Een nog moderner Roodkapje

Een tijd geleden alweer kreeg ik nóg een Roodkapjeboek. Ik was al aan een blogje begonnen, maar maakte het niet af. Te druk, te veel, maar ook heel moeilijk op de foto te zetten vanwege dubbele bladzijdes. 

Het is een superleuk boekje, deze tekeningen zijn totaal anders dan in het vorige boek, maar net zo leuk. En het verhaal is een klein beetje omgegooid.  

'Een sterk staaltje girlpower', staat op de achterkant.

De tekst is geweldig: 

Roodkapje gaat zoals het hoort op weg naar grootmoeders huisje. Ze komt een wolf tegen. 

'Waar ga je naartoe', gromt de wolf. 

En dat hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden, maar dit kleine meisje niet. 

'Naar mijn grootmoeder', antwoordde Roodkapje. 'Ze voelt zich niet zo lekker'.

 'Is dat zo?', zei de wolf en hij bedacht een plannetje. 

Hij komt aan bij het  huisje van grootmoeder. 

Dat was niet zo leuk voor grootmoeder.

Hij zette grootmoeders bril op, trok haar reserve-nachthemd aan, en klom in haar bed. En daar wachtte hij. 

Daar komt Roodkapje. 

Ze zag dat de deur al openstond.  Ze gluurde door het raam naar binnen. Maar grootmoeder zag ze daar niet. 

Wel zag ze een slecht verklede wolf die in grootmoeders bed lag te wachten. 

En dat  hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden. Maar dit kleine meisje niet. 

Ze bedacht een plannetje en ging naar binnen.

'Dag grootmoeder,' zei Roodkapje, want hoewel ze hem dondersgoed doorhad, speelde ze het spelletje van de wolf mee. 

Volgt het verhaal van de grote oren, ogen en tanden. 

'Grootmoeder wat heb je grote TANDEN!'

'Klopt mijn kind',  zei de wolf. 'Dan kan ik je beter...'

En de wolf sprong naar voren

En dat hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden. Maar dit kleine meisje niet...

Dat was niet zo leuk voor de wolf.

Twee totaal verschillende uitvoeringen van een boek dat al in begin 19e eeuw werd geschreven door de gebroeders Grimm. Het verhaal schijnt trouwens nog veel ouder te zijn. 

Ondertussen kocht ik zelf nog een oude, Nederlandse Roodkapjekaart. Nr. 339. Ik laat hem hier meteen maar zien, omdat die zo ontzettend verschillend is van Roodkapje in het boek. Dat maakt het zo leuk!

En dan kreeg ik op mijn verjaardag ook nog Roodkapje nr. 340. Een Franse verjaardagskaart. Die glittert een beetje en maakte mijn verjaardag erg Joyeux.

Een modern Roodkapje

Zomaar,  geheel onverwacht,  kreeg ik een superleuk Roodkapjeboek. 

We waren op de verjaardag van onze schoondochter en haar ouders waren er ook. 

Zij gaan altijd op vakantie naar Kroatië en daar kochten ze dit boek. Voor mij! 

Eigenlijk hadden ze een kaart willen kopen voor mijn verzameling, maar die vonden ze niet. 

En toen werd het dit mooie cadeau. 

Het was mooi ingepakt en op het papier zat deze sticker.

Er staat: Ik breng je vreugde en geluk.  

Zo makkelijk dat je dat zo eventjes kunt opzoeken hè.

Nou en dat van die vreugde en dat geluk, dat was de zuivere waarheid. Ik was oprecht verheugd en erg gelukkig met het boek. Kijk maar eens even hoe leuk:

En zo komt het dat ik het hele boek nu zit te vertalen. Want Kroatisch is zo'n taal die je geleerd moet hebben om te kunnen snappen. 

