Dat is een fantastisch museum en voor ons valt het te combineren met een bezoekje aan onze kleinzoons in Den Haag.
Er lag op de grond een klein bordje bij. Die bomen had ik niet gemist maar dat bordje bijna wel.
Ha, hoe leuk is dat: dimensions variable.
Ook mooi en te zien vanaf een wat hoger gelegen punt: een werk van Giuseppe Penone. De titel is Identity- Wild Grass. Het is uit 2023.
En dan was er nog dit beeld. Je komt er langs op weg naar de ingang van het museum. En op weg naar de uitgang ook natuurlijk. Ik vind het werkelijk een prachtig beeld, zo goud als goud kan zijn.
Het is ook een duur museum: 24 euro pp. Omdat de museumkaart daar niet geldt. Dan weet je meteen weer even heel duidelijk hoe veel je uitspaart met die kaart. Maar dit terzijde.
Voor dat geld heb je dan wel heel veel moois te zien, zowel binnen als buiten. Buiten heb je de tuinen die ontworpen zijn door Piet Oudolf, mooi hoor, zeker mooi, maar het zei me niet zo veel.
De buitenkunst wel, dat vond ik echt heel erg leuk
Er lag op de grond een klein bordje bij. Die bomen had ik niet gemist maar dat bordje bijna wel.
Ha, hoe leuk is dat: dimensions variable.
De kunstenaar tekende met planten een vingerafdruk tussen betonnen platen. "Geholpen door passerende voeten verspreiden de planten hun zaden, hun identiteit. Zo laten ze, net als de mens, hun sporen achter in de wereld".
Maar wat staat die gouden man te doen? Nou dat werd duidelijk door de naam van het beeld. Het heet: 'De man die de wolken meet'.
Jan Fabre maakte het in 1998, in brons natuurlijk hè, niet in goud.
Ik vond het wel jammer dat er geen wolkje aan de lucht was om te meten en op de foto te zetten. De lucht was grijs, bijna effen grijs.
Zo'n meetlat, ik denk dat die vroeger in ieder klaslokaal hing. Ik zoek altijd in kringlopen naar zo'n ding. Ooit vond ik er een, maar die was te duur. Achteraf misschien maar goed ook, want dan zou ik hem nu toch waarschijnlijk wegdoen.
Tot slot: in dit gebouw is het restaurant gevestigd. Niet dat dat nou zo interessant is, maar wel wat het eerst was.
Het was een huis, een woonhuis! Eentje met een verhaal:
Dit monumentale landhuis was de woning van jonkheer Ir. H. Loudon en hij woonde hier echt, met zijn vrouw en drie zoons.
De vrouw van de jonker was een Britse en hij liet het huis voor haar bouwen, geïnspireerd op haar ouderlijk huis. De architect was ook een Brit, Johnston, en die wist er (in 1912) wel raad mee. In Engeland vind je nog altijd veel van dit soort huizen.
(Meer over dat huis, klik.)
Over de kunst IN het museum ga ik het een andere keer nog wel hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten