De laatste Aedema

Toen ik een paar weken geleden aanwezig was in Kunststof Tv was daar als gast o.a. Marjolijn van Heemstra om te vertellen over haar boek De laatste Aedema. 

Het boek gaat over Loina, de laatste uit een oud adellijk geslacht. Loina is de laatste en omdat ze vrouw is kan ze de titel niet doorgeven. Ze wil daarom duizend jaar familiegeschiedenis waardig afsluiten. Ze stuit op de geschiedenis van haar overgrootmoeder, ook een Loina. Die Loina verdween ooit van de ene op de andere dag en déze Loina gaat op zoek naar haar verleden.Een verleden dat ook haar verleden is natuurlijk.  

Het verhaal leest als een spannend boek, met een verrassende wending aan het slot. 

En tussendoor lees je toch weer heel wat over de adel. Zoals ik al eerder zei, dat interesseert me. 

Marjolijn van Heemstra is zelf afkomstig uit een oude adellijke familie en kent die wereld dus van binnenuit. 

Dit is ook weer zo'n boek dat zo verfilmd zou kunnen worden. Je ziet het gewoon voor je.

Woonbeurs

Was ik toch weer naar de woonbeurs. Elk jaar neem ik me voor dat het de laatste keer is, want duur en druk. Maar elk jaar als ik dan weer alle reclames zie, ga ik toch weer. Ook gisteren. Ik heb hele leuke dingen gezien, grappige zaken, mooie dingen, onbetaalbare dingen. Ik kreeg een glaasje prosecco aangeboden, een woontijdschrift en een blikje cola light. Ik gaf me vaak op voor een nieuwsbrief of vulde mijn mailadres in (één keer op een oude typemachine), in de hoop dat dat een prijs gaat opleveren. Ik nam alleen díe folders mee van winkels waar ik echt belangstelling voor heb. Op één uitzondering na. Een tamelijk dikke verkoper bood mij een folder aan van zijn bedrijf in keukenrenovatie. Toen ik zei dat er bij ons niet veel te renoveren valt, wees hij op zijn buik en zei: 'Ziet u deze buik, mevrouw?'. Dat moest ik bevestigen. 'Nou, ik wil het graag zo houden, dus neemt u deze folder nou maar mee. Wie weet? Ooit?'.
Ik pakte de folder aan.
Al met al was het toch weer leuk. En volgend jaar ga ik absoluut niet!

Lasagne van pannenkoeken

Nou hou ik niet zo erg van koken, maar ik ben wel af en toe op zoek naar iets lekkers, naar een nieuw recept,  iets wat we nog niet eerder aten. Dit is zo'n recept, het stond vorige week in Margriet. Lasagne van pannenkoeken met bechamelsaus, snijbiet en zachte kaas.
Dit ga ik niet maken. Origineel is het wel, maar ik vind pannenkoeken zijn pannenkoeken en lasagne is lasagne. Met beide kun je natuurlijk heel goed varieren, maar om nou lasagne te maken van pannenkoeken, dát staat me niet aan. Het is zoiets als taart van aardappelen of pasta van patat.
Er stond ook een recept bij voor pannenkoeken met citroencrème en karamel. Dat recept ga ik wel een keertje proberen. Hmmmmm!
(Iedere keer dat ik hier pannenkoeken schrijf vind ik het raar, heel raar, ben er nog steeds niet aan gewend).

Kleinkind (2)

Het hoofdje van de baby is bijna even groot als een knikker, en zijn handjes net zo klein als erwtjes. De spieren worden steeds sterker door het gespartel in het vruchtwater. Af en toe krijgt de baby de hik, als zijn maagje vol zit met vruchtwater dat hij heeft ingeslikt. Zo begint het oefenen van de ademhaling, maar ook van het zogen. Het slikken en bewegen van zijn bovenlip is het begin van de latere zuigreflex.De foetus weegt nog geen 100 gram en is zo'n 11 centimeter.

