Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
de nieuwste truc van mijn wasmachine is zo mogelijk nog irritanter dan de vorige. Namelijk dat als ik nu mijn hoeslakens was, met de kussenslopen en de twee dekbedovertrekken, aangevuld met nog wat klein spul, dat dan alles in een van dekbedovertrekken blijkt te zitten als de was klaar is. Alles hè en dat is dan zo'n grote bol geworden, dat ik die er maar nauwelijks uit kan krijgen.
Waarom, waarom? En wat kan ik er aan doen?

Flavia de Luce

De smaak van venijn was indertijd het eerste boek over Flavia de Luce dat ik las. Gisteren las ik het -tot nu toe- laatste deel. Slotakkoord voor een moord. Geschreven door Alan Bradley.
Flavia is een hartveroverende heldin. Ze is nog heel jong, woont in een groot oud Engels huis, Buckshaw,  in een dorp genaamd Bishop's Lacey. (Hoe Agatha Christieachtig is dat).
Flavia heeft een haat-liefdeverhouding met haar twee oudere zussen. Haar moeder is overleden toen ze nog heel klein was en haar vader is niet echt een betrokken vader. Flavia heeft een eigen scheikundelaboratorium in huis waar ze naar hartelust experimenteert met gif. Daarbij is ze ontzettend nieuwsgierig en steekt haar neus in allerlei zaken die haar eigenlijk niet aangaan, maar die er wel iedere keer toe leiden dat er een moord wordt opgelost.
Heerlijk boeken. Niet ingewikkeld, lekker lezen.
Ook van dit deel zal ik de plot natuurlijk niet vertellen. Maar het slot maakte me al weer nieuwsgierig naar het volgende deel.
En zojuist kwam ik erachter dat ik deel twee gewoon gemist heb. Wat heerlijk. Op naar de bieb.
Mocht je deze serie willen lezen, raad ik je wel aan om gewoon bij deel 1 te beginnen. Je snapt deel vijf heus wel hoor, maar het is gewoon leuker om ze allemaal achter elkaar te doen!
Ik kwam er ook achter dat er een tv-serie gemaakt gaat worden van de boeken. En dan nog wel door Sam Mendes, niet bepaald de eerste de beste. Ha, kanniewachten!

Toetje

Zo ongeveer zag het toetje dat ik serveerde met Kerst, eruit.  En toen ik aan dat toetje zat te denken gisteren liep het water me in de mond.
En ik dacht dat er geen enkele reden is waarom je dit niet op een andere dag zou kunnen eten. Nou ja, er is wel een reden, het is niet bepaald een slank toetje.
Oké dan: alleen op een verjaardag of een andere feestdag.
Tja en elke dag zou een beetje een feestdag moeten zijn, toch?
Dus hier is het recept:



Nodig voor 4 personen:
* vier plakken cake
* 2 eiwitten
* paar druppels citroensap
* 120 gram suiker
* 4 bolletjes ijs

Verwarm de oven op 200 graden. Bekleed de bakplaat met bakpapier en leg de plakjes cake er op met wat tussenruimte. Of je steekt met een glas rondjes uit de cake.
(Ik had trouwens plakjes tulband gebruikt, van die Ierse kersttulband).
Vervolgens klop je de eiwitten met het citroensap bijna stijf en dan doe je al kloppend de suiker erbij. Kloppen tot er stevige, glanzende pieken komen.
Bij mij kwamen er geen pieken. Hoewel ik echt een buitengewoon schone kom had gebruikt. Ik piekte gewoon niet zo erg.  Maar dat maakte voor de smaak niets uit.
Dan ben je al bijna klaar.
Je doet snel op iedere plak cake een bolletje ijs en je smeert  alles in met een dikke laag eiwit. Dat geheel moet dan nog 8 minuten in de oven.
En kijk-es aan. Het ijs blijft gewoon hard. Een wonder! En wat een heerlijk wonder!!! Succes!

