De toren, een klim en een verhaal

Mijn man beklom dus in de kerk al een soort ingebouwde verdieping. Dat durfde ik niet, vooral niet omdat het open was en dat opene veroorzaakt mijn gebibber. 

Maar de toren van de kerk beklimmen, dat was een heel ander verhaal. Dat was een wenteltrap, dicht. Dus geen openingen tussen de treden en ook dichte muren aan de zijkant. Dat durf ik wel. 

Helaas bleek op het laatst dat als je echt uitzicht wilde hebben, moest je toch nog een open trap op. Dus nee, dat uitzicht heb ik gemist. 

Maar op de terugweg, een afdaling aan de andere kant,  was er nog wel iets heel leuks. 

Dit bordje. Over een jongen, genaamd Roelant Nebbens, die in 1629 ( zestienhonderdnegenentwintig!!!) zo tevreden was over zijn eigen zwemprestatie dat hij die voor de eeuwigheid vastlegde op die muur. 

Ik voelde me nou ook weer niet zo zeker op die trap dat ik de hele tekst kon vastleggen, maar een stukje en het jaartal heb ik in elk geval gezien. 

Beneden aangekomen zag ik in de winkel van de kerk,  dat er een boek over gemaakt is. Een roman getiteld: Ick Roelant. 

Feiten, aangevuld met fictie. Eerste helft 17e eeuw. Roelant in dienst van de V.O.C., verliefd op Cathelijne. 

Dat alleen al, Roelant en Cathelijne. Mislukte ambities... 

Geen boeken meer kopen, Bettie. Ja maar ik heb nog een boekenbon, gekregen van de school waar ik gastlessen gaf. Heb je die bij je dan? Nee! Ja dan koop je dus geen boek. 

Enfin, de discussie met mezelf duurde niet heel lang. Ik kocht het boek. 

Tot nu toe las ik nog maar een klein stukje en het is leuk. Ik kom er nog op terug als het uit is. 

Ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt dat Veere sowieso leuk is en dat een bezoek aan de kerk echt de moeite waard is. 

Wij gingen op tijd terug omdat we natuurlijk wel de laatste boot terug wilden halen. 

Toen we Veere verlieten, zagen we dit nog: zo schattig, met dat Zeeuwse stofje!! Ik kocht het niet!