Een van mijn oudste vriendinnen, Laura, was hier een dagje. We kennen elkaar sinds mijn achttiende. We zien elkaar gemiddeld een keer per jaar, ze woont helaas te ver weg , maar als we elkaar zien, praten we gewoon verder en verder en verder. Enfin, nu was ze dus hier en we kregen het o.a. over boeken. 'Dat boek is prachtig', zei ze, 'dat moet je echt lezen!'
Dat deed ik.
De schrijver, Eric Chacour' is een Canadees en Franstalig. Zijn ouders waren Egyptische immigranten. Het verhaal speelt zich af in Egypte en in Canada.
Toen ik het boek uit had en wat over de schrijver wilde opzoeken, las ik dat het hier 'een jij-roman' betreft.
Daar had ik zelfs nog nooit van gehoord, maar er is dus een term voor de manier van schrijven die Chacour toepast. Het verhaal wordt eigenlijk verteld vanuit het perspectief van een verteller. Vanuit de tweede persoon.
Ik vond het nogal irritant in het begin en had het boek bijna weggelegd. Gelukkig deed ik het niet. Want ik was er snel aan gewend.
Voorbeeldje? Willekeurig hoor:
Vaders zijn er om te verdwijnen; de jouwe ging dood in de nacht. In zijn slaap, net als Nasser, net toen iedereen begon te wennen aan het idee dat hij onsterfelijk zou zijn. Je moeder merkte het pas de volgende ochtend en het duurde even voor je het hoorde.
Als je eenmaal gewend bent aan deze manier van schrijven zie je al snel hoe mooi het taalgebruik van de schrijver is. Met ook complimenten aan de vertaler.
Nou, dat was een lange inleiding. Nu nog over het verhaal:
Tarek groeit op in een traditionele Christelijke gemeenschap in Cairo, waar mensen uit verschillende landen zijn groep vormen. Zijn vader was arts en Tarek neemt de praktijk over. Tarek doet precies wat er van hem wordt verwacht. Hij trouwt met Mira, maar het is een beetje een sleur. En dan komt Ali in zijn leven, een jongen uit een totaal verschillende, arme klasse. Ali vraagt hulp voor zijn zieke moeder, Tarek helpt, raakt bevriend met Ali en zijn moeder; ze groeien naar elkaar toe. Ali wordt zijn assistent in de praktijk en de relatie gaat door, ze worden verliefd.
Een homo-relatie in die kringen, dat kan niet. De druk wordt zo groot dat Tarek vlucht naar Canada en daar een nieuw leven opbouwt. En dan op een dag gebeurt er iets totaal onverwachts voor Tarek...
Het hele boek is inderdaad prachtig, maar meer kan ik er echt niet van zeggen zonder het te bederven. Aanrader!

17 opmerkingen:
Wat mooi,dat je in al die jaren niet uit elkaar groeide als vriendinnen. Dat heb ik ook met mijn vriendin,die ik elke zondagmiddag bel.
Voor de leesclub?
Oh zeker. Maar ik heb het niet als boek. Ik luisterde.
mogge Bertiebo
mooi dat jullie nog steeds vriendinnen zijn
veel lees en luister plezier
fijn weekend groet
Lange vriendschappen: elkaars leven volgen en soms elkaar weer zien, ik hou er ook van. Mijn blog vandaag gaat er ook over.
Aan de jij- vorm zou ik ook erg moeten wennen maar het boek is genoteerd!
Wat prachtig dat jullie al zo lang vriendinnen zijn. Boeiend verhaal, dat boek, die verteller-schrijfstijl vind ik eigenlijk wel mooi.
Mooi zo'n vriendschap. Ik had er ook zo een. Helaas kwam daar een plotseling einde aan.
Fijn zo'n lange vriendschap. Gewoon verder praten, heerlijk. Dat boek moet ik even laten bezinken. Die stijl ligt me geloof ik niet zo. Maar inkijken kan altijd.
Ik heb geloof ik nog nooit een jij-boek gelezen. Ik schrijf de titel op!
Geweldig, zo'n jarenlange vriendschap! En dan gewoon verder praten ..
Het boek is niets voor mij denk ik? Maar geniet ervan!
Zo fijn die lange vriendschappen. Ik heb er ook nog een paar. Aan eentje kwam een verdrietig einde, maar bracht na anderhalf jaar een gelukkig huwelijk met meneer F. Je kent het verhaal. En dat boek ga ik lezen.
Wat geweldig zo´n vriendschap. Het boek spreekt me niet aan.
Ik vind dat een heel vervelende manier van schrijven en leg zo'n boek dan weg.
Wat heerlijk dat er nog steeds zulke mooie boeken geschreven worden. En dat we elkaar hierover kunnen vertellen.
Fijn zo’n lange vriendschap! Wel apart zo’n jij-boek, maar toch niet vervelend lijkt me.
Op zich wel interessant, deze vorm, maar ik denk niet dat ik het zal waarderen. Toch schrijf ik de titel op.
Sinds mijn man overleden is ga ik elk jaar een kleine week op vakantie met mijn beste vriendin en mijn twee dochters, we zijn al meer dan 45 jaar vriendin. Mijn dochters zijn inmiddels 44 en 39 en we zijn nu een hecht vriendinnengroepje, we lachen, gaan elke dag heerlijk uit eten en hebben fijne gesprekken met elkaar, ik ben heel zuinig op deze vriendschap. Het boek heb ik op Storytel op mijn boekenplank gezet, bedankt voor de tip. Groet uit Frankrijk, Adriana.
Een reactie posten