Leuk hè. Dit alles lees ik op een site voor zwangere vrouwen. Per week kun je daar lezen wat er gebeurt, hoe het kindje zich ontwikkelt. En dat doe ik ook nu onze dochter zwanger is, dat lezen. Als ik terugdenk aan de tijd dat ik zelf zwanger was, valt me op dat er tegenwoordig erg veel aandacht aan een zwangerschap wordt besteed.  Toen was er een boek, als ik me goed herinner heette het 'Het grote wonder', dat boek haalde ik af en toe uit de bibliotheek. Mooie foto's stonden er in van ongeboren baby's en dat bekeek ik dan wel eens.  Oh ja en er was een boek dat heette Bevallen en Opstaan en dat was  zo'n beetje de bijbel voor zwangere vrouwen. Dat was het eigenlijk wel. Ik was zwanger, ik werkte en ik vond het heel erg leuk om kleine kleertjes en stofjes voor het kamertje en het bedje te kopen. Ik ging op controle bij een vroedvrouw en verder zou ik wel zien...
Er waren geen echo's, foliumzuur slikken bestond nog niet, en het was gewoon afwachten of het een jongetje of een meisje zou worden. Er heeft ook nooit iemand gezegd dat ik bepaalde dingen zoals rauwe kaas niet mocht eten. Dat roken heel slecht was en teveel zout en alcohol ook niet zo best, dat was eigenlijk alles wat ik wist. Erg ongerust over wat er allemaal mis zou kunnen zijn met de baby was ik ook niet. Er werd ook niets onderzocht. Van een nekplooimeting had ik nog nooit gehoord.  
                                    
The times they are a-changin.

Kamp

We waren vanaf maandag tot nu op kamp en ik zag het met angst en beven tegemoet. Vanwege het weerbericht. Maar dat is ontzettend meegevallen. Ik schat dat we in totaal een uurtje langer dan normaal in het kamphuis hebben doorgebracht. Verder hebben we het hele buitenprogramma kunnen uitvoeren tot en met popcorn bakken in het bos. We waren deze keer in Wijk aan Zee. We waren veel aan het strand, bakten popcorn en pannenkoeken, speelden het dierengeluidenspel en natuurlijk het avondbedspel, er werd voorgelezen, gelachen en soms gehuild, we kregen natte voeten en zand overal waar zand maar kan zitten. We zochten schelpen,zongen zonder kampvuur en deden nummerjacht. Er werden kaarten naar huis geschreven (het is hier luek, maar ik mis jullie wel) We aten overheerlijke macaroni en zaten 's avonds laat op wacht voor de slaapkamers. Daarna namen we een borrel. Ach kamp...   Ik gok dat het voor mij de allerlaatste keer is geweest.

Woedend

Oh man ik ben toch zo ontzettend kwaad. Het zit zo. Wij wonen in een rijtje en voor ons huis ligt een plantsoen. Nou ja, het mag de naam eigenlijk niet dragen, het is meer een soort veldje waar een paar (veel te hoge) bomen staan en wat ongeregelde struiken. Vijfendertig jaar geleden door de gemeente aangeplant en altijd enigszins onderhouden. Maar het ziet er uit als een gribus. Nu gaat het om één van die bomen. Een naaldboom is het, het merk weet ik niet. Hij is hoog, heel hoog en heeft een kale stam. Deze boom neemt bij mij aardig wat (zon)licht weg, maar het ergste zijn de naalden die hij laat vallen. En de denneappels. Dat gaat het hele jaar door, bruine naalden zijn het. Je kunt het aanvegen, maar een dag later is het weer zo. En al die rotzooi loop je naar binnen. Naast de boom ligt een speelveldje met wat toestellen, daaronder zo'n soort zachte landingsplaats, ook helemaal vol met naalden. De hond krijgt ze in zijn pootjes, de kinderen in hun knietjes. De boom misstaat als enige naaldboom bovendien in deze gribus, al begrijp ik dat smaken verschillen. Nou dat leken mij argumenten genoeg om de gemeente te bellen om te vragen of die boom gekapt kan worden. Temeer daar alle omwonenden het er mee eens zijn. Het heeft een maand en heel wat gesprekjes gekost voor er iemand kwam kijken. Dat was vorige week. De man hoorde onze problemen aan, bekeek de boom, zou met zijn chef overleggen en mij laten weten wat er zou gebeuren. Vrijdag belde hij terug. Er was voor de gemeente geen reden om de boom te kappen omdat: -de boom niet misstaat -wij er te weinig overlast van zouden ondervinden -er mensen in Hoorn wonen die de boom wel mooi vinden Desgevraagd gaf hij aan dat het geen financiële kwestie is. Ik heb al mijn gedachten nog een keer gemeld, maar dat werd natuurlijk een gesprek zonder eind. Het is dus zo dat één mens gaat bepalen dat ik te weinig overlast ondervind van zo'n boom. Dat lijkt me niet zo superdemocratisch. De chef spreken dat kon niet. Dus heb ik nu maar een afspraak gemaakt met de betreffende wethouder. Zijn secretaresse meldde dat de wethouder zich eerst in de zaak gaat verdiepen en mij volgende week zal terugbellen.

