We hadden een tijdslot in een van de musea en liepen daar naar toe toen we hier langs kwamen:
Tja en als ik een mural zie, zelfs een klein muralletje, wil ik even kijken. Er was een hek, een hek dat open ging toen ik het probeerde.
'Alleen even naar de mural kijken', dacht ik.
Het was geen hoogtepunt leek me, maar de muur waar die op was gemaakt, was wel bijzonder.
Er was meer te zien, o.a. een bordje Verboden toegang.
Terwijl we daar stonden kwam er vanaf de andere kant een meneer op de fiets.
Ik was dus op verboden terrein, maar dacht het goed te maken door het hek even voor hem open te maken.
'Nee, hoeft niet', zei hij, 'ik kom alleen maar even mijn post ophalen en u mag best even over het pad lopen hoor. Het loopt dood, maar het mag best'.
Vanwege dat tijdslot hadden we daar geen tijd voor , maar op de terugweg vast wel.
Kijk die brievenbussen en de rest
Ha, Schapenburgerpad dus.
En de kant opkijkend waar die fietser vandaan was gekomen en ook weer terug ging, zag het er tamelijk idyllisch uit, daar midden in het centrum van de stad. Het ligt tussen de Vossiusstraat en de P.C. Hooft, maar daar kwam ik pas later achter.
Enfin, we bezochten het museum en keerden terug naar het pad. Weer door het hek en daar gingen we.
Ik gok tussen de driehonderd en vijfhonderd meter en je loopt aan de ene kant langs schuttingen en achterkanten van huizen maar daar was bijna niets van te zien. En aan de andere kant achterkanten van winkels.
We liepen tot waar we niet verder konden en daar stond een, zo te zien, leeg en verlaten huis. Daar konden we niet dichterbij komen. En aan die kant konden we ook echt niet verder.
'Zijn jullie misschien de kopers van dat huis?', vroeg ze.
Dat waren we niet natuurlijk, maar we hebben wel een half uur met haar staan praten. Een leuk gesprek met een erg leuk mens, met d'r bakfiets en d'r roze jas. Ze had ons wel als buren gewild, en wij haar ook.
Zij wees haar huis, dwz. de achteringang, aan en vertelde dat dat verboden-toegang-bord aan het begin vooral bedoeld is om wildplassers en poepers een beetje af te schrikken.
Ze moeten ook wel eens feestende groepen jongeren wegsturen.
'Dat huis, ze noemen het een villa, kost 1.600.000 euro en een koper zal nog wel aardig wat nodig hebben om het een beetje mooi te maken, denk ik', zei ze, 'je moet als je wat wil verbouwen er met een kraan overheen vanaf de Vossiusstraat'.
Enfin, toen we eenmaal weer thuis waren, heb ik natuurlijk flink gegoogeld op Schapenburgerpad en het is, wat we al dachten, echt wel een bijzondere plek.
Het is het laatste polderpad, een zandpad in Amsterdam en het is nog steeds onverhard. Het bestond al veel eerder, maar in 1782 hebben de eigenaren van toen een regelement opgesteld voor gezamenlijk beheer van het pad en in grote lijnen geldt dat nog steeds. En daar is in de loop van eeuwen veel over te doen geweest. En er is ook veel over te vinden, oude kaarten, verslagen van zittingen enz. enz.
Maar ik laat het hierbij. Zomaar een bijzondere plek...
(Tot gisteren, want toen waren we met de museumclub op stap. Vanuit de tram wees ik M. de plek aan van het Schapenburgerpad. Had zij er net een heel artikel over gelezen!
klik.
Dat stukje verscheen op 19 november en wij waren er op 5 november. Toevallig toch weer allemaal hè).

24 opmerkingen:
What a wonderful discovery, proving that sometimes the most memorable travel experiences are found down an unexpected little path, enriched by local history and spontaneous conversations with strangers.
Als een ontdekkingsreiziger zo'n pad vinden. wat leuk
Wat een leuke ontdekkingstocht!
Achterom paadjes zijn vaak spannend, maar deze is wel heel bijzonder.
Bijzondere plek en weer leuke ontmoetingen.
Wat een leuke ontdekking, een mooie beleving !
mogge Bertiebo
wat een pracht verhaal met meneer Wente in de hoofdrol
en tot op de dag van vandaag is het nog net zo , schitterend
geniet de dag
Leuk zo'n stadssafari!
Mooi blogje weer over een bijzonder stukje Amsterdam!
Echt iets voor jou: een pad ontdekken en alles uitzoeken. En dan dat artikel!! 🔍
Zelfs in een wereldstadzijn er nog bijzondere plekjes te vinden! Knap om dat allemaal uit te zoeken....
Ik keek even op Google Earth streetview. Wat een vondst, de achterkant van een stukje Amsterdam dat aan de voorkant een heel ander gezicht heeft.
Ha Bertiebo, wat een geweldig verhaal! Die meneer Wente was echt een doorzetter, gelukkig maar, anders had het pad nu niet meer bestaan.
Dure optrekjes daar!
Groetjes van Marlou
Als Amsterdamse die er vlakbij woonde en een vriendje had dat in de Vossiusstraat woonde kende ik het pad en verhaal al. Ook leuk om het hui op Funda te bekijken.
jij bent ook echt geboren voor het toeval! wat een bijzonder verhaal, en dat er juist een artikel was verschenen over het Schapenburgpad en de heer Wente! Ik heb het allemaal gelezen en ook nog gekeken op Funda naar het huis dat te koop staat, ook al zo’n bijzonder huis! Het is net een locatie voor een film.
Heel bijzonder dat zoiets midden in Amsterdam verborgen ligt en jij het ontdekt en er dan zulke leuke ontmoetingen hebt.
Wat een leuke ontdekkingstocht, geweldig om zo´n verstopte plek te kunnen ontdekken.
You stumbled onto a colorful find.
Wat bijzonder om zo’n plek te vinden in de stad!
Wat een bijzondere plek is dat! Lijkt mij heel gaaf om daar te wonen (en onbetaalbaar)
Een mooie ontdekking van een geweldig pad! Heb je al die zijstraatjes en steegjes van de Nieuwezijds Voorburgwal al eens geprobeerd?
Oh, what nice encounters! (eww, seems public toilets is an issue there, too?)
Niet alleen de humor, maar ook de geschiedenis ligt op straat. Wat een prachtig verhaal. Respect voor meneer Wente.
Oh, wat super om zoiets tegen te komen. En er dan later van alles over te lezen. Dat doe ik hier ik Zwolle ook graag.
Een heel mooi verhaal, en wat een doorzetter was dat, die meneer Wente...
Een reactie posten