Schrijven

Laats had ik het over de schrijfles die we bijwoonden in het Zuiderzeemuseum. Iedereen in een bank met een inktpotje en een inktlap en schrijven met een kroontjespen. Precies zo als ik het vroeger geleerd heb.
Leuk dat er dan meteen weer herinneringen terugkomen. Niet van die positieve hoor bij mij. Ik hield nl. mijn pen verkeerd vast en daar werd  ik soms letterlijk voor op de vingers getikt. Het hielp niks. Ik houd nu nog steeds mijn pen verkeerd vast. Zo:

Echt helemaal verkeerd. Schrijven was de hele lagere school door mijn slechtste vak. Een zesenhalf, meer werd het nooit. Ik had ook altijd vlekken. Altijd.
Soms probeerden we de inkt te verdunnen door flink aan het pennetje te likken. Dan werd het lichter en mooier.
De inktlap. Mijn moeder zal die vast voor me gemaakt hebben. Met een klein stukje zeemleer erin. Maar later moesten we bij handwerken er eentje breien. Ik denk na het poppendasje het eerste werkstuk. Een drama en trouwens als je je pen er aan af veegde kwamen er haartjes op van de wol. En dat veroorzaakte dan weer nieuwe narigheid.
Gelukkig was ik niet links. Die kinderen hadden het nog moeilijker.

Eigenlijk heb ik maar één leuke herinnering aan schrijven. Soms als je goed had gerekend of zo, mocht je schrijven met de rode inkt van de meester. Dat was echt een eer. Maar ja, ook dan weer vlekken natuurlijk. Rode vlekken.

Ik vond laatst een door mij geschreven blad in een Bosatlas. Plaatsen en wateren van Zuid-Amerika. Elf jaar was ik.  Ik sta er echt versteld van. Een zesenhalf? Hoe hebben die andere kinderen dan wel niet geschreven. Ik vind het hartstikke mooi!

Waarschijnlijk had ik er daarna schoon genoeg van, want in Havo 5 zag het er toch eh een beetje anders uit.

Ook dit papier zat in die Bosatlas. Een rijke bron, de laatste tijd. 

Na de Havo, kwam de Pedagogische Academie. Daar was schrijven opeens weer een echt vak. Waar je een cijfer voor kreeg. Het moest voldoende zijn. Je moest je kunsten bovendien op het bord vertonen. Wat logisch is voor een a.s. juf. Maar moeilijk vond ik het wel. 

Ik heb nooit kinderen schrijven geleerd. Logisch, ik was een echte bovenbouwjuf. Maar als ik het had moeten doen zou ik niet heel streng zijn geweest, dat is een ding dat zeker is. 

En dat is toch ook wat waard. Of niet soms?

Titus

Vorig jaar had ik een poeziekalender gewonnen. Een scheurkalender met iedere dag een gedicht. Ik was er blij mee. Maar ik heb nu definitief vastgesteld dat ik geen gedichtenmens ben. De helft van de gedichten op die kalender snapte ik al niet en als ik te lang moet nadenken haak ik af.

Maar van de 365 vond ik er natuurlijk heus wel  een paar mooi. 

Dit gedicht bijvoorbeeld, van Rutger Kopland:

Titus aan zijn schrijftafel

Dit laat hij zien in het portret

van zijn zoon -  het nadenken van een kind

hoe ernstig hoe stil dat gezicht s

hoe het kijkt alsof het kijkt in de verte

en je weet dat zijn ogen daar niets zien

dat hij kijkt naar iets achter zijn ogen

alsof hij zoekt naar woorden voor

wat daarachter leeft

hij laat ook de hand zien van dat kind

hoe het met een duim op zijn kin

en met een pen op een papier

wacht op wat het gaat schrijven

en niemand weet waar het op wacht

ook dat kind niet

dat is wat wij zien - - dat

iets niet geschreven kan worden 

Ps.: ik houd ook van de gedichten van Willem Wilmink. Dat dan weer wel!

