Jane Goodall

Zo ineens zit ik in de apen. Chimpansees om precies te zijn.
Dat begon met een aflevering van Zomergasten, waarin Frans de Waal aantrad.
Ik vond dat superinteressant. De Waal bestudeert o.a. chimpansees, mensapen.  Hij observeert en interpreteert en ziet dat onder chimpansees de zucht naar macht en seks kan leiden tot verraad, geweld en moord. Net als in de politiek.
Ik heb het boek nog niet uit, maar als het zover is zal ik er denk ik nog wel wat over schrijven.
En nu was er in ons filmhuis de film 'Jane'.
Over Jane Goodall, die haar hele werkzame leven chimpansees bestudeerde en allerlei projecten rond chimpansees opzette. Klik
Een zeer interessante vrouw. En volop apen dus.

De film wordt omschreven als 'een mooie en diep romantische film over de jonge jaren van Chimpanseeonderzoeker Jane Goodall'.
Dat diep romantische is me een beetje ontgaan, maar een boeiende film was het wel .
Jane Goodall ging op 26-jarige leeftijd in d'r eentje naar Afrika. Zonder ervaring en zonder kennis. Tot dat moment was ze secretaresse. Ze werd de allereerste apenonderzoeker,  in het wild.
Later kwam daar natuurfilmer Hugo van Lawick bij , een Nederlander. Hij moest vastleggen wat Jane zag. Ze werden verliefd, trouwden en kregen een zoon. En scheidden ook weer. Hugo wilde meer filmen dan alleen chimpansees en Jane wilde niet weg. Zodoende.

Er is een paar jaar geleden allerlei filmmateriaal opgedoken en dat wordt gebruikt. We zien de jonge Jane, gefilmd door Hugo. We zien de chimpansees en we horen het commentaar van de oude Jane nu. Ze is inmiddels 83 en nog altijd actief.
Een boeiende film, meer een documentaire eigenlijk. Maar beslist de moeite waard. Trailer:

Tekenles

Zelfportret, 1860

 De operatie... pfff, dat duurt nog een paar weken.
Tot die tijd maken we er maar iets moois van en doen we net als altijd nogal eens een museum aan. Kunst kijken, film...
Zondagmorgen was voor het eerst in lange tijd weer eens Rijksmuseumtijd.
We wilden de tentoonstelling van Matthijs Maris nog zien en gisteren was de laatste dag.
'Jij vindt altijd alles mooi hè' zei een bloglezer laatst tegen me.
Onzin! Maar ik vind het wel leuker om iets over een boek of een film of een tentoonstelling te vertellen, als ik het mooi heb gevonden. Dat wel.
Ik vind lang niet alles mooi of boeiend of spannend. Deze tentoonstelling bijvoorbeeld vond ik helemaal niks. Alleen dit zelfportret van Matthijs Maris, dat sprak me aan. Verder niets.
Ik ben snel nog even door de zalen gelopen en ben toen lekker iets anders gaan bekijken. Dat is zo heerlijk in het Rijksmuseum, er is zo veel dat wél mooi/leuk/boeiend/spannend is. Ik denk niet dat ik ooit uitgekeken raak.
Enfin, toen ik verder liep, stuitte ik in de hal hier op:

Een grote kring met schildersezels en op die ezels hoeden, alpino's, Op de schildersezel waren spiegels geklemd.

Kijk, dit was de bedoeling. Nou vind ik mensen kijken bijna net zo leuk als kunst kijken, dus ik ben hier een hele tijd gebleven. Kijkend naar hem

 En naar haar:

Dit stel vond ik ook leuk. De meeste mensen maakten (ik denk vanwege het spiegeltje) een zelfportret. Maar zij tekende haar vriend met zo'n 17e eeuwse kraag.

Er liep een man rond om aanwijzingen te geven en wat ik hoorde, leken me dat aanwijzingen van iemand met verstand van zaken.

Na afloop mochten de portretten worden meegenomen, maar niet iedereen deed dat. Er werd ook een en ander 'tentoongesteld'.

Aah, kon ik toch maar tekenen. Ik heb echt nog geprobeerd mijn man over te halen tot een zelfportret. Hij tekent nooit, maar ik heb altijd het idee dat hij het wel een beetje zou kunnen. Het zit bij hem in de familie. Maar hij deed het niet.

Ans Markus

We zijn zeer regelmatig op de Noordermarkt in Amsterdam op maandagmorgen.
En menig keer zag ik daar Ans Markus (1947)
Een opvallende vrouw, lang, slank, felrode lippenstift, strak weggetrokken haar  en zwarte kleding.
De laatste keer dat ik werk van haar zag, was dat op een expositie in Zwolle, in de Fundatie.
Ik heb toen tegen mijn man gezegd dat ik,  als ik haar zou zien op de Noordermarkt, dat ik haar dan zou aanspreken om haar  te zeggen hoe prachtig ik haar werk vind.
Je raadt het al, na dat besluit heb ik haar nooit meer gezien. Maar als.... dan...

