Contact sheets in het FOAM

In het Foam is een leuke tentoonstelling te zien. Je ziet er contact sheets. Dat zijn mini-afdrukjes van foto's. En in het museum zie je dan het contactvel met daarbij een vaak beroemd geworden foto, die uit die kleine afdrukjes door de fotograaf is gekozen.

Dus van dit vel foto's van Che Guevara werd door de fotograaf de rood omlijnde gekozen. En die is ook wereldberoemd geworden.

Al is er natuurlijk ook een nog beroemdere foto van Che. Eentje die ook ooit mijn kamer sierde. Die met de baret. Maar dit terzijde.
Je ziet bijv. ook dit contactvel:

Niet echt heel duidelijk, sorry. Maar het gaat om de gekozen foto. De vierde.

In het bijschrift bij deze foto vertelt de fotograaf Mark Power die de foto in 2005 maakte, dat deze beroemd geworden foto 'een opmerkelijk staaltje van geluk' was . De foto is gemaakt in Polen en een van zijn objectieven was kapot gegaan, weggebracht voor reparatie  en per ongeluk opgehaald door iemand die in de wijk van deze foto woonde. De fotograaf moest er dus heen om zijn objectief op te halen. Hij zag dat er mensen aan het sleeën waren en zette zijn statief neer om een foto te maken. En toen kwam daar die Dalmatiër precies het beeld in lopen. "Het was nog een beetje donker en de belichtingstijd zou een seconde bedragen. Ik zou dus geen foto hebben als de hond in het voorbijgaan niet zou stoppen. Maar hij stopte wel en ook nog eens precies op de juiste plek. Ik begrijp nog steeds niet waarom hij daar stil hield: er was geen boom of paaltje of wat dan ook te bekennen. Misschien voelde hij mijn wilskracht en deed het gewoon voor mii. Dit was dus de situatie: de juiste hond, de juiste plek, het juiste moment."
De fotograaf drukte de draadontspanner in en hoopte dat de hond de hele seconde zou stilstaan.

Leuk hoor, dit. En zo zijn er nog veel meer verhalen. Alles in het FOAM. Klik Wij waren er eind oktober, nog voor we naar Thailand gingen en ik was het een klein beetje vergeten. Maar beter laat dan nooit. Je kunt nog tot 9 december en het is uitstekend te combineren met een dagje Amsterdam. Misschien wel met het Light Festival, waar ik me erg op verheug.

Workshop

Ik deed een hele tijd geleden op een zonnige zondagmiddag een workshop bij Annette Elias, zij is Stampin-Up demonstratrice en erg goed in het geven van workshops.
Dit zijn twee van de kaarten die ik daar maakte. Af en toe heb ik zoiets gewoon nodig, om weer een beetje geïnspireerd te raken.
Het is jammer dat Stampin-Up materiaal zo duur is. Anders kocht ik de tent leeg!

Regen

Vanmorgen was ik om kwart voor vijf wakker. Het regende...
Altijd als het regent en ik hoor het vanuit mijn bed, komt dit gedichtje van C. S. Adama van Scheltema in me op. Het heet Kindergedachten en  ik leerde het van mijn moeder toen ik nog een klein meisje was.
Vroeger kende ik het helemaal uit mijn hoofd, nu alleen nog het eerste couplet en de laatste drie regels van het laatste couplet.
Het is zo'n gevoel hè. Je ligt lekker, je hoeft er nog even niet uit en het komt allemaal goed.
Morgen is de wereld schoongeworden! Ach, was het maar waar...

Het regent, - o wat regent het!
Ik hoor het uit mijn warme bed,
Ik hoor de regen zingen,-
Het regent, regent dat het giet-
Dat niemand daar nou iets van ziet
Van al die donkre dingen!

Het ruist en regent en het spat-
Nou worden alle bomen nat
En plast het in de sloten.
Het regent, regent overal-!
O hé! daar loopt het zeker al
Bij straaltjes uit de goten!

Wat is dat gek en leuk geluid!
Wat is dat lekker om dat uit
Je donker bed te horen:-
't Is of dat een kerel buiten staat
Te fluistren aan je oren.
Nou druipt het in dat open gras-
Nou zal er wel een grote plas
Op alle wegen komen,-
Nou lopen nergens mensen meer-
Verbeel-je eens, in zo een weer-!
Daar wou ik wel van dromen.

En vroeg, morgen, in de zonneschijn,
Als dan de blaadjes zilver zijn,
Met droppeltjes bepereld-
Dan doe ik toch mijn eigen zin:-
Dan loop ik heel - en heel ver in
De schoongeworden wereld!

Pffffff...

We zijn zeer opgelucht, pfffff...
Het bezoek van Frits bij de cardioloog resulteerde in een gunstige uitslag.
De arts was buitengewoon te spreken over zijn Thaise collegae en dus ook over Frits, want geen enkel onderzoek daar gedaan, toonde iets ernstigs aan. Op een paar kleine dingetjes na en daar zal Frits medicijnen voor moeten gebruiken.
De cardioloog keek alle papieren uit Thailand (en dat waren er nog al wat) snel door en trok zijn conclusies, ook snel. Hij zou later alles nog eens uitgebreid bekijken en Frits moet voor alle, alle, alle zekerheid nog een paar onderzoeken ondergaan. Onder andere een inspanningsonderzoek. Dat is daar ook gedaan, maar op een loopband en de arts wilde het hier op de fiets doen. Omdat wij nou eenmaal een fietsvolk zijn en je zittend beter kunt zien hoe de zaken er voor staan. Vond ik wel grappig!
Nu alleen nog even wat knoppen om in onze hoofden en dan is het echt voorbij.
Supergoed afgelopen! En verder maar weer...

En natuurlijk alle mensen die met ons meeleefden (en dat waren er nogal wat), heel erg bedankt. Medeleven helpt, dat is ons weer eens goed duidelijk geworden!

'Kom maar op' denkt Roodkapje

En ook vandaag weer een Roodkapje. En wederom uit Rusland, via Postcrossing.  Van Artem & Polina.
Ze schrijven dat ze de kaart al heel lang bewaard hadden. 'For someone who could value it. Now we see we had a reason for it!'.
Valuen doe ik hem zeker, dit kleine bozige Roodkapje. Met haar stok in de hand is ze voor niets of niemand bang.
De wolf wel voor haar denk ik!

Roodkapje met een wolf in teckelkleren

Uit St Petersburg, kwam dit Roodkapje. Nou ja, Roodkapje. 'In plaats van koekjes is het een ficus en de wolf is getransformeerd in een dachshund, schrijft Olya. '' But why not and never mind'.
Inderdaad, never mind, ik vind het een superleuke kaart. Met een wolf in teckelkleren!
En op de achtergrond een stukje St Petersburg. Mooie stad vond ik.
De Russische postcrossers doen hun best. Want een dag later kreeg ik weer zo'n leuk, maar twijfelachtig Roodkapje. Uit Siberië deze keer. Van Nastya

Leeuwentemmer

Thuis gebruik ik dat ding nooit, maar oh, wat was ik blij met mijn e-reader in die lange, lange week in het ziekenhuis. En met mijn telefoon. Zonder die twee was het nog moeilijker geweest.
Ik heb gelezen en gelezen daar op die ziekenhuiskamer en stomme spelletjes gespeeld.
Maar als je nou denkt dat ik weet wat ik heb gelezen... echt ik kan het niet bedenken. Heel raar. Ik kan het opzoeken hoor, de e-reader geeft keurig aan hoeveel % van elk boek ik nog moet en wat er uit gelezen is, maar ik laat het maar zitten.

Dit boek van de bieb lag thuis op me te wachten en  wat een afschuwelijk verhaal dit. Echt!
Over het slechte in de mens.
Ik las het voor het overgrote deel 's nachts omdat ik niet kon slapen. Ja misschien had ik dat gewoon niet moeten doen. Maar ik sliep ook al niet zonder dat verhaal.
Het boek is een deel uit de Fjälbackaserie. En het leuke ervan is dat je de hoofdpersonen al tamelijk goed meent te kennen uit vorige delen. Patrik de rechercheur, zijn vrouw Erika, hun kinderen en Erika's zus. Zij allen hebben natuurlijk hun eigen dingen en daar leef je naast het spannende en enge verhaal, in mee.
Het heeft weinig zin om hier uitgebreid over het verhaal te vertellen. Als Lackberg nieuw voor je is, gewoon beginnen bij deel 1. De IJsprinses. En als dat niet zo is dit deel lezen. Maar alleen als je tegen nare verhalen kan.

