Schoolfoto

Els vraagt om een schoolfoto bij Stuur een Foto: klik. Ik vind dit wel een mooie. Het is de derde klas van School Vest. De Dordtse Schoolvereniging. Ik weet alle namen nog. Ze staan achterop hoor, maar ik weet het ook echt nog, want de klas bleef vanaf de kleuterschool hetzelfde. Nou ja, Elsje S. bleef zitten. En Saartje W. was ineens verdwenen. Maar verder bleef alles ongeveer gelijk. Daar had je Koos de R. Hij kwam uit Strijen, iedere dag. En Jeppe S. , die woonde in mijn buurt en we gingen soms samen met de bus. Jeanet O. die korfbalde. Hanneke B. die zo mooi kon schrijven. Een stralende Jetske vdW, met wie ik een paar jaar geleden ineens contact had en die me toen vertelde dat ze het helemaal niet fijn had op school. Mijn vriendin Grada O. (je boezemvriendin Grada schreef ze in mijn poeziealbum), die heel jong is gestorven, net in de twintig. En Anke P. die zo lelijk schreef in datzelfde poeziealbum.  De kleine Willy W... En natuurlijk de meester. Meneer Meeuwse. Ik weet er niet veel meer van. Maar als de bel ging zei hij: 'Naast de bank'. Dan stelde iedereen zich naast de bank op. 'Mars' zei hij dan en we mochten gaan. De derde klas, we kregen voor het eerst huiswerk en dat vond ik toen erg leuk. Ook voor het eerst aardrijkskunde en de rijtjes die er toen zijn ingestampt ken ik nog steeds.  En zie je het tafeltje van de meester? Met dat kleedje en een potje rode inkt voor het nakijken? Oh ja en een asbak. De opstelling was trouwens speciaal voor de foto. En zo te zien van klein naar groot. Want ik zit vooraan met een trui en vlechtjes met een strik. Naast Saartje W. En dat was zeker niet mijn normale plaats! Ik kan er lang naar kijken, naar deze foto. Heel lang...

Red Riding Hood

Weer een nieuw Roodkapje. Nummer 10. Uit Engeland deze keer en via Postcrossing uiteraard.

Joyce Badrocke

Weet je nog, mijn Londense handkerchief? Ik vond het stofje zo leuk.
Dit zijn andere ontwerpen van Joyce Badrocke. Ik zou wel van allemaal een handkerchief willen hebben, maar ze zijn niet meer te krijgen.
Mijn favoriete Queen heeft een jurk gedragen van de tulpenstof, maar die foto kan ik jammer genoeg niet meer terugvinden. Ik blijf zoeken!

Einde van de rit- Mathilde- Louis van Beek en David Cantens

Louis van Beek werd genomineerd voor een Louis d'Or voor zijn rol als Mathilde in de gelijknamige voorstelling. Hij won hem niet, geen Louis voor Louis, maar wat mij betreft had dat wel gemoeten. Ik zag de voorstelling vrijdagavond in het DeLaMar en ik was diep onder de indruk. Zo prachtig gespeeld, zo ontzettend knap gedaan. Ontroerend en bij vlagen ook grappig. Ik denk dat Mathilde Willink zo was als Louis van Beek haar speelde. Ik zou de hele dag reclame willen maken, maar het is afgelopen helaas. Dit was de laatste voorstelling als ik het goed heb begrepen en het was al een reprise. Mathilde Willink, Mathilde de Doelder... Ze kwam uit Terneuzen, de stad waar ik jaren woonde. Ik heb haar niet gekend, ze was uit 1938 en dus een stuk ouder dan ik. Maar ik heb wel bij haar zusje Cerila in de de klas gezeten. Dat zorgde natuurlijk altijd al voor een bepaalde belangstelling.Ik volgde de ontwikkelingen ook in de jaren zeventig. En ik was vaak in het Scheringamuseum in Spanbroek, waar haar Fong Leng gewaden hingen. (Oh wat mis ik dat museum, maar dit terzijde) Daarbij vriendin S. die superenthousiast was over de voorstelling. Dat maakte dat ik baalde dat ik het had gemist. En nu had ik geluk, echt geluk dat er nog een extra voorstelling was. Ik denk dat veel mensen van nu niet meer weten wie Mathilde was en wie Fong Leng. Willink zal natuurlijk nog wel bekend zijn. Weer laat ik een Youtubefilmpje zien. Dat waarin Louis van Beek en David Cantens een klein, maar prachtig liedje doen, waarin je kunt zien hoe Louis van Beek er uit ziet als zichzelf én als Mathilde. Maar vooral de tekst, hoe treurig, hoe eenzaam...