Op deze tentoonstelling hing opnieuw prachtig werk. Ik vind bijna alles mooi, al heb ik de schilderijen met windsels wel een beetje te vaak gezien. Maar dit portret van Freek de Jonge bijvoorbeeld. Ik vind het bijna ongelooflijk. Heb er lang naar gekeken (en ik ben niet eens een F.de J. fan). Er hing ook een fantastische portret van Job Cohen. Oh zo mooi.
Ook heel mooi vond ik de serie Godshuizen. Hoe dat licht valt...

Of de serie over verdriet. Verborgen verdriet:

Er was echt veel te zien. Het hing er ook allemaal mooi. Met veel ruimte. Het was best druk op de vrijdagmorgen, maar dat was geen moment hinderlijk. Juist vanwege de ruimte die de doeken hadden gekregen.

Door de hele tentoonstelling heen, hingen zeven borden waarop iets te lezen was over het leven van Markus. te beginnen met haar leven op tien-jarige leeftijd, dan twintig, dertig enz. tot het laatste bord met zeventig jaar.

Interessant om te lezen. Deze vrouw heeft zeker geen makkelijk leven gehad. Ze is heel vaak gekwetst, ze was onzeker, heel erg onzeker. Maar het is nu goed gekomen als ik dat zo lees.
En nu is ze dus ook bezig met beelden, brons en porselein. Ook naar die beelden kon ik wel blijven kijken.

Nou? Moet ik nog meer zeggen? Nee toch. Als je in de gelegenheid bent: Gaan. Voor meer info zie mijn post van gisteren.

Museum Jan van der Togt

Een tentoonstelling in museum Jan van der Togt, in Amstelveen. Ans Markus stond al lang op ons lijstje, maar het kwam er steeds niet van. En nu was het bijna te laat,  dachten we.
Dus haasten.
Blijkt dat de tentoonstelling net verlengd is, t/m 28 januari.

Dat museum, ik had er van gehoord, maar was er nog nooit geweest. Weer zo'n museum dat opgericht is door een particulier met een kunstverzameling en heel veel geld. (Net als Voorlinde en More)
Die particulier was Jan van der Togt en hij was samen met zijn broer oprichter van Tomado.
Het bedrijf begon in 1923 en de naam staat voor Van der Togt Massa Artikelen Dordrecht.

Ah Tomado, wie heeft er geen Tomadospullen in huis of gehad?
Het bedrijf begon eenvoudig met behangselhaakjes. Wat zijn nou toch behangselhaakjes?
Later kwam het afdruiprek, de flessenschraper, de flesuitdruiper en natuurlijk het beroemde rekje,  dat ik nu nog steeds zou willen hebben, maar dat nu een collectors item is en erg duur geworden.

Foto gepikt van Catawiki

 Nog veel meer apparaten volgden en alles natuurlijk terdege goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen.

Enfin,  Tomado werd verkocht en het bedrijf ging failliet,  maar Jan had nog wel wat over en dat resulteerde in dit mooie museum. Opgericht in 1991.
Niet heel groot, maar wel echt mooi!!! Ik heb respect voor mensen die iets moois doen met hun geld.

Er was nog veel meer te zien, maar wij waren zo onder de indruk van Ans Markus dat we geen zin hadden om nog ander werk te bekijken.
Ik bedoel vol is vol en er zijn grenzen aan mijn opnemingsvermogen.
Ans Markus verdient een apart blogje, oh nee, ik bedoel een aparte post en die komt morgen.

Maar hier is alvast een link naar het museum, want dat is echt een aanrader.  Met info over de tentoonstelling en de tijden enzo: klik

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Ongeveer een half jaar geleden schreef ik hier een blogje over een schilderij van Torrentius. Ik had er over gehoord in het programma Onvoltooid Verleden Tijd, op de radio. Ik ben dat schilderij gaan bekijken in het Rijksmuseum en ik vond er niet veel aan. Geen schilderij om nog eens voor terug te gaan. Je kunt het blogje trouwens nog lezen, hier
Maar ik had ook gehoord dat er een film over is gemaakt en die film wilde ik heel graag zien. Hij was echter niet in Hoorn en ik heb verder geen moeite gedaan om elders te kijken.
Maar met wat geduld...
Zondag 7 en Zondag 14 komt die film gewoon op televisie. In het programma Kunstuur. NPO2, 17.40

Een blije post

Hier is een nieuwe post. Zo heet dat tegenwoordig bij Blogger. Een post, je plaatst een post.
Dit kwam ook met de post. Een ander soort post. In m'n brievenbus.
Blije post van Ageeth en daarvoor ook blije post van Mieke
Mieke was eerst:

Ze stuurde een echte Mieke-kaart. Zo leuk. Maar het allerleukste was dat ze ook een ATC voor me had gemaakt. Dat was nog veel leuker. Vind ik dan hè als verzamelaarster. Dankjewel, ik ben er echt blij mee.

