Zoals ik al zei, Toorop was mooi, maar niet verrassend. Het werk van deze vrouw was dat voor mij wel.
Zij heet Suzanne Perlman en zij schilderde dit zelfportret, een dubbelportret, in 1956.
Van haar werk was een kleine tentoonstelling in Singer. Ik vond het prachtig. Echt. Ik ga zeker nog een keer terug.
Perlman schilderde kleurrijk, zoals hier Casa Bolivar uit 1947:
Én zij schilderde ménsen van kleur, zoals hier
.jpg)
Voor mij was zij echt een ontdekking, deze Suzanne Perlman.
Zij leefde van 1922 tot 2020. Geboren in Boedapest in een Joods gezin. Getrouwd met een Rotterdamse graanhandelaar, op haar zeventiende.
Drie dagen voor het bombardement op Rotterdam gevlucht en aangekomen op Curacao, waar ze begon met schilderen.
Ze woonde verder nog in New York en London, kreeg lessen, had contacten met andere schilders en verder weet ik er niks van.
Dat is toch vreemd hoor. Dit is de eerste tentoonstelling in Nederland over haar leven en werk in meer dan vijftig jaar.
Ik zou wel een boek willen lezen over dat leven. Een interessant en lang leven.
In plaats daarvan laat ik nog een werk zien. Een waardeloze foto, maar een heel mooi werk
Het heet Wasdag ritueel, drie generaties, 1941.
Mijn enige aanmerking op de tentoonstelling was dat mij, bij sommige schilderijen, de titel niet duidelijk werd. Ook daarom ga ik gewoon nog een keer terug! Dat kan nog tot 28 juni.
3 opmerkingen:
Leuke ontdekking! Ik ben benieuwd of je nog meer over haar kunt ontdekken.
Ik geef je een tip: Ik denk dat jij hier een prachtig boek over zou kunnen schrijven!
Weer een ontdekking en nog genoeg tijd om het nog eens te gaan bewonderen.
Lang leven de museumkaart !
Een reactie posten