Oud en vervallen (en fietsen en taart)

Afgelopen zaterdag gingen we op de fiets naar Egmond. Het was prachtig weer natuurlijk, maar we hadden thuis niet gemerkt dat het zo hard waaide. We hadden ook niet ingeschat dat we tegenwind hadden. En dan kan je wel een geweldige elektrische fiets hebben, maar  het was evengoed heel hard trappen. We waren echt bekaf toen we aankwamen.
Frits had trouwens een knooppunten-route uitgezocht en die was heel mooi. Heel rustig ook. Met prachtige plekjes.
 
Maar moe of niet, heerlijk, eindelijk weer het strand. En we beloonden ons zelf, kijk maar:

Walnotentaart

 We namen zelfs allebei een punt; meestal delen we, maar nu hadden we het dik verdiend.
Over dik gesproken...hahaha,  maar gelukkig was het walnotentaart en walnoten zijn natuurlijk erg gezond, dat weet iedereen.

Enfin, na de taart en een strandwandeling, besloten we toch verder te fietsen naar Bergen.
Daar was in Museum Kranenburgh  een tentoonstelling die ik heel graag wilde gaan zien. Vlaamse expressionisten.
Ik had er een groot stuk over gelezen in de krant en onderweg hadden we toch wel een stuk of vier aanplakbiljetten gezien.  Ja, we hadden er echt zin.
Nog net voor we er waren drong het tot me door dat op al die posters had gestaan: 17 februari tm 10 juni.
Oh ja, natuurlijk: zeventien februari en het was nog maar de zestiende.
Gelukkig is Bergen ook leuk, dus het was niet heel erg, wel heel stom.

Terug namen we de kortste weg. Iets minder mooi dan de knooppunten, maar sneller.
Kwamen we nog langs een vervallen boerderij. En die moest op de foto natuurlijk.
Oud en vervallen, mooi om te zien.

Ik moet dan altijd denken aan de mensen die hier zijn begonnen, die deze boerderij hebben gebouwd, vol mooie plannen. Beetje droevig. Zo vergaat de glorie van de wereld.

Mijn conditie is nog niet goed, dus bij  thuiskomst voelde ik me ook oud en vervallen.  Al mijn spieren, ook op plaatsen waar ik niet van wist dat er spieren zaten, voelde ik.

Parnassia

Jemig,  wat een bijzonder boek was dit. Aangrijpend ook wel.
Ik weet nog dat een collega,  jaren geleden,  tegen me zei dat ik dit boek moest lezen en ik zei dat ik het al had gelezen.
We wilden er net iets over gaan zeggen toen er wat gebeurde en daarna kwam het er niet meer van. Pas nu ontdekte ik dat ik dit boek helemaal niet had gelezen, maar een ander boek van deze schrijfster. Enfin, beter laat dan nooit!

Het verhaal:
Rivka is een klein Joods meisje als ze in 1942 moet onderduiken. Alleen.
Ze komt terecht bij  een kinderloos echtpaar, waarvan de man dominee is in Zaamslag (Z.Vl).  Vanaf dat moment heet ze Anneke en wordt ze christelijk opgevoed natuurlijk.
Haar ouders en broertje zijn zogenaamd omgekomen bij het bombardement van Rotterdam.
Anneke gedijt prima en denkt eigenlijk nooit meer aan haar ouders, ze is gelukkig.
Haar echte vader overleeft en komt Rivka na de oorlog ophalen. Maar Anneke wil niet en haar pleegouders willen haar ook niet kwijt. En dus trekt haar vader zich terug.
In haar tienertijd komt Anneke steeds meer in conflict met haar vader- dominee. Over het geloof, maar ook omdat ze niet naar het gymnasium mag, terwijl ze erg goed kan leren.
Uiteindelijk gaat ze naar de kweekschool, niet die in Middelburg, maar in Leiden. Ze gaat voor de klas en is redelijk gelukkig, helemaal als ze Joost ontmoet en verliefd wordt. Ze trouwen.
Joost heeft ook een Joodse achtergrond, maar Anneke wil daar niets mee te maken hebben. Terwijl Joost juist steeds fanatieker wordt.
Het gaat helemaal mis als ze kinderen krijgen. Een dochter, Sandra. Een zoontje en nog een dochtertje.
Alles loopt helemaal uit de hand en ze worden allebei uit de ouderlijke macht gezet.
Sandra haat haar moeder, maar veel later, als Joost net is overleden en Sandra al volwassen is en zelf kinderen heeft, zoekt ze haar moeder toch op.
En dan maken ze eens in de zoveel tijd een afspraak, aan het strand en vertelt Anneke eindelijk wat er allemaal mis is gegaan in haar leven, hoe ze haar kinderen zo alleen kon laten.

Tijdens het lezen haatte ik Anneke ook, welke moeder doet wat zij deed en laat gebeuren wat Joost deed. Maar uiteindelijk kon ik het bijna helemaal begrijpen. Van allebei.

Aanrader.

Monday Mural

Once again showing a London mural. London is full of art. Not only street art.
I saw this one last november, on my way to the Nomadic Community Gardens.
The painting did not make me very happy. I mean a zombie in a hoodie, spraying?
But it is art, is not it?

Linking to Colourful World

Lepeltje

 In een van mijn drie keukenkastjes en dan op het allerhoogste plankje, ligt 'mijn zilver'.
Stel je er niet te veel bij voor.
Het is allemaal  van mijn moeder geweest.
Er ligt een kleine cassette met zilveren gebaksvorkjes.
Die werden vroeger allemaal gebruikt.
Want op verjaardagen kwam de hele familie en van mijn vaders kant was die best groot.
Een doosje met twaalf zilveren apostel-theelepeltjes staat er ook.
En zo ligt er nog wat klein spul.
Ik heb het vroeger thuis allemaal menig keer gepoetst.
Al die spulletjes vind ik mooi. Ik heb het ook allemaal wel eens gebruikt hier in mijn huis.
Maar na een tijdje werden lepeltjes en vorkjes toch zwart,   dan moest ik poetsen en daar had ik geen tijd voor.
Dus op een gegeven moment kocht ik wat theelepeltjes van de Hema en die zijn hier nog steeds in gebruik.
Er komt ook nog bij dat bijna niemand meer suiker in de thee neemt.
Lepeltjes zijn nauwelijks meer nodig.En dat mooie suikerschepje wordt ook niet gebruikt.
Enfin, eens in de zoveel tijd klim ik op de aanrecht om die keukenkastjes uit te zoeken en schoon te maken.
Zo ook vorige week en er ging er weer heel wat weg.
Maar die zilveren dingetjes kan ik toch niet naar de kringloop brengen. Verkopen heeft ook geen zin, levert niks op.
En eigenlijk wil ik het ook helemaal niet wegdoen. Dus na inspectie staan de doosjes weer gewoon op het bovenste plankje.

In een ervan vond ik ook weer dit zilveren theelepeltje. Een sneeuwklokje.
Ook helemaal zwart geworden, maar de zilverpoetsdoek en ik verrichtten samen een klein wondertje. (Al zie ik nu op de foto dat we nog even door moeten poetsen)
Ik vind het echt een heel mooi dingetje en dus... dit lepeltje mag in ieder geval blijven!

Foto's

En zo was het weer tijd voor een nieuw stapeltje echte foto's.
Van Klikkie.
Iedere maand op de vierde, mag ik er weer tien uit mijn galerij kiezen, in verschillende formaten, die ik dan keurig twee dagen later krijg opgestuurd.
In het echt. 
Ik vind het leuk, maar ook lastig, om foto's uit te kiezen.
Ik zit tijden te overwegen en te selecteren.
Het is dan ook telkens weer een grote hoeveelheid die ik (voornamelijk) per app krijg opgestuurd door onze kinderen.
En als ik dan eenmaal die keus heb gemaakt ben ik nog niet klaar.
Nee, dan moet ik nog kiezen welke foto in welk formaat moet.
Zijn er drie geschikt bij elkaar voor het strippie van drie? Welke foto is het best om groot te laten afdrukken?

Deze keer had ik geen enkele moeite om de grootste uit te kiezen. De tweeling, links Jet en rechts Noor, houdt wel van een verkleedpartijtje.
Zeg nou zelf, hier wordt een mens toch gewoon heel erg blij van?

Kwekkeboom

Tja, soms lees ik iets in de krant waarvan ik denk: dat wil ik zien/beleven/meemaken.
Zoals laatst, toen las ik dat Patisserie Kwekkeboom, gaat verdwijnen uit de binnenstad van Amsterdam.

Ik vind het bijna altijd jammer als er iets ouds, iets dat al heel lang bestaat en een bepaalde naam heeft opgebouwd, verdwijnt.
Nou was ik nog nooit van mijn leven in die patisserie, terwijl ik wel regelmatig in die straat ben geweest. (Bioscoop Tuschinski is daar, ook zo'n instituut). 
Bovendien had ik nog nooit een Kwekkeboomkroket gegeten, bij mijn weten.
En dat terwijl ik een liefhebber ben. Ik hou echt heel erg van kroketten.
Dus ik dacht dat wil ik toch nog een keertje zien en proeven,  nu het nog kan.
We gingen er niet speciaal voor naar Amsterdam, maar toen we er toch waren en in de buurt...