Nooit meer vliegen

'Meen je dat', vroeg Marga in een reactie op een reactie op mijn blog. 'Meen je dat, ga je echt nooit meer vrijwillig in een vliegtuig?'
Ik heb er een tijd over nagedacht. Nagedacht over de vraag of ik dat echt nooit meer zal doen.
Want als ik niet meer durf te vliegen, gaan er een heleboel plaatsen aan mijn neus voorbij. Plaatsen en landen waar ik graag eens een tijdje zou willen rondkijken. Japan bijv., en Thailand dus ook en IJsland en en en...
'Ach' zei mijn vriendin, 'dat is niet erg, je hebt al heel wat van de wereld gezien en mooie reizen gemaakt'.
Dat is ook zo, we hebben inderdaad heel wat gezien en daar ook erg van genoten.
Er is dus eigenlijk niets aan de hand.
Frits heeft er ook geen probleem mee. Hij heeft dezelfde mooie reizen gemaakt.
Dus het antwoord is: NEE. Ik ga niet meer vrijwillig in een vliegtuig.
Te angstig en ik denk niet dat dat nog over gaat.

En trouwens er is genoeg te zien in de wereld wat dichterbij.
Mijn eerste opmerking was nog in het ziekenhuis, dat we voortaan maar naar de Veluwe gaan, of Zeeland of naar de Waddeneilanden (die ik nog niet allemaal heb gezien).
Daar moest ik ook wel weer hard om lachen. Want die Waddeneilanden... als je daar iets krijgt, moet je met een helikopter er af!

Sunflower Expedition

Nou nou, wat een hoogdravende titel voor deze drie Story Tiles. Verhaaltjestegels klinkt (in mijn oren) veel leuker, maar dit terzijde.
Ik heb het al eens eerder over de Story Tiles gehad, want ik ben er erg dol op.
En nu kochten we er een tijdje geleden,zomaar drie! 

Kijk, daar heb je de eerste. 

Een vaas met zonnebloemen van Vincent van Gogh. Als schilderij heb ik echt een hekel aan die zonnebloemen. Sorry, ik vloek weer, maar het is nou eenmaal zo. Mijn ouders hadden best een goede smaak en ze hadden een paar mooie schilderijen hangen. Maar ook een reproduktie van de zonnebloemen. Van een van de zonnebloemenschilderijen moet ik eigenlijk zeggen en ik heb er altijd een hekel aan gehad. 

Maar dit tegeltje waarbij er goed gebruik wordt gemaakt van die bloemen (o.a door er aan te trekken) vind ik heel erg leuk.

Op het tweede tegeltje zie je het nog wat beter:

Lekker schommelen aan een zonnebloem. Dat lijkt me wel weer geweldig.

En de wereld verkennen vanaf een zonnebloem zou ik ook wel heel erg leuk vinden. Hoe dan ook, deze drie hangen nu bij ons en ik kijk er vanaf mijn plaats aan tafel steeds naar. Zo leuk!

En dit lees ik op de site van Story Tiles: klik
Deze tegels horen bij “The Sunflower Expedition” en zijn gemaakt in opdracht van het Van Gogh Museum Amsterdam.“The Sunflower Expedition” beschrijft een kleurrijke wereld, waar kinderen op avontuur gaan geleid door hun nieuwsgierigheid. Het ontwerp is gebaseerd op de originele “Zonnebloemen” van Van Gogh. In dit schilderij liet Van Gogh zien dat het mogelijk was een voorstelling te maken met veel varianten van één kleur zonder aan zeggingskracht en vorm in te boeten. Waar Van Gogh de uitdaging aanging met kleur vertaalt Marga van Oers, de maakster, de uitdaging in de avonturen van kinderen op expeditie.
De tegels van StoryTiles zijn van hoge kwaliteit, elke tegel wordt ambachtelijk gebakken op 830°C. De kunstwerkjes zijn dus hitte- en waterbestendig waardoor het unieke design levenslang mee gaat.

Dat staat allemaal in de krant....

...Tralalalala, van Fabeltjesland, van Fa-bel-tjes-land!

Gisteren stond ik in de echte krant. In het Noordhollands Dagblad.

Dat zit zo: 140column is een soort uitdaging om in weinig woorden (ha je raadt het al, in niet meer dan 140 letters) iets te vertellen.
Heel kinderachtig natuurlijk, maar ik lees dat rubriekje dat dagelijks verschijnt,  altijd als eerste in de krant. Sommige mensen hebben gewoon iets te zeggen en kunnen dat kort en duidelijk en vaak leuk.
Nu heb ik een collega die al heel vaak met haar tweet (want je moet het twitteren) in de krant is gekomen. Evenals haar zus. Er is een soort strijd gaande tussen die twee. En dan is er ook een collega die dat een beetje bijhoudt, hihi. Hij laat dat dan op Facebook zien, meestal nog voor de twitteraar in kwestie het zelf heeft gelezen.
Ik wilde het gewoon eens proberen, want twitteren doe ik eigenlijk nooit al heb ik wel een account.
Dus ik was blij verrast. Ik ga me overigens niet in de strijd mengen, mijn collega ligt echt ver voor!