Sarie (Donderdag, rommelmarkt)

Dit is Sarie. Al mijn negerpoppen heten Sarie, niks aan te doen.
Sarie kocht ik een poosje geleden in de IJhallen. Haar verkoopster kon er maar moeilijk afstand van doen. 'Mag ik haar nog even vasthouden?' vroeg ze. En dat mocht natuurlijk, maar ik vond het wel raar. 'Doe d'r dan niet weg' dacht ik. 'Je kunt zelfs op dit moment nog zeggen dat de koop bij nader inzien niet door gaat'.
Maar dat deed ze niet en zo is Sarie opgenomen in ons huis. Als gezelschap voor Koosje. Ze is ongeveer even groot als Koosje en dus zijn er voorlopig kleertjes genoeg

'Sajie' zegt Anna en ik doe al het mogelijke om haar dat te horen uitspreken. Zo schattig. 'Sajie'.
Anna is een echt poppenkind. Ze kijkt niet meer om naar de koffer met ander speelgoed, alleen Koosje en nou vooruit Sajie ook een beetje, zijn interessant.
Ze moeten luiers om. Anna trekt de broek uit en haalt haar lieve neusje op met een geluid van afschuw. 'Ieehw, Koosje poept!' Ze worden in bed gedumpt, er weer wreed uitgerukt, moeten andere kleren aan en weer uit en zo gaat het door.
Daar kan je nou echt uren naar kijken, zo'n meisje dat zo heerlijk aan het spelen is.
En Sajie en Koosje vinden alles prima, dat scheelt!

Artist Trading Card

De letters ATC staan voor Artist Trading Card. Dat zegt nog niet zoveel, dus ik leg het even uit.
Atc's zijn kleine kaartjes van het formaat 64 x 89 mm. Die maten zijn belangrijk. Een ATC mag niet groter of kleiner zijn, zelfs geen millimeter.
Het is de bedoeling dat je van zo'n kartonnen kaartje een klein kunstwerkje maakt. Hoe je dat doet maakt helemaal niets uit. Je kunt er op schilderen, knippen, scheuren, plakken, tekenen, borduren, naaien, stempelen. Je kunt ook allerlei technieken door elkaar gebruiken. Kortom: van je eigen kleine kaartje maak je iets moois.
Als je tevreden bent over je kaartje, voorzie je het op de achterkant van naam, datum en misschien wel titel of volgnummer.
En dan is het de bedoeling dat je ruilt met iemand die ook ATC's maakt. Verkopen is verboden, ruilen dáár gaat het om.
De allereerste keer dat ik een kaartje had gemaakt plaatste ik het op mijn blog. En daar reageerde toen iemand uit Finland op, die met mij wilde ruilen. Tsjonge, wat was ik vereerd.  Iemand wilde iets hebben dat ik had gemaakt. Dat was echt nog in heel mijn leven nooit gebeurd. Zij had zelf ook een blog en liet daar de kaartjes zien die ze had gemaakt. Ik koos er eentje uit en de ruil kwam tot stand, via de post.
Ik denk dat ik zo ongeveer 700 Atc's heb gemaakt en er dus ook zoveel heb geruild. Er zijn speciale blogs waar je uitgedaagd wordt om bijv. binnen een thema een kaartje te maken. Of een serie over een bepaald thema. Ook bijv. op Flickr kun je je kaartjes showen en contacten leggen om te ruilen met anderen.

 Ik vind een collage (tje)  maken het allerleukst, vaak in combinatie met stempelen. Je kunt gewoon op papier stempelen, maar bijv. ook op stof. En die kun je dan weer vast zetten op je onderkaartje dat in bijna alle gevallen van karton is. Of lekker een achtergrondje schilderen en dat dan weer beplakken of bestempelen of allebei.

Nou, dat is het wel zo'n beetje. Ik ben een paar jaar lang erg fanatiek geweest. En toen kwam op een of andere manier de klad er in. En nu? Ik heb er eigenlijk wel weer zin in. Dus ik ga misschien wel weer eens even aan de slag.

Als je op deze blog aan de zijkant kijkt kun je wat van mijn ATC's zien.
En omdat het anders wat saai is, hier ook nog een paar. Deze heb ik dus al lang niet meer hè. Die zijn allemaal geruild!

Postcrossing

Vandaag kreeg ik weer een superleuke brief uit Amerika, van Dede. Ze schrijft dat ze een gepensioneerde Montessori teacher is en ze stuurt me een kaart die ze zelf mooi vindt, van haar favoriete artiest Jonathan Green. Het afgebeelde schilderij heet Family on the Beach en is geschilderd in 1989. Mooie heldere kleuren schrijft Dede. Het herinnert haar aan de tijd dat ze opgroeide in het zuiden van de Verenigde Staten.

