Het was warm in Amsterdam. Heel warm. Maar we liepen toch lekker hoor: 16,94 km zag ik achteraf.
Eigenlijk waren we nog op weg naar het nieuwe Surinamemuseum, maar kwamen, min of meer per ongeluk, terecht bij het Scheepvaartmuseum en dat is heel dicht bij een halte voor de bus naar Hoorn.
Dus we dachten Suriname komt wel een andere keer. We gaan even hier kijken en dan naar huis. Mooi geweest.
Ik had vanwege de zon mijn oude hoedje op. Ik kocht het jaaaaaren geleden in Portugal en ben er erg aan gehecht. De plek waar ik het kocht, de markt én de man die het me verkocht zou ik nog zo uit kunnen tekenen.
Ik had het dus op en toen... was er een windvlaag. Niet eens een plotselinge, het waaide al de hele tijd, daarom was het ook uit te houden in de stad.
Hoe dan ook, mijn hoedje waaide af. Niet meer op te pakken, het waaide in het water voor het scheepvaartmuseum. Een soort grachtje.
De jonge vrouw die bij de deur van het museum stond, om de bezoekers wegwijs te maken, zag het gebeuren en schoot in de lach. Wij ook trouwens.
We hadden kort tevoren een praatje met haar gemaakt en misschien dat ze daarom zo lief was? Ik weet het niet, maar ze ging meteen bellen.
Ik wist natuurlijk niet waarover ze belde. Maar dat bleek al snel, ze waarschuwde haar collega's en zei tegen ons dat die collega's het hoedje er misschien nog wel uit zouden kunnen krijgen.
Ergens beneden in het museum was een soort steiger, vanaf binnen te bereiken door het personeel.
Ze zouden kijken. Wij keken vanaf de kant ook.
Het hoedje dobberde nog steeds richting dat steigertje, maar zakte steeds wat dieper. We konden ook zien dat er voorbij dat steigertje geen kans op redding meer was.
Dus toen er inderdaad iemand kwam kijken maar vervolgens weer wegliep, dachten we dat het een verloren zaak was.
Nou, je ziet het: geen verloren zaak en geen verloren hoedje.
Die meneer was even een stok aan het regelen en was precies op tijd terug.
Is dat niet geweldig?
'Ik kom het bij de voordeur afleveren hoor', riep deze held.
En ja hoor, zo gebeurde het.
Held? Nee hoor, drie helden.
De jonge vrouw bij de ingang, de man met de stok en zijn collega die mij het druipende hoedje aanreikte.
Ik had gelukkig een plastic tas in mijn rugzak, propte het hoedje erin. We liepen naar de bushalte en thuis waste ik het hoedje maar eens even goed en hing het aan de lijn. Het kan nog jaren mee.
En dit blogje stuur ik naar het Scheepvaartmuseum. Zodat ze weten wat een tof personeel ze hebben.
18 opmerkingen:
Geweldig,die hulpvaardigheid.
Zo aardig van alle drie, het is ook een héél fijn museum. We zijn er verschillende keren geweest met onze kleinkinderen, écht de moeite waard. Elke keer als jij je hoedje opzet doe je dat nu vast met een glimlach.
Ontzettend lief van hen en een mooie blog erover. Die foto van het hoedje is zo grappig nu het achteraf goed is afgelopen
Een hoedje met een verhaal. Hoort thuis in een museum.
Wat een geweldig verhaal! Echt helden! En een legendarisch hoedje!
Wat een leuk verhaal, gelukkig zijn er nog veel aardige mensen en jij kon je geluk niet op.
Petje af voor die geweldig leuke medewerkers van het museum.
Wat een avontuur voor dit hoedje. Geweldig leuk dat men echt haar/zijn best deed om het hoedje te vangen. Dat ga je met nog meer plezier dragen!
Ik lees wel altijd je blog maar reageer niet vaak. Top van de medewerkers van het Scheepvaartmuseum. Na het lezen schoot mij het volgende te binnen "met m'n vlaggetje m'n hoedje en mijn toeter". Fijn dat het leuke hoedje gered is.
Ellen
Wat lief van het personeel om jouw hoedje te redden! Anderen zouden misschien denken van 'ach, het is maar een hoedje', maar zij dus niet. Heel erg fijn dat je door hun je hoedje weer terug hebt.
Wat een heerlijk blogstukje en fijn dat er zulke mensen zijn!
En ook wat goed dat je ze eert. Bijzonder lief wat ze gedaan hebben en misschien een koordje aan het hoedje naaien?
Wat een lieve mensen zijn er toch, dat vergeten we soms als we in de krant alleen maar nare berichten lezen..
Het lijkt wel een film scenario. Misschien maakt je creatieve zoon er wel een mooi project mee. En dat hoedje kan nog jaren mee.
Wat mooi! Er zijn heel veel goede mensen gelukkig!
Wat een tof stel, die komen met een leuk verhaal thuis. Nu maar hopen dat ze bij administratie deze drie weten te vinden met dit eervolle blog.
Lieve en behulpzame mensen zie je gelukkig overal. Dankbaar!
daar wordt je toch blij van! van zo’n verhaal en goed van je om de blog door te sturen naar het museum, dat verdienen deze mensen! de verkoper van je hoedje moest eens weten wat zijn koopwaar meemaakt!
Een reactie posten