Het was zover, we zijn met onze oudste kleinzoon naar London geweest.
Dat is allemaal gekomen door onze oudste kleindochter Anna. Zij vroeg toen ze drie was wanneer ze met ons naar London mocht. En ik zei toen 'als je tien bent'.
Dat was Anna niet vergeten en dus, toen ze tien werd zijn we met haar gegaan.
En ja als je dat met je kleindochter onderneemt en je hebt een leuke geïnteresseerde kleinzoon, dan begrijp je... dan ga je natuurlijk ook met de volgende tien-jarige in de rangorde van de kleinkinderen: Odin.
Met allebei de kleinkinderen hebben we het spannend gevonden. Spannend omdat je niet zomaar naar huis kan, stel dat er een kind ernstig heimwee zou krijgen of ziek zou worden. Met allebei hebben we het ook heel erg leuk gevonden. Terwijl we er waren hebben we voortdurend beseft hoe bijzonder het was dat we daar gewoon liepen met ons drieën.
'Wie hepput'... we dachten dat de hele tijd. Het was hartstikke leuk.
Odin was een lieve en voorbeeldige reiziger. Hij was op avontuur.
En hij was heel goed voorbereid. Hij had een boekje bij zich waarin hij had genoteerd wat hij allemaal wilde zien. En de meeste zaken heeft hij af kunnen strepen. Vol tevredenheid.
We deden met Odin de dingen die iemand die voor het eerst in London is natuurlijk doet. En daar zal ik het nog uitgebreid over gaan hebben.
Maar vandaag laat ik het hierbij.
We hadden vaak foto's gestuurd, want ook voor onze schoondochter en onze zoon was het spannend. Met die foto's maakte Bart de kaart die je bovenaan dit blogje ziet. Over dat rode dingetje rechtsboven zal ik later nog wel eens wat vertellen. En dit is de achterkant van de kaart, zo lief:
1 opmerking:
Leuke actie.
Een reactie posten