Fortune Cookies

Fortune Cookies... ik houd er van.
Sinterklaas heeft dan ook een ernstige fout gemaakt door een doos vol bij mijn man te bezorgen.
Niet dat het veel uitmaakt hoor, ik eet ze evengoed op.
En vooral: ik maak ze open en lees het bericht. Echt superleuk.
Deze boodschap is ook nog eens zeer geschikt voor de kersttijd, vind ik.  
'Houd het eenvoudig, waar het maar kan'.
Daar ben ik het zeer mee eens!

Stappenteller

Mijn gezondheid is momenteel niet echt goed. Van hardlopen kan geen sprake zijn. Maar ja, de ouder wordende mens moet wel bewegen en blijven bewegen (evenals de jongere mens,  trouwens). Dat weet ik heus wel. 
En dus wandel ik.
'Wandelen doe ik later wel, als ik oud ben', riep ik vroeger uit. Nu is het blijkbaar zo ver.
Ik wandel. Dagelijks.
Ik heb uitgezocht hoeveel je moet wandelen per dag en dat is zo'n beetje 10.000 stappen. Dat schijnt voldoende beweging te zijn.
Ik heb een stappenteller aangeschaft die mij precies vertelt of ik die 10.000 stappen haal. En eerlijk gezegd, dat is voor mij erg stimulerend. Ik word zeer tevreden als ik het doel bereikt heb, dat moet ik zeggen.

Eigenlijk vind ik het best fijn. Ik probeer zo veel mogelijk verschillende routes hier in de buurt uit. En zo lang het niet vreselijk koud is...
Gisteren liep ik in de regen. Heel gek, maar dat was ook best lekker.
Het is meer de eerste stap die je elke keer weer opnieuw moet zetten, die me moeite kost. Gaan!!!

Overigens, vlak nadat ik die stappenteller had aangeschaft, kwam ik erachter, dat er op mijn telefoon ook zo'n ding zit, zo'n teller.
Die is nog veel leuker. Die geeft je een bericht als je doel bereikt is. Die geeft ook aan hoeveel minuten je gewandeld hebt en hoeveel minuten je hebt hard gelopen. Dat hardlopen doe ik namelijk toch, af en toe tijdens de wandeling een minuutje. Zo kwam ik gisteren toch uit op acht minuten hardlooptijd en 59 minuten wandeltijd.
En mijn telefoon geeft me behalve die aantallen ook complimenten.
Ha, mijn telefoon vindt me geweldig!!!

Waar wil je voor in de rij staan?

Heel wat mensen die ik ken, hebben in de rij gestaan voor Adele. Bij wijze van spreken dan hè. Ze stonden niet echt in de rij, maar zaten heeeeel lang te wachten achter hun beeldscherm in de hoop kaartjes te bemachtigen. Soort van rij dan toch. (in de meeste gevallen ook nog voor niks, trouwens)
In het Parool stond laatst een artikeltje over tien populaire restaurants in Amsterdam, waar mensen soms urenlang in de rij staan.
En ik bedacht bij mezelf waar ik voor in de rij zou gaan staan. Ik kon het niet verzinnen en het antwoord is dus: waarschijnlijk helemaal nergens voor.
Ik heb wel eens in een rij geduldig staan te wachten. Twee keer zelfs kan ik me herinneren.
De eerste keer was in Londen. Daar was toen een grote Toetanchamon tentoonstelling die ik heel erg graag wilde zien. Uren heb ik er gestaan. Maar het was gezellig, het was mooi weer. Ik was nog jong en had aanspraak genoeg. Geen probleem dus en die tentoonstelling was fantastisch.
In New York, in Harlem heb ik ook eens in een lange rij gestaan en daar was het stervenskoud. Dat was de tweede keer. We wilden heel graag in een bepaalde kerk een gospeldienst bijwonen. Het was eigenlijk die dag onze enige kans en we dachten niet dat we nog eens in New York zouden zijn. Niet gelukt. Toen we bijna aan de beurt waren, bleek het vol te zijn. Ik vind het nog altijd jammer. En ik kan nog steeds voelen hoe koud het toen was.

En jullie? Waar zouden jullie voor in de rij gaan staan?