Dan de post van Ageeth

Daar word je toch blij van staat er. En inderdaad, daar word ik blij van. Dankjewel, Ageeth. Op deze post kom ik morgen nog even terug. Of een andere dag, dat weet ik nog niet.
Nu eerst maar eens even een kopje gember/kokosnoot-thee. 

Memory

Het is zo ver!
Onze kleindochter Anna (4) verslaat me met Memory. En niet zo'n klein beetje ook.
Ze was een nachtje te logeren en we speelden in totaal vijf potjes.
Daarvan speelden we  twee spelletjes gelijk en verloor ik er dus drie.
Zie je die stapeltjes? Het hoogste stapeltje is van Anna, dus er is ook nog eens een groot verschil.
Oké, ik word ouder. Natuurlijk word ik ouder.
Zij ontwikkelt zich op hoog tempo. Ook dat is logisch. En mooi om te zien ook hoor.
Maar ja,  een paar maanden geleden won ik nog dik van haar. Zo snel gaat het.
Ik weet heus wel dat jonge ouders ook regelmatig verliezen van hun jonge kinderen. Toch dacht van mezelf dat me dat niet ging gebeuren.
't Is niet anders.  Anna had er plezier in en ik troost me met de gedachte dat dit heel goed is voor haar zelfvertrouwen.
De toekomst hou je niet tegen...

Larie en Liefde

Er zijn een heleboel bloggers die ik volg. En ik geniet daar van.
Wat er geschreven wordt, wat daardoor gezegd wordt, wat mensen meemaken  of vinden. Wat mensen maken of koken.
Ja ik ben nieuwsgierig en daardoor vind ik het bloglezen  fijn. Het inspireert me.
Maar er is één blog waarvan de blogster zelfs een boek heeft geschreven en dat is het blog van Mirjam Kakelbont.  
Zij heeft een leuke schrijfstijl. Zo grappig dat ik vaak hardop zit te lachen als ik het lees.
Tja en toen zag ik, na een hele tijd volgen, dat boek.
Er staat een plaatje van op haar blog Pippi's Hometown. 'Zin om een goed boek te lezen?', staat er onder dat plaatje, 'Lees het mijne!
Ik besloot te vragen of het nog te bestellen was en ja hoor, dat was zo en ik bestelde.
Een tijdje geleden kwam het boek, met voorin een handgeschreven opdracht van de auteur herself. Ha, ik 'ken' gewoon een echte schrijfster.
Het zijn korte verhalen en columns.
Mirjam vertelde dat ze van andere lezers had gehoord,  dat die een verhaaltje voor het slapen gaan deden. Dat leek me een uitstekend idee. Een verhaaltje voor het slapen gaan. Dan had ik er een hele tijd mee kunnen doen, want het zijn er meer dan negentig.
Dat ik dat niet redde en dus niet kon stoppen na een verhaaltje per avond, dat zegt eigenlijk al genoeg.
Mirjam vertelt over haar dochter Roos, haar konijn, over situaties die ze meemaakt. Scherp observerend altijd. Met humor, ook altijd.
Ik ben heel blij met het boek, ik heb er echt van genoten. Kakel, dankjewel!

Terugblik op Oudejaarsavond

Op Oudejaarsavond waren wij uitgenodigd door Marion & Bert.  En tsjonge wat werden wij onthaald en verwend.
De avond begon om half zes. Wij hadden het al eens eerder meegemaakt, maar Jos en Evelien niet, die hadden gedacht om een uur of acht aan te treden. 'Nee' had Bert gezegd, 'dan ben je te laat voor een aantal gerechten'.
We begonnen dus om een half zes met een glas Kir.
Daarna hebben we eigenlijk de hele avond aan tafel gezeten.
En gelachen en gepraat en gepraat en gelachen. En genoten van alle heerlijke gerechtjes.
Van zoiets zou ik, als ik dat zou moeten organiseren, een week lang in een stress schieten en blijven, tot het eindelijk voorbij zou zijn.
Zo niet B & M en 't is dat ik Marion heel goed ken en dus ook echt wéét dat ze zoiets heerlijk vindt om te doen, want anders zou ik me toch een tikkeltje schuldig voelen om zoveel (denk)werk.
Het was echt heel erg leuk en lekker. Dankjulliewel. 
Een avond om niet te vergeten...

Veel oooohs en aaaahs!

Oooohs en aaaahs, gaan zonder maren,

kriebels in je buik, de wind door je haren.

Pyjamadagen, plannen om te smeden,

twinkelende ogen, uit eten zonder reden.

Koffie in de lentezon, vuurtjes die branden,

verse lakens,  dagen met gouden randen.

Even van de wijs, wat flierefluiten,

veel lief en zacht,  de bloemetjes buiten.

Iets nieuws om te leren,  een schaterlach,

en iemand die jou vraagt:

'Hoe was je dag?'

Dit is wel zo ongeveer wat ik iedereen die hier leest of kijkt, wens, in 2018, in dit spiksplinternieuwe jaar. Bonne Année!

Ps. Het versje hierboven heb ik niet zelfgemaakt en ik weet ook niet wie dat wel deed. Ik heb het ooit eens opgeschreven, zonder bron.