Gerrit Komrij en Boudewijn de Groot

Twee keer las en hoorde ik iets over Boudewijn de Groot deze week. De eerste keer was naar aanleiding van een recensie in de krant over een restaurant, Babylon genaamd. Babylon is ook een lied van Boudewijn de Groot, met een tekst die ik nooit, maar dan ook nooit heb gesnapt, maar die desalniettemin muurvast in mijn hoofd zit. Ik wou dat ik alles zo goed kon onthouden als díe tekst: Meisjes wachten nachten op de god Sjalomon ra, de draak bewaakt Ophelia, die in de laan der leguanen met jasmijn onder platanen terugdenkt aan Antarctica. Helion verkracht daarna voor mijn ogen Ariadne, zacht glazuur is Babylon. De krant meldde verder dat Boudewijn de Groot het zelf ook een onzintekst vindt en dat glzauur een favoriet woord van hem is.
De tweede keer was bij het overlijden van Gerrit Komrij. Hij heeft samen met Boudewijn de Groot een lied geschreven, getiteld Kinderballade en daar was in het journaal waarin Komrij's dood werd aangekondigd een klein stukje van te horen. En hoewel fan van Boudewijn de Groot én min of meer van Komrij, kende ik dit lied niet. Youtube biedt dan uitkomst en dus is hier het hele lied:

Attenoje

We waren afgelopen maandag op de Noordermarkt in Amsterdam. Bij een bepaalde koopman bleven we even staan en hoorden hem toen vol verbazing uitroepen: 'attenoje'. 'Da's lang geleden dat ik dat woord heb gehoord' zei echtgenoot die een rasechte Amsterdammer is. Ja, hij woont nu natuurlijk al weer erg lang in Hoorn en daar hoor je dat woord niet. Thuisgekomen even gegoogeld en het blijkt een echt Amsterdams/Mokums/Jiddisch woord te zijn. Het Parool heeft een paar jaar geleden een verkiezing gedaan van de beste Amsterdamse woorden en dit woord stond in de top drie. Ik vond een filmpje waarin wordt uitgelegd waar het woord vandaan komt. Leuk

Depressie!

Deze Henk & Toos uit de krant inspireerde me zeer. Zelfs zo zeer dat ik dacht  mijn BMI maar eens te bepalen. En dat deed ik. Maar nu ben ik in een depressie. Het komt er namelijk op neer dat ik vijftien (15) kilo moet afvallen. Ik dacht eerst dat het een vergissing was en probeerde het ook nog ergens anders. Met helaas hetzelfde resultaat. Stel dat het me zou lukken hè die vijftien kilo. Stél... dan zou ik minder wegen dan op  mijn twintigste. Zelfs mijn superslanke dochter weegt meer en zij is ongeveer even lang. Ik weet heus wel dat er nog wat af moet, ik had gedacht een kilo of vijf. Met dat gewicht (dus het huidige gewicht min vijf kilo) kwam ik eens bij de huisarts en die zei dat het uitstekend was. En nu zou ik het liefst hebben dat iedereen zei: wat een onzin, belachelijk dat BMIgedoe. Maar ik ben bang dat dát niet gaat gebeuren, want het zal niet voor niets zo zijn bedacht. Grrr, vijfiten kilo. Dan moet ik nu stoppen met eten. En zes keer per dag gaan sporten. Nou voorlopig eerst maar eens een flink stuk chocola. Da's tegen een depressie!!!

