Marie Laurencin

En door het vinden van zo'n boekje in Leuven, rol je van het een in het andere. Ik wilde ook nu wat meer weten over de voorplaat van het boekje waar ik gisteren over schreef.

Het blijkt een schilderij te zijn van Marie Laurencin: Portret van een jongen met een hond. Ik heb het niet kunnen vinden op het web.
Wel heel veel ander werk en  twee andere portretten met een hond:

Ik vind ze prachtig.

Marie Laurencin leefde van 1885 tot 1956.
Ze was/is best een heel bekende schilderes, maar ik had nog nooit van haar gehoord. Haar werk was zelfs een keer op een expositie in de Hermitage, die ik heb gezien, maar waar ze me niet is opgevallen.
Nou ja, er zijn zoveel schilderessen (en schrijvers en films) waar ik nog nooit van heb gehoord.
Ze groeide op met haar ongetrouwde moeder. Ze leerde porselein beschilderen in Sevres en leerde verder schilderen aan een kunstacademie.
Verkeerde later in progressieve kringen in Parijs (Picasso, Chanel) en schilderde, schilderde heel veel . En dan voornamelijk vrouwen .
Over haar werk is best veel te vinden, over haar leven, dat toch zeker interessant moet zijn geweest, vind ik nog niet zo veel.
Wat ik ook heel bijzonder vind, is dat er in Nagano (Japan) een heel Marie Laurencin museum is . Enfin, nog maar een plaatje, omdat ik het mooi vind.

In memoriam Mizzi

Al weer een tijd geleden, las ik het boek Een dwaze maagd van Ida Simons en ik schreef er hier over. Klik
Ik schreef ook over de kaft van dat boek trouwens. Hier. 

En nu vond ik in dat Leuvense boekwinkeltje een ander boekje van Ida Simons. Dat was dus een van de drie boeken die ik meenam.
Ik vond het een meesterwerkje. Echt!
Het is een novelle. Zo klein en zo mooi!

Het verhaal:
In het kamp wonen een moeder en een kind. Een jongen. En ook woont Herr Keppler er en hij en zijn vrouw hebben een hond, Mizzi.  Hoe dat mogelijk is in dat kamp wordt in de loop van de vertelling duidelijk. Maar de hond is er en het is er eentje die kan glimlachen. Voor de jongen is het fijn dat hij mag knuffelen met de hond. Ook een klein en ernstig ziek meisje mag vrienden worden met de hond. En dan is er nog de Kleine Dokter. Hij is zelf ook een gevangene en doet alles voor de kinderen in het kamp. Dus ook voor het meisje. 
Het verhaal loopt helaas niet goed af. Niet voor het meisje, niet voor de Kleine Dokter en niet voor Mizzi. 

Dit alles is zo prachtig beschreven, dat ik moest huilen toen ik het uit had. Het is jammer dat ik geen schrijver ben, want nu schiet ik ernstig tekort. Ik zou willen vertellen hoe mooi dit is. En dat kan ik niet.
Je moet het lezen, dat is het.

Ida Simons en haar man en kind, overleefden Westerbork en Theresienstad en beide kampen zijn herkenbaar in het boek.Ida Simons droeg het verhaal op aan haar zoon:

Voor Jan,
De dierbaarste zoon die een moeder zich wensen kon, werd In memoriam Mizzie geschreven, omdat ik wilde dat hij niet vergeten zou dat de donkerste uren verlicht kunnen worden door een liefdevol hart.
Mam, 29 november 1956

Lekker lezen in Leuven

Er waren nog meer mooie meisjes in Leuven.
Ik heb ooit een serie gemaakt getiteld  'Lezende mensen'.
Daar had dit meisje heel erg goed in gepast.
Ik mocht een foto van haar maken, al vond ze dat gek.
Maar... 'Ik lees gewoon door hoor'.
En dat begreep ik helemaal.

Wat een leuk meisje hè. Daar zat ze moederziel alleen heerlijk te lezen.
Het boek heb ik nog even vergroot en nagezocht en  het is  van Witold Gombrowiez, een Poolse schrijver.  Ferdydurke is de titel en dat boek gaat over een volwassen man terug naar school wordt gestuurd om weer onvolwassen te worden.
Het is in het Nederlands vertaald en ik ga toch eens op zoek als ik in de bieb ben.

Vlak daarna stuitten we op een boekwinkeltje dat bezig was aan de laatste dag van haar bestaan. Daarom werden er gigantische kortingen gegeven. Alle boeken die er nog waren kostten of 3 euro of 5 euro. Ik vond er drie die ik wel wilde hebben en dacht elf euro af te rekenen.
Maar nee hoor, omdat het de laatste dag was, ging er nog eens de helft van de prijs af.
Toen kon ik het niet laten om ook dit boek nog te kopen, voor 2,50

Het is breder dan je hier ziet, de scanner kon het niet aan, het is een echt koffietafelboek.
Heel dik, met er in geen tekst, alleen prachtige foto's van kinderen in schooluniform.
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in schooluniformen. Gefascineerd eigenlijk.
(Misschien is dat doordat  ik als kind niet bij de padvinderij mocht van mijn moeder, dat was vanwege het uniform. Of misschien door alle kostschoolboeken die ik las en nog wel eens lees. Ik weet het niet).
Wel heb ik  altijd foto's van kinderen in schooluniform  gemaakt.
 Niet in Nederland, trouwens. Volgens mij is ons enige schooluniform de spijkerbroek.
Maar wel in bijna alle landen waar ik ben geweest. Niet veel foto's overigens, want je kunt niet zomaar foto's van kinderen maken en als je het een leerkracht vraagt, zegt die nee. En terecht.
Hoe dan ook ik ben blij met dit boek.  Een mazzeltje in Leuven.

Er zitten voordelen en nadelen aan, natuurlijk, maar vinden jullie het wat? Een schooluniform?

En nu heb ik het nog steeds niet over de stad gehad. Maar het komt hoor, het komt...

Leuven (1)

We waren naar Leuven. He-le-maal in België.
We vertrokken vrijdagmorgen om een uur of negen en zaterdagavond om een uur of zeven waren we weer thuis.
Dat is toch echt niet zo lang hè en toch weer (ik heb dat al vaker opgemerkt en verteld) het gevoel van een vakantie.
Het is een mooie stad, Leuven, een stad ook die al lang op mijn verlanglijstje stond.
Toch ga ik vandaag nog niets van Leuven laten zien. Misschien doe ik dat morgen of overmorgen.
Ik laat een foto zien, die ik maakte van een meisje in Leuven. Soms schiet ik gewoon raak en daar kan ik dan zo blij van worden...
Blij van de in mijn ogen zeer geslaagde foto en vooral blij van dit kind. Het plezier spat er af:

Het was bij het prachtige, oude stadhuis.
Daar waren aan de lopende band bruidsparen te zien die langdurig en veel werden gefotografeerd, daar op de trappen.
En dan stonden er al weer drie paren te wachten met de bijbehorende vrienden en familie.  Ik kan dan nooit doorlopen, ik moet gewoon kijken!
Dit meisje hoorde ook bij zo'n 'partij'. 

Postcrossing en Inge Loök

Ha, daar kreeg ik ineens weer een Inge Loök-kaart.
Via Postcrossing uiteraard en uit Finland.
Vrij logisch want Inge Loök,  de ontwerpster, is Fins.
Je kunt de kaarten ook in Nederland kopen trouwens, maar dat doe ik niet, dan is de lol er van af.
De dametjes hebben ruzie zoals je ziet. En dat vind ik leuk. Want meestal hebben ze grote lol met z'n tweetjes en worden ze op een zeer vrolijke manier oud.
Maar ja, een normaal mens en dus ook een oude dame heeft wel eens mot natuurlijk.
Ik moet zo lachen om de houding van de linkse.

Eigenlijk dacht ik dat ik inmiddels wel alle kaarten had. Maar misschien maakt Loök steeds nieuwe.
In ieder geval; bij Postcrossing zullen ze me straks weer een overzicht sturen van ontvangen en gestuurde kaarten en dan doen ze dat met de woorden: 'dagen dat uw brievenbus blij was'.
Maar hoewel Postcrossing een prima organisatie is, zien ze dát toch verkeerd.
Niet mijn brievenbus was blij, IK was blij.
Als je het leuk vindt moet je hiernaast maar eens bij de labels kijken.
Bij het label Inge Loök zie je dan een heleboel 'dametjeskaaarten'

Draagconsulente

Wel eens van een draagconsulente gehoord?
Ik nog nooit.
Maar een draagconsulente is iemand die voorlichting geeft en demonstreert hoe je een baby in een draagdoek kunt dragen en ook hoe je twee baby's in een draagdoek kunt dragen. Zoals Noor en Jet bijvoorbeeld.
Omdat de consulente bij mij in de buurt woont, vond de voorlichting hier bij mij thuis plaats en kon ik meegenieten.
Misschien ziet het er simpel uit, maar denk maar niet dat het eenvoudig is en dat je dat wel even doet. .
Ik zou er zelf heel lang over doen eer ik zou snappen hoe het op een veilige manier moet.
Maar onze dochter is een stukje handiger en zij begreep het vrij snel.
Er kwam een aardige consulente demonstreren en oefenen en na een uurtje kon onze dochter het zelf. Het is best zwaar, maar de tweeling vind het heerlijk in de doek en op deze manier heeft hun mama haar handen vrij, bijv. voor Anna. Of voor een kopje koffie of voor...

Droppies zijn het, alle drie!

Er werd trouwens geoefend met poppen, maar dan wel poppen met ongeveer het gewicht van een echte Jet en een echte Noor. Daar beleefden Anna en mijn echtgenoot nog wel plezier aan.

 

 

Wat ik ook nog even wil zeggen ...

... is dit:

Nog steeds start ik bijna iedere dag met de testjes van Beter Spellen, Beter Engels, Beter Frans, Beter Duits. Beter Rekenen doe ik nog een enkele keer, maar dat kost me toch te veel tijd. De andere testjes doe ik even snel. Het kost me precies vijf minuten (in totaal) en ik leer er vaak iets van.   En nu is er sinds kort ook Beter Verkeer.
Vanmorgen was daar deze vraag:

Mag je telefoneren en naar muziek luisteren op de fiets?

JA
NEE



Ik had het antwoord niet goed, ik dacht dat het niet mocht.
Maar het mag dus wel!  Telefoneren en muziek luisteren op de fiets mag dus gewoon.
Ik kan me er nog iets bij voorstellen op een rustig fietspad in de bossen in the middle of nowhere.
Maar verder? In het superdrukke Amsterdam bijvoorbeeld?
Ik vind echt dat het niet zou moeten mogen.
En toevallig hoorde ik daarnet in het journaal dat de minister laat onderzoeken of een verbod mogelijk is.
Mij lijkt het dat het helemaal niet onderzocht hoeft te worden. Het is gewoon hartstikke gevaarlijk als je zo bent afgeleid en/of niet hoort wat er gebeurt.
Onderzoeken... tssssss!

Wat lief!

Wat is dat nou toch weer leuk.
Gisteren kwam ik vrij laat thuis van een oppasdagje en meestal is mijn eerste gang dan naar de brievenbus. Gisteravond niet.
'Post voor je', zei mijn man een hele tijd later.
Ik zag al meteen dat het van Emie was, maar nog niet wát het was.
Deze prachtige kaart zat namelijk verstopt in een andere, dubbele kaart.
Ontzettend lief van Emie. Ik had 'm (haar bedoel ik) nog niet en vind het een geweldige kaart.
Het leukste is natuurlijk dat iemand die je nog helemaal niet kent, alleen via het bloggen, een hartstikke lief gebaar maakt.
Maar zo'n mooie uitbreiding van mijn verzameling is natuurlijk ook heel fijn.
En Ageeth, jou noem ik ook nog even, want doordat jij begon met enveloppen vullen, voor mensen die het leuk vinden om post te krijgen, ging ik dat ook doen. Bij jou 'won' ik, bij mij was Emie een van de 'gelukkigen' en daarom stuurde ze mij nu een kaartje terug.
Emie: super, dankjewel! Ik ben er erg blij mee.

Dezelfde avond, maar nog later, las ik een mailtje van Wieneke met in de bijlage drie foto's die ze maakte in het Fries Museum. Daar is een tentoonstelling over Breien.
Dat wist ik, ik wil daar zeker gaan kijken. Dat ik er Roodkapje zal gaan aantreffen wist ik niet en dat maakt het voor mij extra leuk natuurlijk.
Ook weer zo attent dit. Dankjewel, Wieneke!

Foto Wieneke

Dansen met de vijand

Dit is het enige boek dat ik dit jaar nieuw kocht. In de boekenweek mag ik één nieuw boek kopen van mezelf, voor de rest alleen maar tweedehands of niet.

 Het verhaal:

Paul Glaser, de schrijver van het boek, ontdekte tijdens een bezoek aan Auschwitz, een koffer met zijn familienaam er op: Glaser. 
Hij gaat op onderzoek uit en ontdekt een tante Roosje, een zuster van zijn vader. 
Paul, tot dan toe katholiek, komt er achter dat hij Joods is. 
Over tante Roosje is nooit gesproken.  Zijn vader wil ook dan nog niets vertellen. 'Een Jodin die fout was in de oorlog' zegt hij.  Maar Paul zet door, ontmoet Roosje en hoort wat er gebeurd is. 
Roosje is een levenslustige jonge vrouw. Ze verliest haar grote liefde bij een vliegtuigongeluk,  wordt danslerares, zoekt troost bij een verkeerde man, een nazi-sympathisant. 
Ze trouwt met hem en dan gaat het fout. Roosje wordt verraden door haar eigen man.  
'Ik ga dit overleven', heeft Roosje aan het begin van de oorlog gedacht. En dat gebeurt ook. 
Ze gaat dansen voor en met de vijand. 
En ze overleeft. Ze kan in een goed bed slapen, ze krijgt eten en ze overleeft verschillende kampen, zelfs Auschwitz.
Paul krijgt bij Roosje,  die na de oorlog in Zweden is gaan wonen, inzage in dagboeken, brieven en foto's. Hij leest de teksten van liedjes die Roosje maakte en leert haar en haar verhaal kennen.

Ik vond het een prachtig verhaal. En bovendien heel interessant. Want was Roosje fout, was ze goed, was ze slim? Wat is fout? Wat is goed? Hoe ver ga je om te overleven? Wat zou ik hebben gedaan?

Ik had het boek nog niet uit toen ik ontdekte dat er een theatervoorstelling is gemaakt. Nog net op het nippertje kon ik kaartjes bemachtigen voor dit stuk. Het was de op een na laatste voorstelling. Het is nu afgelopen en dat is heel erg jammer voor mensen die het best hadden willen zien. Misschien gaat er nog een ronde komen, soms gebeurt dat. Ik heb tot nu toe alleen enthousiaste kritieken gehoord en gezien.
'Onze' voorstelling was in het Compagnietheater in Amsterdam. Een klein theater aan de gracht. Ik had er nog nooit van gehoord.
De spelers waren Truus te Selle, Valéry van Gorp en Mike Weerts. Wat een fantastische acteurs, alle drie.
Die Valéry van Gorp speelde de jonge Roosje en zij is een talent hoor. Echt heel erg goed.
Truus te Selle speelt de oudere Roosje en Mike Weerts speelt Paul en ook andere mannenrollen.  Ze zijn ook alle drie verteller. En dan is er ook een pianist die verschillende instrumenten bespeelt. Hij zit ook gewoon op het toneel . Maurits Fondse. Heel gek dat hij niet op de flyer staat vermeld. Ik heb echt moeten zoeken. Ook erg goed die man. Zo knap dat hij daar gewoon zit te spelen en dat je aandacht niet wordt afgeleid.
Nou al met al  hoop ik echt dat het opnieuw gespeeld gaat worden want net als het boek is het een aanrader!

Marie Kondo

Vermoedelijk als allerlaatste blogger, misschien zelfs wel als allerlaatste Nederlander, las ik het boek van Marie Kondo.
En wat ik al dacht, is precies uitgekomen: het is niks voor mij. Helemaal niks.
Alleen de kaft, die vind ik erg goed bedacht.

Ontspullen, opruimen... Eigenlijk doe ik dat al uit me zelf. Want wat wel klopt is dat een opgeruimde kast, of kamer of schuur een opgeruimd gevoel geeft in mijn hoofd en dat is prettig.
Bovendien heb ik me al jaren geleden voorgenomen onze kinderen bij onze dood niet op te zadelen met spullen die ze eigenlijk niet willen, maar waarvan ze het evengoed moeilijk zullen vinden om die weg te doen. En het werk dat dat allemaal met zich meebrengt en het verdriet dat daar ook bij hoort, gun ik ze niet.
Ik spreek natuurlijk uit ervaring in dit geval. Wij hebben twee huizen moeten leeghalen en ik heb dat heel moeilijk gevonden. In het geval van mijn ouders, hebben we er bijna een jaar over gedaan. 
Dus sindsdien ben ik eigenlijk altijd al bezig met minderen van spullen. Maar ontspullen gaat me veel te ver.

Even terug naar Marie. En laat ik het dan alleen maar over het boeken hebben. Marie stelt voor allle boeken op de grond te leggen en me af te vragen of ik er blij van word. Allemaal even aanraken en me een kast voor stellen waar alleen maar boeken in staan waar ik blij van word.
Nou ja, ze geeft voorbeelden en is trots op zichzelf dat ze een boekenkast heeft met maar dertig boeken. Maar ik ben blij met mijn boekenkasTEN met honderden boeken. Dat geeft mij een fijn gevoel. Ik heb heus wel wat weggedaan en er komen nauwelijks nog nieuwe boeken bij. Maar het feit dat al die andere boeken er staan en dat ik ze op ieder gewenst moment kan pakken en inkijken. Dat vind ik heerlijk.
Daarbij ze staan niemand in de weg. Oké boeken verzamelen stof, maar eens in de zoveel tijd, ruk ik ze allemaal uit de kast. Maak de kast schoon, klop en zuig de boeken uit en zet ze weer netjes terug. Daarna weer dat supertevreden gevoel.En onze kinderen als we dood zijn? Die willen vast wel wat houden en de rest is zo in dozen gedaan en kan naar een kringloop. Geen werk.

Om kort te gaan Maries belangrijkste criterium (niet alleen bij boeken) is 'Word ik er blij van?' En ja dan zijn er naast boeken toch nog aardig wat spullen waar ik blij van word. Meer dan Marie wenselijk acht. Het zij zo.

Ps.: Er zijn ook nog heel wat spullen waar ik niet blij van word, maar die toch niet weg mogen omdat mijn man er blij van wordt. Tja...