameling groeit nog steeds en ik kan er niet over uit dat er zoveel kaarten met dit thema bestaan.

Opa en Anna

Ah die koekjes... Je kunt er echt veel namen mee maken en je kunt ze natuurlijk ook allemaal opeten. Ze zijn lekker. Ik zag ze bij Ikea en kocht ze meteen.
Vorige week was Anna bij opa uit logeren.
Onze dochter en ik gingen een dagje en een nacht en nog een dagje naar Rotterdam.
Ik heb een hekel aan de term moeder-dochterdagje, maar dat was het wel. Een moeder-dochter uitstap. En het was hartstikke leuk. Wordt vervolgd!

Madame Bovary en Vector

Twee boeken ... en een groter verschil dan tussen deze twee is er misschien wel niet.

Ik kocht Madame Bovary in de Maand van het Spannende Boek en kreeg Vector er gratis bij. 

Maar je koopt toch geen nieuwe boeken meer, Bertie? 

Nee maar de boekenweek is een uitzondering, dan mag ik er twee. 

En de maand van het spannende boek is ook een uitzondering. 

Hahaha misschien komen er nog wel meer uitzonderingen.

Maar Madame Bovary dus. 

Hoe vaak heb ik mensen desgevraagd al niet horen vertellen dat Madame B. hun favoriete boek is. 

Echt heel vaak. 

Ik kende de titel wel, maar had het nooit gelezen en iedere keer nam ik me voor om zo'n klassiek boek nou toch eindelijk eens te lezen. 

Toen ik het dus zag liggen in die boekwinkel in Leeuwarden, voor een tientje, was ik zover! 

En oh, wat heb ik een spijt. 

Ik vind er helemaal niks aan. Maar dan ook niks. Ik vind het verhaal saai. Maar wat me vooral irriteert zijn de ellenlange beschrijvingen. Beschrijvingen van de natuur, de huizen, de kleding. Van zo ongeveer alles. Zo ben je drie bladzijden verder en is er nog niks gebeurd. 

Nee helemaal niks voor mij. Jammer. 

Maar ik klaag niet hoor. Ik heb het uitgelezen, dat dan weer wel, en nu hoef ik nooit meer over Emma Bovary na te denken. 

Ook niet over haar sullige man. Niet over haar minnaars en niet over haar dood. 

Nooit meer. 

Het geschenk: Vector, heb ik met veel plezier gelezen. Lekker spannend, goed te begrijpen en met tempo geschreven. 

Post uit Japan. En uit Korea.

Japan... Ik kreeg een Roodkapjekaart uit Japan! 

Harumi uit Yokohama stuurde mij dit Japanse Roodkapje.  

Het kaartje legde in vier dagen de afstand van 9184 km af. 

Ik had haar nog niet in mijn verzameling!

Verder kreeg ik ook nog een kaart van Sehan.  Uit Korea.

Ik zag niet onmiddellijk wat het betekende, maar Sehan was zo vriendelijk om het op de achterkant te schrijven:

It's true that in life there's always ups and downs

Het leek mij een rustgevende gedachte om de nieuwe week mee te beginnen!

Ps: Beide kaarten ontvangen via Postcrossing natuurlijk.

Museumopvoeding

Zo, de  culturele opvoeding van onze kleinzoon (hij is bijna zes maanden), is begonnen.
We namen hem mee naar het Haagse Gemeentemuseum op onze oppasdag. Kwartiertje lopen, dus goed te doen

 Het was zijn eerste museumbezoek en ik denk dat ik wel drie keer de opmerking 'Jong geleerd...' kreeg.

Ik geloof trouwens niet dat dit lieve jongetje het buitengewoon interessant vond, maar wij vonden het erg leuk.
En vervelend vond hij het ook niet natuurlijk hè. Want als hij gehuild had, waren we onmiddellijk met hem naar buiten gegaan.Misschien vond hij het een tikkeltje slaapverwekkend...

Van tevoren had ik me afgevraagd of dat eigenlijk wel zou mogen, zo met een kinderwagen naar binnen.
Ja je weet het niet.
Een klein beschaafd rugzakje zoals het mijne, moet in de kluis, omdat men bang is dat ik met dat kleine beschaafde rugzakje tegen een kunstwerk aandender.
Maar een wagen mag gewoon. Bijzonder vind ik
Maar wel fijn natuurlijk. Het museum is toegankelijk gemaakt voor rolstoelen en daar kun je met een kinderwagen hartstikke van profiteren.

 Ik ben al vaak in dit museum geweest, maar dat je zo met één druk op een knop met  kinderwagen en al 'gelift ' wordt over die drie treden, had ik niet gezien . Ik vind het  mooi.

Leeuwarden

Toen we alles wat we wilden hadden bekeken, daar in het Fries Museum, dronken we wat in het museumcafé.
Daar kon je bijvoorbeeld brandnetelthee kiezen, omdat Claudy Jongstra met brandnetels werkt. Leuk dat de serveerster dat erbij vertelde, want ik had het niet meteen begrepen.
Wat ik ook erg leuk vond, was dat je er dit had kunnen eten:

Mijn moeder (een Amsterdamse)  was vroeger wijkzuster in Friesland en sprak aardig Fries. Zij leerde mij dit rijmpje:
"Bûter, brea en griene tsiis, wa't dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries". 

Toen ik het rijmpje even googelde om het correct te kunnen spellen, kwam ik er achter dat het een naam heeft. 
Ik bedoel dat zo'n zinnetje, bedoeld om uit te maken of iemand een Fries is, of een Duitser (spreek Scheveningen uit), een naam heeft. 
Dat heet een sjibbolet. Dat is Hebreeuws, komt uit de bijbel. 
Want  in bijbelse tijden moest het woord Sjibbolet worden uitgesproken om te bewijzen dat men bij een bepaald volk hoorde.


Maar we namen de  brandnetelthee niet  en het roggebrood ook niet. We dronken gewone thee en toen gingen we Leeuwarden in.
Een gezellige stad hoor, met zoals overal, de leukste winkels in de zijstraatjes.
En een fantastische boekwinkel, waar ze echt alle tijd nemen om je te helpen. Van der Velde.
Ik ben op dit moment o.a.  de biografie aan het lezen van Nienke van Hichtum, de schrijfster van Afkes Tiental.
Zij, Nienke, heette eigenlijk Sjoukje Bokma de Boer en zij was getrouwd met Pieter Jelles Troelstra.
Dus toen ik het standbeeld van Pieter Jelles zag, sprak me dat zeer aan. En ik vind het best een mooie foto.

We waren niet voor het eerst in Leeuwarden en zeer zeker niet voor het laatst!