Het meisje dat op het terras werkte en ons een kopje koffie bracht had een tattoo op haar arm.
Het waren drie kleine kruisjes, niet zoals een keerteken of de letter x, maar een heel klein beetje anders, ik zou bijna zeggen: slanke kruisjes. Drie boven elkaar op haar bovenarm.
Ik zag ze en... ik vond het wel mooi. '
'Kom je uit Amsterdam?'.
'Ja', zuchtte ze een beetje, 'ja en ik hou van de stad. Ik heb daar gestudeerd en ik ben dol op Ajax. En nu werk ik hier even en dan wil ik gauw weer terug. Daarom'.
Wat later zei ik tegen Anna dat ik het eigenlijk wel mooi vond en ik vroeg of zij er eentje zou willen, dus daar hadden we een gesprekje over.
'Wil je er een oma, maak ik zo voor je hoor'. Wat ze deed. En meteen ook maar eentje voor opa.
Net echt hè. En die leeuw is best mooi. Maar ... ik denk niet dat ik er toe over ga en mijn man ook niet.
En toch is het raar. Ik vond een tattoo vroeger helemaal niks, echt niks.
Als onze dochter er een gewild zou hebben zou ik dat zo lang mogelijk hebben tegengehouden. Voor onze zoons ook trouwens. En zo maar, ongemerkt is dat in de loop der jaren toch veranderd en kijk ik er anders tegen aan.
Zomaar vanzelf eigenlijk. Niet dat het vaak een onderwerp van gesprek is geweest of zo.
Ja, heel raar eigenlijk.
12 opmerkingen:
Het is inderdaad steeds gangbaarder geworden, de stad hier zit vol met tattoo shops. Die drie kruisjes vind ik nog wel leuk, maar ik begin er niet aan. Allergisch voor de kleurstof.
De kruisjes doen me denken aan de tbc kruisjes van vroeger. Ik vind één tattoo wel mooi, maar die volle armen en benen en de rest, nee.
mogge Bettiebo
ja zo'n kleine tattoo prima , maar het hele lijf vol ermee vind ik vreselijk
geniet de dag
Ik ben blijven steken in mijn eerste gevoel: ik vind het afschuwelijk. Vooral die nektatoeages.
Mijn schoonmoeder was fel tegen tattoos en toen ik twintig jaar geleden een kleine tattoo liet zetten, was ze erg duidelijk in haar mening hierover. Ze vond het echt verschrikkelijk! Na het overlijden van onze zoon lieten manlief en ik zijn naam op onze arm tatoeëren. En toen zei mijn schoonmoeder, dat als ze in onze schoenen had gestaan, ze het misschien ook wel gedaan zou hebben. Een mens kan dus veranderen.
Ha Bertiebo, nou... sommige tattoos zijn inderdaad mooi, maar soms.... ohohoh...
het hele lichaam vol getekend. Nee... jammer, maar het leidt zo af!
Ik zou wel zo'n zeemanstattoo willen: een hart met een lint er voor, waar MOEDER op staat. Hahahaha...
Groetjes van Marlou
Lief verhaal van dat meisje. Jullie tattoos zijn ook mooi zeg!
Wij hebben onze dochter een tattoo voor haar 17e verjaardag gegeven. Mocht ze al van ons toen ze 16 werd, maar ze heeft het zelf nog even uitgesteld omdat ze niet zeker wist of ze het echt zelf wilde of omdat het een trend was.
Goedemorgen,
Ook leuk dat je even contact met het meisje maakte.
Kon ze lekker zeggen dat ze vóór Ajax is haha.
Ik vond Tattoo’s voorheen ook niks. Maar ja….
Ik ben om.
Laatst viel het mij op dat een buurvrouw van verderop ook een tattoo heeft.
Ik kon er geen wijs uit wat er op haar arm stond, en vroeg het haar.
Zij is geadopteerd uit Korea en had een Nederlandse naam gekregen.
Maar op haar arm heeft zij haar echte Koreaanse naam getatoeëerd staan.
Betekenisvol.
Elly
Onze kleindochter heeft sinds kort een zelf ontworpen kleine tattoo. Een takje in de vorm van haar sterrenbeeld, een bloemetje dat bij haar geboortemaand hoort en haar geboorte tijd. Heel mooi bij elkaar verwerkt. Haar ouders hebben het ook zo lang mogelijk tegen gehouden, maar ze is nu 18 geworden en ze wou het al jaren zó graag, dus nu toch gekregen. Ik vind hem écht heel mooi en ze is er zó blij mee.
Ja, vroeger vond ik het ook helemaal niks maar zo’n kleintje vind ik tegenwoordig wel leuk. Maar die nektatouages en in het gezicht, afschuwelijk!
Ik vond het niks, ik vind het niks en ik blijf het lelijk vinden.
Een reactie posten