Seventy before 70

Laatst vroeg iemand of ik aan het hele Postcrossing-gedoe wel eens contacten overhoud. Dat is niet het geval. Het zou makkelijk kunnen hoor, sommige mensen vragen om te gaan corresponderen of mailen.. Maar ik heb het eigenlijk altijd afgehouden en zelf geen initiatief genomen. Ik heb het al druk genoeg. Maar vorige week heb ik voor het eerst zelf een mailtje gestuurd. Aan Jerry in Engeland. Ik kreeg zijn adres en moest hem dus een kaart sturen.  Hij had een leuk profiel gemaakt waarin hij vertelde dat hij via Postcrossing 70 kaarten wilde versturen. En dat was dan één van de zeventig dingen die hij nog wilde doen voor hij 70 werd. Hij is nu 67. Een soort bucket-list maar dan in gezondheid. Dat vond ik een erg leuk idee, dus ik heb hem gevraagd naar de andere negenenzestig dingen. En die heeft hij mij gestuurd. Ik vind het echt leuk om te zien wat hij van plan is. Dit bijv.:

13 Get weight down to 196lbs and keep it there
14 Get weight to 189lbs and keep it there for three months
15 Give money to homeless people on each visit to London for a year
16 Go strawberry picking
Ik wil zijn lijst hier niet plaatsen, maar er staan zowel makkelijk als lastig  te verwezenlijken zaken op.

Ik ben nieuwsgierig van aard, dus ook benieuwd of het allemaal gaat gebeuren. Ja en natuurlijk ga ik zelf ook zo'n lijst maken. Ik ben nog een paar jaar jonger, maar dat maakt niet uit.
'Seventy things to do before 70'
Eerst maar eens even heel goed nadenken.
Wat willen jullie beslist doen? Voor je zeventigste of je dertigste of je veertigste?

Juffie's Warehouse

Is dat nou niet leuk? Zat zo maar tussen de post. Mijn verjaardag is al anderhalve maand geleden, maar ik werd opnieuw vrolijk van dit envelopje. Een Roodkapjekaart die ik nog niet kende én een cadeaubon. Super natuurlijk, dus dank juffies, ik kom vast weer terug in jullie leuke winkel.
Ik zie dat het adres niet helemaal leesbaar is, maar Juffie's warehouse bevindt zich in Haarlem. http://www.juffrouwzonderzorgen.nl/home_shop.php

Kleinkind

Hoera, we zijn hartstikke blij. Het is spannend, mooi, superleuk, tot nu toe gaat alles goed en het duurt nog een half jaar. Maar dan...
Yes!

La vie est belle

Zo'n bord, met zo'n zinnetje, dat valt me meteen op en niet alleen door de grootte. Maar ik wist nog niet meteen waar het voor was. Dat bleek bij een later bezoekje aan de Bijenkorf. Het is een  nieuw parfum van Lancome. (Lancome met een dakje, maar dat kan ik nu niet vinden). Tja en zo'n parfum met zo'n zinnetje, dat wil ik proberen. De verkoopster wilde graag haar verhaal kwijt. Dat dit parfum een statement is. Dat je op zoek moet naar je eigen geluk. Dat er 61 ingrediënten in zitten. Dat het ook Iris bevat en dat ging nog een tijdje door. Ik hoorde het geduldig aan en wachtte tot ze een beetje op een geurstrookje spoot. Ondertussen zag ik aan de andere kant van het pad een verkoopster van Chanel zich zelf echt van top tot teen (letterlijk) onderspuiten met Chanel. 'Da's een goeie voor haar baas', dacht ik nog. 
'Mijn' geurstrookje rook heerlijk, echt waar. Toen dat duidelijk werd deed de parfumdame ook een beetje op m'n pols en raadde me aan een rondje te gaan lopen om te kijken of het echt bij me zou passen en daarna natuurlijk terug te komen om tot aanschaf over te gaan. Ik ben inderdaad gaan lopen, maar niet teruggekeerd. Ik heb veel meer tijd nodig. Het punt is dat ik er nog nooit in geslaagd ben een geur te vinden die echt en blijvend bij me past. Vind ik wel jammer. Maar wie weet, misschien is dit het wel.
En verder vond ik nog dit filmpje van de perslancering van het parfum en dat is toch een andere wereld: