Argentijnse Avonden

Literaire non-fictie. Zo wordt het genre van dit boek genoemd. Een vervelende term, want wanneer is iets literair. Maar die discussie hebben we al gehad bij de literaire thrillers. Non-fictie is het zeker. Het is het levensverhaal van Ida van Mastrigt en ook van haar vader Rinus van Mastrigt. Die vader, uit Rotterdam, besloot in 1937 op de fiets naar Indië te reizen om daar werk te zoeken. Het lukt, hij trouwt daar, krijgt twee dochters, maar komt uiteindelijk in een Jappenkamp terecht. Dan volgt een scheiding en komen de dochters Ida en Miep (via Rotterdam) in Argentinië terecht. In een Nederlandse kolonie Tres Arroyos tussen gereformeerde kolonisten. Ida trouwt met één van hen.
Het boek begint en eindigt met een bezoek van de koningin aan Tres Arroyos in 2006. Ida is consul geworden en begeleidt de koningin tijdens haar bezoek.
Ik kan echt ontzettend genieten van zo'n verhaal. Net als bij Luchtmeisjes, je kan het niet verzinnen. Sommige mensen maken zoveel mee dat het bijna niet te geloven is. Carolijn Visser heeft de verhalen opgeschreven. Dat deed ze goed en verder hoefde ze niet zo veel meer aan te doen. Tenminste, dat lijkt mij.

Cadeautje

Een tijdje geleden had ik me aangemeld bij een site van de openbare bibliotheken om vragen te beantwoorden. Zo'n beetje met als doel om de bibliotheek beter op de hoogte te brengen van wat er bij de mensen leeft. Ik werd uitgekozen en heb inderdaad heel wat vragen beantwoord. Was wel leuk om te doen. Nog leuker werd het toen ik als bedankje boekenbonnen ontving ter waarde van 30 euro. Die bonnen brandden in mijn zak en dit zijn de boeken die ik er onmiddellijk voor kocht. Nou ja eigenlijk alleen het onderste boek,want dat was een dure.  Maar toen ik toch aan het snuffelen was nam ik het bovenste boek erbij. Schiet niet op natuurlijk.
Wat is dat bijzettafeltje trouwens leuk, 't is mijn eigen tafeltje hoor, maar nu ik het zo op de foto zie valt het meer op.

Naar Blokkertje toe

Stuur een foto heeft als thema 'beelden' en ik dacht meteen aan dit beeld. Het staat in Hoorn en op zaterdagmiddag is het altijd heel druk op de plek waar het beeld staat. Centrum van de stad én markt. Niemand lette gistermiddag toen ik de foto ging maken op het beeld. Maar toen ik mijn fiets ging neerzetten en uitgebreid de tijd nam voor een foto was er plotseling veel belangstelling.Opeens viel het op. Grappig.

'Naar Blokkertje toe', heet het. Jacob Blokker vestigde zijn eerste winkel in 1896 hier vlakbij. Honderd jaar later schonk het bedrijf dit beeld aan de gemeente Hoorn. De kunstenares is Karin Beek.

Meer beelden? Ga even kijken bij Stuur een Foto, hier.http://stuureenfoto.wordpress.com/ Maar nog leuker zou het zijn als je meedoet. Het barst van de leuke beelden in Nederland en waarschijnlijk fotografeer je ook wel eens wat als je op vakantie bent.

De dametjes gaan voetballen!

Deze is ook leuk! Mijn nieuwste Inge Loök. Van een Nederlandse Postcrosser uit  Rijswijk nota bene! Dankjewel, Karen!

Dekbedovertrek

Is er misschien iemand die mij kan vertellen hoe het komt dat een dekbedovertrek altijd binnenstebuiten uit de wasmachine komt, maakt niet uit hoe je het er in gestopt hebt?

Portret

Haha, waar zouden we toch zijn zonder Kunstuitleen. Nou ja, waarschijnlijk ook gewoon thuis hoor, net als nu. Maar dan zeker zonder dit fantastische portret dat nu onze kamer opvrolijkt. Want het is niet een doekje dat we zouden kopen. Sterker nog, toen Hare Majesteit eenmaal hing wilde ik haar meteen al terug brengen. En toch... hoe langer ze hangt, hoe zekerder ik weet dat ze een tijdje mag blijven. Een hele tijd misschien wel, want ik word echt vrolijk van haar.
Leve de Kunstuitleen! Nu ik er over nadenk, we hebben op dit moment twee koninginnen in de kamer. Zij van Engeland die de hele tijd naar me zwaait, (bij zonneschijn zwaait ze ) en nu deze. Heel gek, want in mijn hart ben ik Republikein! Eh, niet helemaal natuurlijk, maar best wel zeg maar.

Luchtmeisjes

Het gegeven van dit boek vond ik interessant. Het gaat over de allereerste KLM-stewardess Hilda Bongertman en over Trix Terwindt, één van de eerste stewardessen. Beide vrouwen hebben moeten knokken voor hun baan, ze waren avontuurlijk, beroemd en vrouw. Hun werk was nieuw en spannend en soms omgeven door glamour. Maar ze moesten zelf een thermosfles water meenemen om de passagiers van koffie of thee te kunnen voorzien. Het was 1936.  De tweede wereldoorlog veranderde alles. Trix Terwindt was de eerste vrouwelijke Engelandvaarder. Ze werd parachutist. Toen ze in bezet Nederland werd gedropt liep alles mis en kwam ze uiteindelijk in Ravensbrück terecht. Daar werd ze in 1945 bevrijd.
Hilda Bongertman daarentegen werd lid van de NSB, een prominent lid zelfs. Ze werd na de oorlog in een kamp opgesloten. In 1947 kwam ze vrij.
Daarna, je had het niet kunnen verzinnen, kreeg Trix een relatie met een NSB-piloot en Hilda met een vrouw die in het verzet had gezeten.
Twee vrouwen, twee levens...

Onderweg

Onderweg kom je mensen tegen. Die soms niet op de foto willen en soms juist wel. Mensen die willen poseren en mensen die er geld voor vragen. Mensen waar je een praatje mee maakt of mensen waar je stilzwijgend toch contact mee hebt.
Deze meneer in Jordanië deelde de smerigste koffie ooit uit. En in welke categorie hij valt kun je waarschijnlijk wel raden: hij wilde poseren en vroeg geen geld.
Het was in Jordanië, gewoon onderweg! En ik denk dat hij precies past in het thema bij Stuur een Foto: Mensen onderweg.

Ombra Mai Fu

Nog zo'n trend die ik eigenlijk niet begrijp: begrafenissen van beroemde schrijvers worden in z'n geheel door de Nos uitgezonden. Harry Mulisch hadden we natuurlijk al en nu pas geleden Gerrit Komrij. Ik heb de laatste begrafenis gezien. Er werd meerdere keren ingezoomd op het verdriet van Komrij's partner en af en toe ook op zijn lach als iemand een grappige herinnering ophaalde. Ik wil dat eigenlijk niet zien geloof ik. Ik ken die partner niet en ik kende Gerrit niet. Niet persoonlijk. En dat hun vrienden iets moois te vertellen hebben is fijn natuurlijk, maar ik hoor daar niet bij.
Toch heeft deze plechtigheid behoorlijk indruk gemaakt en dat kwam door een lied dat ten gehore werd gebracht: Ombra Mai Fu. Ik kende het vaag, houd niet erg van opera, maar nu hakte het er in zal ik maar zeggen. Dat heb je soms.
Ik was even aan het googelen omdat ik de betekenis wilde weten en stuitte op deze uitvoering van Andrea Bocelli. Het is een soort reclame voor Rome geworden, ach Rome...

Opperdoezer Ronde

Opperdoezer Ronde... Ach, wat vond mijn vader dat toch lekker. Hij hield van een gekookte aardappel, met een beetje jus of een klontje roomboter. En de Opperdoezer Ronde, dat was in zijn ogen het hoogst haalbare op aardappelgebied. We zijn menig keer naar Opperdoes gereden om daar een paar kilo te kopen.
Zelf houd ik helemaal niet van aardappels. Helemaal niet. Maar echtgenoot kookte vorige week Opperdoezers en ik heb gesmuld. Echt waar. Heerlijk!
Meer over deze aardappel: klik.http://www.opperdoezerronde.nl/Home