Postzegel

 Wat schattig he, zo'n geboortezegel. Ik geloof niet dat er in de tijd dat onze kinderen werden geboren, al zulke speciale zegels voor op een geboortekaartje waren. Of misschien waren ze er wel hoor, maar heb ik dat helemaal gemist toen.
Bij ons ging er gewoon een postzegel op.
Het geboortekaartje van onze kinderen vond ik wél belangrijk. Het werd gemaakt door vriend Bert en we waren er erg blij mee.
Maar het geboortekaartje van Odin werd door zijn papa en mama verstuurd met een postzegel van Odin himself er op.
Zo leuk vind ik dat.
Ik heb trouwens ooit eens een postzegel gemaakt met een foto van onze hond Mac. Daar was ik zuinig op, die verstuurde ik alleen aan zijn grootste fans, onze kinderen. Ik heb er nog eentje bewaard. Het was toen nog vrij duur.
Maar deze postzegels? Onze schoondochter vertelde dat het niet eens heel veel duurder is dan een gewone postzegel.

Dat is toch hartstikke leuk. Ik kijk zelf altijd naar postzegels als ik een brief of een kaart krijg. Het zijn vaak kunstwerkjes. En dat is deze postzegel natuurlijk ook. En nu maar hopen dat de mensen die een kaartje kregen het ook zagen

Amsterdam Light Festival

Zo, het zit er weer op, het Amsterdam Light Festival. En volgend jaar ga ik zeker weer!
We begonnen met een leuke, rondvaart. Maar die deden we met erg slecht weer. Dus van mooie foto's geen sprake. Wél erg leuk om de lichtobjecten vanaf het water te kunnen zien.
We treurden niet, want we zouden ook nog een Light Walk doen.
Daar heb ik me in vergist. Ik dacht dat het een wandeling zou zijn langs alle lichtkunst. Maar het was een wandeling van 15 km door donker Amsterdam, waarbij we langs een hele boel lichtdingen kwamen, maar het doel van de wandeling was niet het Light Festival, maar gewoon een wandeling voor sportieve mensen die aan allerlei wandeltochten mee doen. Daar horen wij niet bij. Geen haar op m'n hoofd die er aan zou denken om nou 's avonds eens gezellig door Amsterdam te gaan wandelen.  Evengoed zagen we veel hoor.

 

We liepen de tocht uit natuurlijk en ontvingen een soort medaille en een glaasje glühwein en het was best leuk. Maar volgend jaar gaan we gewoon zelf lopen. 

Van het Light Festival als geheel heb ik genoten. Wat een creativiteit met licht. Echt bijzonder.

Waar ik ook van genoot, waren al die verlichte Amsterdamse huizen. Met deuren en kerstkransen en bovenlichten en kroonluchters die je door de ramen zag hangen. Als ik in Amsterdam ben kijk ik altijd goed uit mijn ogen. Er is veel te zien. Maar al die verlichte huizen daar lette ik eigenlijk nooit zo op. En dat was ook superleuk.

Ik zou iedereen trouwens aanraden om nog in het oude jaar te gaan. Dan hangt er echt zo'n kerstsfeer met al die versieringen. Dat is toch anders in het nieuwe jaar.

Ps: Mijn telefoon was die dag zeer tevreden over mijn stappen. Ha op 27 december 2015 vestigde ik mijn stappenrecord!

Rijsttafel

Op de achterkaft van mijn oudste kookboek (geërfd van mijn moeder), aan de binnenkant, staan de benodigdheden voor een Nasi Goreng. Voor tien personen. Alleen die benodigdheden, jammer genoeg. Geen recepten.
Ik weet niet wie het daar heeft opgeschreven. Het is niet het handschrift van mijn moeder. Mijn vader schreef ongeveer zo, maar hij zou niet over pepper hebben gesproken. Misschien de eerste vrouw van mijn moeders broer. Zij was in de oorlog in Amerika. Dat zou kunnen en klopt met die pepper  en die peanuts.
Maar leuk om te zien, dit blad.
Mijn moeder maakte vaak nasi. Mijn moeder zou ook graag (als verpleegster) naar Indië zijn gegaan. Ze deed dat niet omdat haar moeder al twee varende zoons had en als nu ook de dochter nog weg zou gaan...
Maar wel vaak nasi dus. En het was altijd heerlijk. Het is ook het enige recept dat mijn moeder aan mij heeft doorgegeven. Precies opgeschreven. Voor de rest was ze zeer vaag. 'Nou gewoon, een beetje dit en een beetje dat'
Maar ja ik was niet het soort dochter dat daar iets aan had, helaas.
Die nasi dus wel. Die maak ik nog steeds op mijn moeders manier.
Nasi is echter nog geen rijsttafel. Ooit (maar toen was ik denk ik een jaar of twintig) heb ik nog eens een cursus Fijne Keuken gedaan. Mijn vader lachte zich slap toen hij er van hoorde. 'Hahaha, jij en de fijne keuken, leer eerst maar eens een gewone pieper koken!'. En gelijk had hij hoor. Dat was inderdaad heel wat nuttiger geweest.
Aan het eind van die Fijne Keuken lessen was er een rijsttafel. Zelf maken en met z'n allen opeten. Die recepten heb ik nog. Nooit gebruikt, want zoveel werk!! En een druk leven.
Die smoes geldt nu niet meer dus ik maak ter plekke een nieuw voornemen voor dit jaar. Eén keer een uitgebreide rijsttafel bereiden!

What a wonderful world

Er zaten nog meer leuke cadeautjes in de kraammand die geen kraammand was. Dit boek bijvoorbeeld:

Een boek gebaseerd op het prachtige lied dat door Louis Armstrong beroemd werd gemaakt.

Een boek met prachtige, kleurige platen over die wereld van ons.

Die wereld die er helemaal niet zo mooi uitziet, dezer dagen. Maar het toch is. 

 In ieder geval moet je daar wel in blijven geloven, vind ik.

 

Ik hoop dat ons prachtige jongetje, heel lang zal kunnen geloven in een mooie wereld. Een wereld die in  ieder geval op zijn geboortedag een stukje mooier werd.

Kraammand met cadeautjes

Toen ik zelf moeder werd, was een kraammand nog niet zo erg in zwang. Ik kreeg er denk ik pas eentje bij ons derde kind. Cadeautjes kreeg ik wel hoor, in overvloed. Maar niet zo'n mand met voor elke kraamdag een cadeautje. Ik heb er later wel een paar gemaakt, voor een schoonzus en voor een vriendin. En natuurlijk voor onze dochter.
Leuk om te verzinnen wat er in moet en zo een mand te vullen.
Voor Agnes had ik dat natuurljk ook willen doen en ik had ook al wel een paar dingetjes. Maar echt klaar was ik nog niet toen Odin werd geboren.
Dat betekende voor Agnes (en Bart) dat ze wel elke dag een cadeautje kregen zolang we in Den Haag waren, maar daarna waren we er niet meer elke dag. En dus moest ik er nog een paar verzamelen. Eentje had ik wel bedacht, maar kon ik pas bestellen toen ik de naam wist.

 

Ik bestelde dit rompertje bij Bernardine van het blog 'Beetje bezig'. Een blog dat ik al tamelijk lang volg.  

Ik vind het zo schattig, zo'n klein gevalletje dat nu nog steeds te groot is, maar wel al erg leuk om naar te kijken voor de ouders.

Ha en dan is dit nog alleen maar de voorkant. Want de achterkant is zo:

Grappig hè? Ik vind het altijd leuk om iets te geven met de naam er op. Maar dit, met de naam van de ouders erbij...vind ik nog leukerderderder.
Dankjewel Bernardine. Het was ook heel fijn dat je het binnen een week opstuurde. Echt super.
(En mocht iemand zelf een rompertje willen bestellen. Dat kan vast.  Hier: klik. )

Immaterieel Erfgoed

Toen ik het laatst over het vreugdevuur van Duindorp had, zei ik dat dit gebeuren staat op de lijst met immaterieel erfgoed van de UNESCO.
Dat is niet juist.
Het vuur staat vooralsnog alleen op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed in Nederland. Daaruit heeft de minister een traditie gekozen om in 2016 voor te dragen.
Eentje dus maar als ik het goed begrijp. En dat is  Het ambacht van Molenaar.
Dat vind ik wel mooi hoor. Voor mijn gevoel hoort het ook echt bij Nederland.

Maar goed, ik werd wel nieuwsgierig naar wat er nog meer op die inventaris staat. Een paar kon ik er wel bedenken en die staan er ook inderdaad op. Koningsdag, de Vierdaagse van Nijmegen, de Hoornse kermis met aansluitend Lappendag.
Enfin nog heel veel meer.

Waar ik niet aan gedacht had was  
De Indische Rijsttafel. Die blijkt nogal Nederlands te zijn en staat ook op die Inventaris.

De site zegt er dit over:
Het begrip rijsttafel werd geïntroduceerd aan het begin van de 19e eeuw. Enkele decennia later raakte het eten van 'rijst met bijgerechten', vooral als warme middagmaaltijd in zwang bij Nederlanders in Indië. Men noemde dit rijsttafel.
Na de repatriëring eind jaren veertig van de twintigste eeuw, werd de Indische rijsttafel een traditie en een icoon voor de Indische gemeenschap en de teruggekeerde ambtenaren en militairen.
Een symbool voor het voormalig Nederlands -Indië en onderdeel van de culturele identiteit.

Enkele decennia later raakte het eten van 'rijst met enkele bijgerechten', vooral als warme middagmaaltijd, in zwang bij de Nederlanders in Indonesië, dit noemde men ook wel rijsttafel - See more at: http://immaterieelerfgoed.nl/news/details/96#sthash.obiiIRgK.dpuf

Ik hoor daar dus helemaal niet bij. Maar...
als je mij vraagt wat ik het aller- aller- allerliefst eet, dan is mijn antwoord Indische Rijsttafel.

Deze foto heb ik niet zelf gemaakt,  op het web gevonden, hier.

Dit was precies wat wij een paar dagen na de geboorte van Odin ook aten.
Wij hadden tijdelijk onze intrek genomen in een hotel in Rijswijk om zo dicht mogelijk bij het kleinkind in de buurt te zijn. In Den Haag waren alle (betaalbare) hotels vol, vanwege de jaarwisseling denk ik. Enfin zo, vanuit Rijswijk,  konden we een of twee keer per dag naar onze kleinzoon. Maar we konden daar natuurlijk niet steeds zijn.
Dus wandelden we langs het strand, pikten het Mauritshuis nog even mee, vierden een eenzaam Oud en Nieuw op die hotelkamer. En gingen uit eten. 
Dat was bij restaurant Garoeda  in Den Haag. En dat is echt een aanrader. Een oud en gerenommeerd Indonesisch Restaurant en het was heerlijk. Ik zou wel elke dag willen eten daar!

Drie dingen

Ding 1: Wat grappig, al die pogingen om het spreekwoord te raden dat ik bedacht had bij de foto die ik gisteren liet zien.
Niemand had mijn idee, maar om eerlijk te zijn hadden jullie ideeën ook heel goed gepast.
Nou, de oplossing:
De foto is in de IJhallen gemaakt, zoals je waarschijnlijk wel weet, daar wordt maandelijks een zeer grote rommelmarkt gehouden. Weggooispullen. Daardoor moest ik denken aan :

Men moet geen oude schoenen wegwerpen, voordat men nieuwe heeft.

Maar nogmaals, het was maar een gedachte hè, natuurlijk. Lekker belangrijk.

Ding 2: Er is weer eens een reactie weggehaald, 'door de blogbeheerder'.  Dat ben ik denk ik, maar ik heb het niet gedaan. Het gebeurt vaak en ik heb werkelijk geen idee. Sorry OnlieMie, het was jouw reactie en ik had hem al gelezen. Vervelend dat zoiets gebeurt.

Ding 3: Ik had een tijdje geleden mijn Rie Cramer kaarten met bijpassende postzegels laten zien en beloofd die in de betreffende wintermaand te zullen versturen aan drie mensen die dat leuk zouden vinden. De kaart van december is nu onderweg, die van januari ook. En die van februari, ja die verstuur ik in februari. De 'winnaars' merken het vanzelf!

Zo drie dingen afgehandeld. Een mens kan het maar druk hebben, hahaha.

Spreekwoorden

Het thema bij Stuur een Foto is deze week : Spreekwoorden.
Hoewel ik voorkennis had (ha, ik had een gezellig dagje uit met Els), was het toch nog moeilijk om iets te vinden. Nee, dat zeg ik verkeerd, het was moeilijk om een keus te maken. Er zijn zoveel spreekwoorden en ik heb ook zo veel foto's.
Deze is het geworden. Drie keer raden welk spreekwoord hier bedoeld wordt.

Het zou trouwens een leuke rubriek kunnen worden. Verbeeld eens een spreekwoord.  Misschien komt het er van.
Maar eerst kun je inspiratie op doen bij Stuur een Foto. En je kunt ook meteen meedoen trouwens. Hier: klik

PS: Ik dacht aanvankelijk aan deze foto:

Die was kant en klaar. En ook leuk. Maar ik koos toch voor de eerste foto.

Nomen est Omen

Al lange tijd volg ik het blog Lines and Colors. Klik
Daardoor zie ik dagelijks kunst die ik een enkele keer (her)ken, maar meestal niet.
Soms vind ik het prachtig en soms klik ik meteen door. Maar nu toonde deze blogger een heleboel schilderijen van Andre Schilder.
Dus ik dacht meteen aan de rubriek Nomen est Omen: de naam is een voorteken.
Als ik er eentje zie, zo'n naam die bij het beroep past, is mijn dag helemaal goed.
Maar het was al lang geleden dat ik er een vond.
En ook nu klopt het niet.
Want deze schilder heet niet Andre Schilder, maar Andrei Nikolaevich Schilder. Het is een Rus. Schilder is in het Russisch vast niet schilder. En dus is het niet goed. Maar toch.
Bovendien is het knap geschilderd. Sneeuw schilderen moet toch wel iets heel moeilijks zijn lijkt me. Dit ziet er wel heel echt uit.
Tja en dan nu maar weer opletten, want Nomen est Omen is zo grappig.

Ps.: Een flink pak sneeuw zou toch wel weer eens fijn zijn, vind je niet?

Prijs

Hiha: een flink pak bij de post, met een berichtje van De Bezige Bij persoonlijk:

Beste lezer,
Gefeliciteerd!
U heeft meegedaan aan de prijsvraag van zin.nl en u bent een van de winnaars van: John Irving - Avenue van de mysterieën.

In Avenue van de mysteriën keert Irving terug naar de thema's waarmee hij een van de meest geliefde auteurs ter wereld werd. Het is een grootse en meeslepende roman over Juan Diego's avonturen op de Filipijnen, over zijn jeugdjaren in Mexico en hoe heden en verleden onherroepelijk me elkaar in botsing komen.

Wij wensen u veel leesplezier toe.

Met vriendelijke groet, namens De Bezige Bij...


Heerlijk hoor. Een dikke pil (600 blz.) en dan nog wel van John Irving. Dat is hij van De wereld volgens Garp en van De regels van het ciderhuis.

Ik bof maar weer eens.
Moet ik het nou nog eens zeggen? Overal aan mee doen, dat helpt!