Voorlinden Binnen (1)

 

Eerder liet ik al wat zien van wat er buiten, rondom Museum Voorlinden,  te zien is. 

Maar we gingen eigenlijk voor Binnen. 

En dan nog wel speciaal voor dit werk van Ron Mueck. Het heet 'Boy' en Mueck (Australië, 1958) maakte het in 1999. 

Ik was wel benieuwd naar het materiaal. Gelukkig krijg je bij binnenkomst een boekje met daarin de meeste kunstwerken goed beschreven. Dus ik las dat dit gemaakt is van glasvezel, polyesterhars en silicone. 

Ik las ook dat de kunstenaar 8 maanden nodig heeft gehad om van een kleimodel van 40 cm hoog tot deze sculptuur te komen. Bijna 5 meter hoog en 500 kilo zwaar. 

Wat ik ook nog las én leuk vind om te lezen: Mueck baseerde dit beeld op een jeugdherinnering. Hij was als kind verlegen en verstopte zich vaak achter een heg om stiekem naar mensen te kijken. Tegelijk bang en nieuwsgierig.

Enfin, zo'n boekje kan heel handig zijn. Want wat bijvoorbeeld te denken van dit werkje?

Het zou best kunnen dat dit andersom hoort, met de linkerkant boven of helemaal anders. Ik weet het niet meer. 

Ik weet wel wie het maakte, dat was Anna Maria Maiolino. Het is een van haar cobrinhas (kleine slangen). De maakster verhuisde heel vaak als kind en kreeg steeds te maken met een nieuwe taal en een andere cultuur. Vertrekken, aanpassen, veranderen. Dat is nu de kern van haar werk, identiteit ligt niet vast en is in beweging. Het is gips,  een materiaal dat je kunt blijven vervormen en veranderen.

Kijk, dan begin ik het te snappen. Dankzij dat boekje dus.  Een beginnetje hè. 

Maar het allerfijnst is een gids, een suppoost die kan praten en dat ook doet. 

Dit werk (Doris Salcedo, Atrabiliarios, 1993), zou ik waarschijnlijk niet aan nader onderzoek hebben onderworpen als niet de suppoost mij een indrukwekkend verhaal had verteld. Hij zag me eventjes kijken en begon te praten: 

Dit zijn schoenen , versleten schoenen. Afkomstig van vrouwen die onder het geweld van de Colombiaanse burgeroorlog zijn verdwenen. 

De schoenen zitten in nissen in de muur, met daarover heen half transparante huid van een dierenblaas en vastgemaakt met chirurgische steken. 

De titel is Atrabiliarios. En dat woord verwijst naar zwarte gal, melancholie en verbittering, de mentale toestand van de achterblijver. 

Het ráákte me. 

En de suppoost en ik hadden een leuk gesprek. Ik zag hem later bezig bij een ander werk en dacht: zo moet het. Ik hóéfde niet te luisteren, maar het mócht wel. Heel fijn! 

Dit was overigens niet 'mijn' suppoost. Déze suppoost leek zelf wel een kunstwerk. Ze wisselen heel vaak in dat museum. Dan zie je ze naar elkaar knikken en opschuiven naar de volgende zaal.