Ja, Crvenkapice, dat snapte ik en Dobar dan ook, maar daar bleef het bij.  Niet dat ik het verhaal niet snapte zonder te vertalen, maar ik vind het leuk om te kijken wat Google translate er van zegt. Dit:

Goedendag, Roodkapje - het is mooi je te begroeten wolf zei hij goedendag wolf antwoordde ze waar ga je zo vroeg heen ik ga naar mijn grootmoeder

Nog een bladzijde:

Het is echt een modern en knap getekend Roodkapjeverhaal. Maar gelukkig loopt het goed af, precies zoals de gebroeders Grimm dat hadden bedoeld. (Niet voor de wolf natuurlijk).

Janny en Wim, heel erg bedankt. Ik heb het nog eens helemaal doorgenomen. Superleuk!

Kool

 

Natuurlijk, nu even over die spitskool. 

Maar eerst over een superlekker broodje dat we op de veiling aten. 

Het was lunchtijd en we hadden niks mee...En dus kozen we voor 'de Langedijk'. 

Het was niet moeilijk leek me en heel erg lekker. 

Ik denk dat ik dit thuis gewoon eens ga maken. Je moet soms wel eens op een idee komen, niet waar? 

Maar nou die andere kool. Die spitskool waar ik op had geboden en die ik had verworven.

Ik zal je zeggen dat ik nog nooit in mijn hele leven spitskool heb gemaakt. Nog nooit. 

Wel gegeten hoor, mijn moeder maakte regelmatig iets met spitskool. Zij kon heel goed koken en varieerde volop. 

En het was ook niet dat ik daar geen goede herinnering aan heb of het niet lekker vond, integendeel. 

Tegenwoordig kookt mijn man altijd, maar ja, ik had geboden en ik vond dus ook dat ik er iets mee moest doen.

En ik had geen idee wat. 

Ik wist natuurlijk wel dat ik iets zou kunnen googelen en dat deed ik al in de auto op de terugweg. Met de kool op schoot. 

Het barst werkelijk van de recepten voor spitskool. Met heel veel aanwijzingen en filmpjes over hoe je zo'n ding het beste kan snijden. Heel veel verschíllende recepten, soms nogal gezocht. 

Enfin, ik heb het simpel gehouden.

Ik leek mijn moeder wel. Die zei altijd als ik iets vroeg: nou een beetje van dit en dan een beetje van dat. 

Ik deed er een beetje kokosmelk in, een paar eetlepels kerrie, wat spekjes en een handje rozijnen. Die rozijnen herinnerde ik me ineens van mijn moeder. 

Het geheel gewokt, wat rijst er door en klaar.

De eerlijke waarheid? Het was erg lekker, echt!

Bieden op een veiling

 Dus daar zaten we, in de veilingbanken. De veilingmeester was er klaar voor:

Wij hadden een knop voor ons zodat we door een druk op die knop zouden kunnen bieden op de te veilen waar. 

En daar kwam, door het midden,  de boot met de waar aan gevaren. 

De waar werd uitgeladen en op een podium geplaatst:

De veilingmeester legde alles nog eens goed uit. Ook dat je echt aan de koop gehouden bent als je verkeerd inschat en drukt op een verkeerd moment. Hij had eventueel ook wat tie rips in de aanbieding om kinderhanden te verhinderen te bieden.

Er was van alles: broccoli, aardappelen, uien...

Iemand achter ons bood op die uien. Zij bood bij 30 cent. 

Ha, dat zou een koopje geweest zijn, ware het niet dat de prijs per kilo was en dat  het om vijfenzestig kilo ging. 

Ze zag de lol er wel van in en scoorde toen ook nog maar een bos wortelen. 

Bieden op een veiling was altijd een wens van mij en nu heb ik het kunnen doen en gedaan. 

Maar nooit van mijn leven had ik kunnen denken dat ik zou bieden op.....

Een spitskool!!!!

Daar werd nog even over gegrapt dat kinderen vroeger verondersteld werden uit de kool te komen. En dat je door met een kool te rammelen en te luisteren kon weten of het een jongetje of een meisje zou zijn. In het geval van een jongetje hoor je namelijk het klokkenspel. 

Rammelen en luisteren dus. 