Souvenirs

En Bettie? Nog iets leuks meegenomen uit Londen? Jazeker, twee dingen. Een handkerchief en de Queen.
Mijn kitscherige kant kwam weer bovendrijven zoals je ziet. Ik had Her Majesty al in Nederland gespot, maar toen had ik me nog kunnen beheersen. Met moeite hoor, want ze stond er ook in het lichtgeel en lichtblauw. Dus dat was een bijna bovenmenselijke krachtsinspanning. Het mooie is dat ze zeer queenerig wuift met haar handje. Als er tenminste genoeg zon op haar handtasje valt. Dan wuift ze, het is geweldig. Ze staat nu ook naar me te wuiven, want de zon schijnt. Ik zag haar dus in Londen weer, maar vond haar nog steeds te duur. Zelfs duurder dan in Nederland.  Geheel onverwacht kwamen we terecht op een rommelmarkt in Hackney en daar stond ze, voor minder dan de helft van de prijs. Nog in haar plastic doosje. Ja toen ging ik voor de bijl, dat snap je!
En dan die handkerchief. Dat vind ik trouwens een prachtig woord. Je moet het maar eens langzaam zeggen: handkerchief. Ik zag hem en dacht dat is nou echt jaren vijftig. Het is inderdaad Fifties en wel een bekend ontwerp van iemand die Joyce Badrocke heet, ontdekte ik later.

Emmy Andriesse in het Joods Historisch Museum

Fototentoonstelling in het Joods Historisch! Foto's van Emmy Andriesse.
Wat maakte die vrouw prachtige foto's!!!!
Ik kende haar werk wel, maar als je zo'n overzicht ziet, al die foto's bij elkaar, is het toch anders. Beter.
Echt, als je tijd hebt, gaan! En neem dan ook even de tijd om daar  de documentaire te bekijken over Emmy Andriesse.
Tenslotte: breng na afloop een bezoekje aan het restaurant. De lekkerste boterkoek ooit hebben ze niet meer jammer genoeg, maar een gemberbolus of een stukje citroentaart... hmmmmm!!

Trein

'Het is nu twee minuten voor elf dames en heren, we naderen precies op tijd station Purmerend. Denkt u aan uw eigendommen en het team van deze trein wenst u verder nog een plezierige avond'
Het feit dat we Zaandam waren binnen gereden op tijd was al eerder luid en duidelijk vermeld.
We moesten er om lachen en hebben ook even een applausje laten horen, maar eigenlijk is het toch te gek voor woorden dat je blij bent als een trein op tijd rijdt en dat ook de bemanning dat blijkbaar een vermeldenswaardige gebeurtenis vindt.
Afgelopen week hebben we heel wat getreind. Dinsdag gingen we met de trein naar Amsterdam en zouden daar overstappen op de trein naar Brussel. Helaas, helaas. 'De trein naar Brussel rijdt  niet', kregen we te horen. En dat was erg vervelend,  want dan zouden we in Brussel niet onze gereserveerde plaatsen in de Eurostar naar Londen kunnen halen. Er zou wel een Thalys rijden. 'Als u het nu daar even uitlegt mag u misschien wel mee' zei de behulpzame conductrice. 'Ja hoor' zei de conducteur van de Thalys, 'wij hebben wel plaats, maar dat moet u natuurlijk wel betalen. Dat is zeventig euro per persoon'. 'Ja maar we hebben al betaald tot Londen'. 'Ja maar dit is de Thalys, dat is een andere maatschappij'. Nou ja, we wilden toch wel graag naar Londen dus we besloten dan maar de Thalys te nemen en de kosten bij de NS te declareren. Helaas bleek de Thalys toch vol te zitten. Gelukkig kreeg de Thalysmeneer medelijden en mochten we in het gangpad op een klapstoeltje plaats nemen. En wat de betaling betrof zou hij dan maar een oogje dichtknijpen. We waren al lang blij en zaten er heel redelijk. Bovendien ging het snel, we hadden in Brussel nog tijd over voor een terrasje.
Verder ging alles precies op tijd. Maar de terugweg vandaag weer niet hoor. Precies op tijd uit Londen vertrokken, precies op tijd op Brussel vertrokken richting Amsterdam Centraal. We waren al optimistisch gestemd, maar... 'Vandaag is de eindbestemming van deze trein Schiphol' kregen we kort voor aankomst te horen.
Enfin, we zijn thuis gekomen, maar voorlopig hebben we weer even genoeg van de trein!