Fiets

Deze week vraagt Els om foto's van  Fietsen.  Bij Stuur een Foto natuurlijk.
Ha, nu is het zo dat ik altijd en overal foto's maak van fietsen. Want hoe gewoon fietsen ook lijken, eigenlijk zijn het toch buitengewoon handige vervoermiddelen.
Het is zelfs zo dat ik op Pinterest, (klik) een bord heb getiteld Tweewielers.
Daarop staan zo'n beetje alle foto's die ik van fietsen maakte. Nou ja, daarvan de leukste of gekste of bijzonderste. Het zijn er inmiddels 91. Dus ik had de foto voor het thema van deze week voor het uitkiezen.
Er is er eentje die ik het allermooist vind. Gemaakt in Vietnam.
Het was echt een gelukje, ik weet zeker dat niemand van de Vietnamgroep deze foto maakte. Iedereen zat in een cafeetje langs de weg iets te drinken. En ik had er geen zin in en ging buiten kijken. Fototoestel in de aanslag, zoals altjd
En daar kwamen ze hoor, deze fietsers. Zo mooi en zo Vietnam... Enfin, kijk maar zelf:

Wil je meer fietsen zien kun je natuurlijk kijken bij Stuur een Foto.  Of meedoen. Klik

Suffragette

Suffragettes... ik heb altijd veel bewondering gehad voor suffragettes,  vrouwen die vroeger het voortouw namen in de strijd voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen en dan vooral over het stemrecht.  Bewondering omdat ze de strijd aangingen, wat in die tijd niet bepaald makkelijk was.
En dankbaarheid ook. Het waren vrouwen die alles op het spel zetten, om vrouwen rechten te geven.
Mede dankzij hun strijd  heb ik een tamelijk onafhankelijk leven kunnen leiden, tot nu toe.
Een film over dit thema leek me dus ook een soort van spekkie voor mijn bekkie.
En dat was het ook.
Deze film focust nu eens niet op goed opgeleide vrouwen uit 'de hogere klasse', zoals Emmeline Pankhurst, maar op een doodgewone arbeidster uit een wasserij: Maud Watts. Een arbeidster die zeer radicaal wordt. 
Ik vond het een fantastische film. Zeer aan te raden.
Uiteraard voor vrouwen, maar zeker ook voor mannen. (De mijne was onder de indruk)
Met Meryl Streep (in een kleine rol), Helena Bonham Carter en vooral met een prachtige rol van Carey Mulligan als Maud.

Ik vond het de laatste jaren soms moeilijk om  te gaan stemmen, maar ik deed het wel. Ik denk nu dat vrouwen die deze film hebben gezien, niet eens meer zullen overwegen niet te gaan stemmen.
Je kunt hier ook nog even naar de trailer kijken, als je wilt:

Sinterklaas

Als je twee en een half bent, dan is de komst van Sinterklaas op de creche een hele spannende gebeurtenis.
En wat is het dan heerlijk dat je eventjes lekker kunt frunniken aan het oor van je opa. (Dat is iets dat Anna al doet sinds ze een hele kleine baby was)

 

En dat je dan daarna gewoon bij Sint durft te komen. En antwoord durft te geven als hij je wat vraagt en zelf ook nog even opmerkt dat je wel graag een prentenboek zou willen hebben.

Wat hadden wij een mazzel dit jaar dat het bezoek viel op onze oppasdag. Dat wij mee mochten om te kijken hoe het allemaal verloopt daar op die creche. Ik heb er van genoten.

En ik wens dat jullie, als jullie Sinterklaas vieren, een avond hebben met een beetje spanning, een beetje gefrummel, veel pepernoten, veel cadeautjes en veel plezier!

Wat een verrassing

Wow... Wow...
Gisteren een dikke envelop bij de post. Uit Rusland. En wat denk je? Er zaten vijf onbeschreven Roodkapjekaarten in. En eentje beschreven. Daarvan had ik in eerste instantie niet eens in de gaten dat het ook een soort Roodkapje was, met een beetje goede wil dan hè. Dat was deze:

Olesya uit Moskou schrijft er op dat ik haar heb geïnspireerd met mijn collectie Roodkapjes op kaarten. En dat zij ze nu ook spaart. Dat ze mij er, als bedankje voor de ontdekking hoe leuk Roodkapjekaarten zijn,  een paar stuurt in de hoop dat ze in mijn collectie passen. En alvast een jaar gewenst vol vreugde, geluk en mooie ervaringen. Fantastisch toch! Echt, ik ben er superblij mee.
De kaarten zijn leuk en ik had ze nog niet, maar de gedachte dat iemand je dat zomaar stuurt is nog veel beter.
En ik ga ze lekker allemaal laten zien.