Maar dat was nog niet alles. Ze stuurt me ook een kaart van mijn favoriete Queen, nl. Elizabeth. En nog wel eentje waar ze samen met haar husband op staat. Een kaart uit 1972. Een mooie toevoeging aan mijn verzameling.

En tenslotte stuurt Dede mij een door haar gemaakte Atc en schrijft erbij dat ik haar geïnspireerd heb met mijn Atc's.  Daardoor inspireert ze mij misschien ook. Ik heb al heel lang geen Atc's meer gemaakt. Ik weet niet goed waarom niet, want ik vind het nog steeds erg leuk. Het komt er gewoon niet van. Druk, druk, druk. En als ik zeg druk, druk, druk, vind ik dat zelf ook tamelijk belachelijk, maar toch is het zo!!!!

Stuur een foto

Els is weer terug. Met Stuur een Foto.
Verder was ze niet weg natuurlijk.
Na een lange afwezigheid bedenkt ze weer iedere week een thema en kun je jouw foto, die binnen dat thema past, laten zien. Anderen doen dat ook en die foto's kun je dan bekijken. Leuk en inspirerend.
Vorige week was ik ziek en vergat ik het, maar nu ben ik er weer bij.
Het thema is Straatmuziek. Was even zoeken in mijn 'ahum' archief. Ik wist wel dat ik niet veel over dit thema heb. Maar deze dus wel. Afgelopen zomer gemaakt in Brugge, België.

Hij maakte er een hele show van, deze meneer, waar het publiek graag naar bleef kijken. Leuk oud orgeltje ook. 

Tja en als je nu geen straatmuziekfoto hebt, kun je er misschien eens op uit gaan. In mijn woonplaats staat iedere zaterdag een draaiorgel. Als je wat geld in het bakje doet, krijg je een dropje. Eigenlijk best een  leuk idee om daar eens te gaan fotograferen.
Stuur een foto vind je hier: klik

The Imitation Game

Wow, wat een superfilm en hoe interessant.
Laat ik maar meteen beginnen met Scheurtje vijf toe te kennen. En dat is alweer een hele tijd geleden.
Erg goed geacteerd, door Benedict Cumberbatch (ik had nog nooit van hem gehoord) en door Keira Knightley, die ik wel kende. Maar vooral dus door die Benedict.

Het verhaal:
Alan Turing is een briljante Britse wiskundige. Tijdens de Tweede Wereldoorlog geeft hij leiding aan een groep wetenschappers met als doel het kraken van de Enigma code. Dat was een code die de Duitsers voor hun communicatie gebruikten en dus van zeer groot belang. Doordat de code niet te kraken was, konden ze vrijuit hun gang gaan.  Turing en zijn team ontwerpen  een machine...
Dit op zich is al interessant genoeg. Het is geen fictie, het is grotendeels echt zo gegaan. Maar het is niet alles.
Tussendoor kom je er achter dat Alan Turing een homo is. En in Engeland was homoseksualiteit verboden en strafbaar tot 1967!!!
In 1952 wordt professor Turing opgepakt en krijgt de keus tussen gevangenisstraf en hormoontherapie. In 1954 maakt hij een eind aan zijn leven. (Hoewel daar in real life ook weer twijfel over blijkt te bestaan)
Hoe dan ook, het  gaat over een man met een heel bijzonder en eenzaam leven.
Het kraken van Enigma is jarenlang geheim gehouden. Turing en zijn mannen moesten ook alles verbranden.
Pas in 2013 werd Alan Turing postuum gerehabiliteerd door Koningin Elizabeth.
Een groot wetenschapper door wiens toedoen de Tweede Wereldoorlog met jaren werd verkort. Jaren!
Zijn inzichten en inzet hebben miljoenen levens gespaard.
Misschien dat van mijn ouders wel en dus het mijne. Wie weet.

Een foto van de echte Alan Turing, tenslotte, als eerbetoon bedoeld:

En voor alle duidelijkheid nog een keer: Scheurtje vijf!