Er stromen rivieren in de lucht

 

Wow... wat een prachtig boek was dit. Het is het tweede boek dat ik van deze Turkse schrijfster las en ik vond het heel, heel bijzonder. Fascinerend!!

Bijzonder doordat: 

In dit boek drie levens van drie verschillende mensen worden verteld. Ze liggen heel ver uit elkaar, die levens. Zowel in tijd als in plaats. 

Toch blijken ze met elkaar verbonden te zijn. 

Dat wordt duidelijk door een waterdruppel. Die waterdruppel reist ook op verschillende tijden en komt ook op verschillende plaatsen terecht

Je wordt meegenomen op de reis van drie mensen door het leven. 

Dus: een waterdruppel komt, in 630 voor Chr. in Ninive, terecht op het hoofd van de Assyrische koning Assurbanipal.  

Die druppel verdampt, komt in de atmosfeer, wordt regen, grondwater, bron, zee en weer naar de atmosfeer

Dan, het is inmiddels vijfentwintighonderd jaar later, dan bevriest die druppel en valt als sneeuwvlok neer op een pasgeboren baby, op de ijskoude grond aan de oever van de Thames. 

De verhalen: 

Arthur is die baby, London 1840. Hij komt ter wereld onder zeer slechte omstandigheden, op een strandje bij de Thames. Zijn moeder is een mudlark. Arthur overleeft en wordt genoemd Koning Arthur van de Riolen en de Sloppen.  Hij blijkt buitengewoon intelligent te zijn en ondanks die omstandigheden ontwikkelt hij zich, raakt gefascineerd door het oude Mesopotamië, komt uiteindelijk te werken bij het British Museum en wordt degene die het spijkerschrift ontcijfert. Hij is op zoek naar een kleitablet met daarop het Gilgamesh-epos. Delen daarvan.  Arthur sterft in 1876. 

De waterdruppel reist ook verder en wordt in 2014 opgevangen in een reservoir en gebotteld. Verdampt en reist opnieuw verder, oostwaarts.

En het tweede verhaal is dat van Narin, in 2014. Zij is een jong meisje (9), een Jezidimeisje. Zij gaat met haar oma, een zieneres, op weg vanuit Turkijke naar Irak om gedoopt te worden. Allebei zijn ze verbonden, zoals vele Jezidi, met het verleden, met hun geloof, hun cultuur. Hun identiteit. Ze belanden in de genocide, gepleegd door ISIS.  Het is werkelijk afschuwelijk wat er allemaal gebeurt. 

De waterdruppel? Die raakt vermengd met kraanwater en bewerkt rioolwater, wordt gedronken als kraanwater en verandert vervolgens in een traan in een woonboot in London en valt in een gootsteen. 

Die gootsteen bevindt zich in een ark waar Zaleekhah woont. Zij is een jonge vrouw in 2018 en de derde hoofdpersoon. 

Zaleekhah is Turks/Brits en eigenlijk brengt zij de drie lijnen samen. Het is háár traan.  Zaleekhah draagt haar hele leven een groot verdriet met zich mee. Haar ouders verdronken toen zij een kind was. Zaleekhah werd opgevangen door een oom en tante. Zij is hydroloog. 

De waterdruppel? Die raakt in Zaleekhahs gootsteen weer vermengd met kraanwater, komt vervolgens uit in de zee. En is nu nog daar. 

En de titel? Ik neem de laatste alinea van het laatste boek over:

Een sneeuwvlok valt neer op London, snel omlaag dwarrelend naar een pasgeboren baby op de ijzige grond. En de kleine kijkt omhoog naar het mysterie dat water is, een en al werveling en beweging, soms zilver, soms blauw, het mooiste, diepste blauw. En als we in staat zouden zijn om de wereld te zien door de ogen van een baby die met onschuldige verwondering omhoog kijkt, dan zouden we de rivieren in de lucht kunnen zien. Machtige rivieren die eeuwig blijven stromen. 

Een dikke pil was het. Maar zo supergoed geschreven. Heel boeiend, heel leerzaam ook. 

Ik wist tot mijn schande te weinig over die Jezidi. Het verhaal van Arthur is gebaseerd op de echte ontdekker van het spijkerschrift. Het verhaal van Narin op de echte genocide in 2014. Spannend ook en wat ik al eerder zei: heel bijzonder. 

(Tenslotte: ik heb heel veel tijd besteed aan deze samenvatting, vooral om het voor mezelf allemaal goed op een rijtje te krijgen. Soms vind ik dat prettig. Ik hoop dat mensen die lezen onder het kopje boek er wat aan hebben en mocht je dit boek ook gaan lezen, laat even weten wat je er van vindt).