Enfin, ik bood voor het eerst van mijn leven, drukte op de knop en verwierf een spitskool voor de prijs van 1,19. 

Dat was echt niet duur, bij AH googelde ik, bij AH was zo'n kool op dat moment 2,39. 

Ik vond het echt geweldig leuk, die hele Broeker Veiling. Een goed verzorgd museum, erg interessant en mét veel info en een rondvaart. 

En met kool natuurlijk! 

Broeker Veiling

Iets wat ik al heel lang in mijn hoofd had eens te willen bezoeken: De Broeker Veiling. 

In mijn hoofd zat het en het stond ook op een lijst in een notitieboekje dat ik al jaren gebruik.

Noem het een bucketlist. 

En af en toe streep ik iets af. Nu dus die veiling. In Broek op Langendijk. 

Het is de oudste groentedoorvaartveiling ter wereld. En het is tegelijkertijd een museum. Dus ook gratis met de MJK. 

We begonnen met een rondvaart door wat ze noemen het Rijk der Duizend Eilanden. 

Het wáren er overigens veel meer: 16.800 eilandjes. 

Vanaf die eilandjes, vaarden de tuinders met hun handel die op hun eilandje was geteeld,  naar het veilinggebouw. 

Allerlei soorten groente. Aardappelen en kool. Vooral kool. 

Wij vaarden er ook, een tocht met heel veel informatie. 

Over die eilandjes, over hun ontstaan.  Over het harde bestaan van de tuinders. En hun kinderen die vanaf een jaar of acht mee moesten helpen. Ze kregen een week vrij van school: de koolzettersvakantie.

Voor ons was het een prachtige tocht, het was superzacht en windstil en wij troffen een goede en geestige verteller. Je komt op die tocht al langs het veilinggebouw waar je later een bezoek brengt. 

Dat veilinggebouw werd op palen gebouwd en de tuinders konden er met hun volle schuiten gewoon door varen. 

Varend door de afmijnzaal, want het was een veiling op afslag. 

Er was en is een veilingklok. Die klok gaat lopen, de prijs zakt en als iemand op een knop drukt, is het verkocht. 

Honderd zitplaatsen, honderd knoppen.  Zo werden hele bootladingen geveild. 

Ik zag de veilingmeester al lopen:

Er werd vroeger geloot wie het eerst mocht doorvaren.  Er was ook een keurmeester en die deed aan vriendjespolitiek. Hij woonde  veiligheidshalve dan ook niet in het dorp. 

Na de rondvaart gingen we een veiling bijwonen. Daarover een andere keer. Wordt vervolgd

Culemborg Tabak

Regelmatig komen wij in Culemborg. Dat is dan op een dag dat wij onze (schoon)zus bezoeken die daar in de buurt woont in een verpleeghuis. Zij kan niet heel lang bezoek hebben. Voor ons is het best ver rijden en dus is het fijn om op zo'n dag iets opbeurends te doen. 

Culemborg is een leuke, oude stad. 

Toen wij daar laatst een beetje aan het rondslenteren waren, zagen we deze muurschildering. Huh? Hoezo een tabaksplant op de muur daar? 

Mijn hersens werkten nog niet helemaal en toen ik eens informeerde bij iemand die daar ook liep te wandelen en er uit zag als een autochtoon, wist die het niet,  al kwam hij er iedere dag langs. 

Gelukkig ging er toen  ineens  een klein lampje aan in mijn hoofd en bedacht ik dat we het net met onze vriendin Marion hadden gehad over een familielid van haar: een sigarenmaker in Culemborg. (Waarschijnlijk omdat we hadden verteld dat we naar Culemborg zouden gaan.) 

Een sigarenmaker, natuurlijk,  dat zou het zijn. 

Thuis gekomen gegoogled en ja hoor: die schildering verwijst naar de tabaksgeschiedenis van Culemborg. 

Daar waren een eeuw geleden verschillende grotere en kleinere sigarenmakers. Zestig tot zeventig en een flink deel van de bevolking werkte in die bedrijven

Die sigarenmaker met dezelfde achternaam als onze vriendin Marion, is er net een jaar geleden mee gestopt en daarmee kwam een einde aan een lange geschiedenis (vanaf 1919) van deze sigarenmakers in Culemborg. 

En voor ik het vergeet, de maakster van de schildering is Naomi King

Linking to Sami's Colourful World

Gezichtjes, gezien, gefotografeerd en opgestuurd door Ferrara

Ferrara stuurde een heleboel gezichtjes tegelijkertijd. Zoveel dat ze niet in een mailtje pasten. Dit is de eerste: In het vakantiehuisje zag ze al snel het uitsteeksel waarop de deur in het slot viel:

Tijdens een wandeling stond een tracktor breed te grijnzen:

De vakantievoorpret was trouwens thuis al begonnen met het pakken van de koffer. 'Zo vaak gedaan', zegt Ferrara 'en nooit gezien'. Nu dus wel.  Het handvat:

En de ritssluitingen

En daar kwam al de volgende Ferrara -zending. 

'Boomschors zorgde, tijdens een wandeling, voor nieuwe bijdragen', schrijft ze. Kan wel zijn hoor, maar volgens mij was het toch echt Ferrara met  haar scherpe blik die er voor zorgde.

En dan daarna nog een distel. Die vind ik zo mogelijk nog mooier

De laatste twee. Dénk ik. Dit is de bovenkant van een lamp. Op Kreta:

'Om de wachttijd te doden voor we naar huis vlogen, bezochten we het aquarium in Iraklion. Dit smoeltje kwam voorbij drijven. Het was heerlijk koel binnen' :

Hartelijk bedankt, Ferrara. Ze zijn weer super. Voor alle duidelijkheid, iedereen kan meedoen hè, dus blijf speuren, mensen. En insturen: bettievdgriend@hotmail.com

Ineens verschijnt zo iets

Het verschijnt en na een tijdje is het verdwenen. En tot die tijd kan het tot nadenken stemmen of niet, het kan ergernis opwekken of niet, het kan grappig zijn of niet...

Deze hierboven zag ik bij een ministerie in Den Haag, ben vergeten welk ministerie, maar ik dacht dat het  wel een juist uitgangspunt is. 

De laatst drie, dat zijn  reclames voor taxi's. En Els had ook een mooie, klik 

Bewondering voor degene die zoiets bedenkt!!! 

Ik ben nu de hele tijd aan het kijken, of ik zelf zoiets met die plaatsnamen kan verzinnen. Erg leuk vind ik!

Kleur

Kleur is deze keer het thema voor de bloghop die Elizabeth heeft bedacht. 

Ik hoefde er echt niet lang over na te denken. Mijn lievelingskleur is zonder enige twijfel groen. Het is de kleur die het meest voorkomt in mijn huis, mede door de vele planten. Daarna komt rood en dan... Eigenlijk komt het er op neer dat ik van veel kleuren houd. Van kleurrijk ook.  

Verder maak ik altijd heel veel foto's, 't is een hobby zal ik maar zeggen.

En dus laat ik vandaag wat kleurrijke foto's zien. Het was moeilijk kiezen. Aan mijn eigen limiet van zeven foto's per blogje wil ik ook vandaag voldoen. Dus:

Nummer een: Dit vond ik erg grappig, mede doordat het totaal onverwacht was. In Sri Lanka!

Nummer twee: Zomaar ergens in een park.

Nummer drie: Vanaf een terrasje in Amsterdam. Met uitzicht op een stoplicht.

Nummer vier: Mijn man kwam thuis met wat oogst. Superleuk natuurlijk en lekker!

Nummer vijf: In de haven van Terschelling.

Nummer zes: Deze had misschien wel op één gemoeten. 

Nummer zeven geeft gewoon aan wat ik jullie vandaag en iedere dag wens:

En dan ga ik straks lekker kijken wat de andere deelnemers hebben bedacht bij het thema: klik