Ik zit er steeds naar te kijken. Zie steeds nieuwe details. En er valt ook nog wel wat uit te zoeken. Over de schilder van de laatste kaart bijv. : Isabel Naftel. Zij schilderde dit Roodkapje in 1862!
Die met het brilletje en het klein lieve wolfje, hoe leuk is die. Enfin, zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar ik heb geen tijd en moet op zoek. Naar Roodkapjes voor de verzameling van Olesya.

Ik ben op Internet gaan speuren en kwam op een site waar heel veel Roodkapje kaarten te koop zijn. Echt heel veel. En ik zag op die site dat Little Red Riding Hood,  nog niet zo makkelijk te vertalen is in het Nederlands. Of juist erg makkelijk?
Hoe dan ook, dit is die vertaling: Weinig Rode Berijdende Kap

Trouwboekje

Altijd als ik de paspoorten na gebruik opruim, zie ik ons trouwboekje en dat van mijn ouders. Die liggen in hetzelfde vakje van mijn bureau
Soms kijk ik even.

In de tijd van mijn ouders heette het Familieboek. En binnenin was er ruimte om twaalf kinderen bij te schrijven. Er kwam er maar eentje, dat was ik, maar het staat er prachtig in.
In mijn tijd heette het Huwelijksboekje  en er was ruimte om tien kinderen bij te schrijven. Er kwamen er drie.
Toen onze dochter trouwde, heb ik waarschijnlijk zelf haar trouwboekje uitgereikt. Omdat ik als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand haar huwelijk heb voltrokken. Ik zal vast ook wat getekend hebben, maar ik weet het echt niet meer. Toen de huwelijksvoltrekking klaar was, heb ik niet goed meer opgelet, geloof ik.
Moet toch eens informeren. En kijken hoeveel kinderen er in kunnen. En of Anna er wel in staat.
Laatst waren we weer eens op een huwelijksvoltrekking en daar kwam er helemaal geen trouwboekje meer aan te pas. De ambtenaar vond het zelf ook wel een beetje vreemd, maar het bruidspaar had gekozen voor alleen een digitale vastlegging.
De tijden veranderen, maar ik vind het toch mooi als er zo'n boekje is. Mooi ingevuld door iemand die er haar of zijn volle aandacht aan gaf.

Toch staat er een fout. En die zie ik nu pas. Er staat dat mijn vader een zoon was van Neeltje Kokken. Maar ze heette Neeltje Hokken. Even dacht ik dat het gewoon een bijzondere hoofdletter H was, maar als ik dan kijk naar de eerste letter van mijn moeders naam , Klasina,  heeft de ambtenaar toch echt een foutje gemaakt. Tja en dat haalde hij natuurlijk niet zomaar even weg! Hij zal gehoopt hebben dat niemand het zag...

December

Het decemberblad van mijn verjaardagskalender. Met een tekst die me aanspreekt.
We waren eens op een camping in Zeeland, Camping Ko om precies te zijn. (uitgekozen vanwege de naam, hahaha).
En toen we gingen opbreken en betalen, bleek er bij boer Ko allerlei narigheid aan de hand te zijn.
We leefden natuurlijk mee, en toen maakte Ko deze opmerking, ietsje anders.
Hij zei in zijn mooie dialect dat ook de zwaarste dag maar 24 uur heeft. Die opmerking heb ik altijd onthouden, want zo is het natuurlijk ook. Al is het soms moeilijk om dat te zien!

Leegstand

Soms valt het me niet eens meer op dat er zo veel winkels leegstaan.
Soms is zo'n winkelpand ook weer snel opgevuld door een of andere tijdelijke winkel. Zo eentje waar je van tevoren al van weet dat het niet blijvend zal zijn.
Soms kan ik niet eens meer bedenken wat er gezeten heeft in zo'n leegstaand pand.
En al helemaal kan ik niet bedenken of het nou met de crisis te maken heeft, of met het feit dat mensen online winkelen, waardoor er gewoon minder winkels nodig zijn. En in Hoorn, de stad waar ik woon, schijnen de huurprijzen ook idioot hoog te zijn. (Dat hoorde ik van iemand die een winkelruimte in Amsterdam huurt en daar veel minder betaalt).
Hoe dan ook, ik vind het een naar gezicht. En een beetje leeg voel ik me ook. Tja...