We werden er erg vriendelijk geholpen.  Frits nam koffie en ik dus een kroket.
Het rook er helemaal niet naar kroket trouwens.
En de koekjes en taartjes, dat wat in een patisserie thuis hoort, het zag er allemaal even mooi uit. 
'U moet wel even geduld hebben hoor', zei de vrouw van de foto, ' die kroket duurt zes minuten, maar gaat u lekker zitten'.
Geen probleem natuurlijk,  we gingen lekker zitten en  ik maakte wat foto's.
Het toeval wilde dat er die middag ook een journaliste van het Parool was, die bezoekers interviewde voor de krant.
Zij had haar eigen fotograaf bij zich.
'Wat een leuke baan heb jij', dacht ik nog terwijl ze twee oudere en zo te horen vaste klanten interviewde.
Daarna kwam ze bij ons. Geen vaste klanten. Gewoon eén koffieleut en één krokettenliefhebber.
Ze stelde allerlei vragen, het was een leuk gesprek.  En daarna wilde ze een foto van ons.
We keken de volgende dag natuurlijk meteen in de krant.
Er stond een heel stuk in, maar dat ging vooral over de teloorgang van heel wat oude winkels in de binnenstad. De huur is te hoog geworden en dus verdwijnen ze.
Óns interview stond er helemaal niet in. Ook de twee mannen naast ons werden niet genoemd. We waren gewoon niet interessant genoeg, vrees ik.

Beetje jammer, haha.
En dan nog die kroket.
Die was lekker. Het is niet mijn favoriete kroket, die is namelijk van de Febo. Maar ja bij de Febo, krijg je hem niet geserveerd in een omgeving, met mooie glas in lood-ramen en  op een bordje met een vorkje en een servetje. Daar trek je hem uit de muur.

Overigens verdwijnt Kwekkeboom alleen uit de binnenstad. Ze hebben nog  andere vestigingen en die blijven. 
De kroket blijft ook.
Maar dat deze zaak vertrekt, een zaak die in 1890 begon, toen een kroket nog croquet heette, dat is toch jammer, vind ik.

Geruild

Mieke van het blog  miekequilt, organiseerde een ruil van Atc's.
Drie Artist Trading Cards opsturen en drie terugkrijgen. Dacht ik.
Ha, de envelop die ik mocht ontvangen bevatte vier stuks én een kaart.
Zo'n mooie kaart, waar Mieke patent op zou moeten aanvragen.
Je kan wel zien dat ze een quiltster is hè.

Ik vind het toch weer zo leuk.
Zelfs als ik de naaimachine aan zou kunnen zetten, zou ik nog niet in staat zijn om zo'n mooie kaart te maken.
Nou, dat was dus extra, evenals de zelfgemaakte envelop waar de kaart en de kaartjes inzaten.
En niet te vergeten het kleine rode bloemetje van strijkkralen. 
Ik ben helaas vergeten om de kaartjes die ik zelf instuurde te scannen.
Maar de kaarten die ik kreeg,  laat ik met heel veel plezier zien.
En ik bedank alle dames heel hartelijk.
Ik ben er blij mee. En Mieke jij nog extra bedankt voor de organisatie.

Van Ferrara

Van links naar rechts van Janny Vermaat, Mieke en Hannie de Beer.

Ik zie nu trouwens dat op Miekes blog ook mijn Atc's nog te zien zijn.  Alle kaartjes, van alle deelnemers kun je daar zien. Klik

 

Nog meer sneeuwklokjes

Vandaag is onze dochter jarig en natuurlijk krijgt ook zij sneeuwklokjes. Vijfendertig stuks! We hadden er dus dit jaar drieenzeventig nodig.
Je begrijpt dat we inmiddels een klein kwekerijtje zijn begonnen.
Onze dochter krijgt de sneeuwklokjes deze keer zo dat ze ze in haar eigen tuin kan planten. En misschien kan zij dan de tradititie ooit voortzetten. Wie weet?

Hoe dan ook, ook deze ochtend lag ik na te denken over de geboortedag.
Het is gek, maar veel weet ik er niet meer van. Het was een flitsende bevalling, in tegenstelling tot die van Bart en die van Dirk. Voor ik het wist was ik weer thuis uit het ziekenhuis.
Nienke was ook de lichtste van alle drie en achteraf had ik makkelijk thuis kunnen bevallen. Dát weet ik nog. En dat een buurvrouw een roze jurkje kwam brengen. Roze, een meisje! Wat geweldig leuk.  Ik was ervan overtuigd geweest dat we een tweede jongetje zouden krijgen.
Nogmaals, ik weet er weinig meer van. Van die geboortedag.
Na een paar weken vond ik (inmiddels moeder met ervaring) dat het niet goed ging met haar. Ik kon er de vinger niet op leggen, maar het was anders. Echt anders.
Natuurlijk ging ik naar de controles op het consultatiebureau. Natuurlijk ging ik naar de huisarts.
Maar zij zagen niet wat ik voelde en wuifden mijn ongerustheid weg.
 'Moeder overbezorgd',  schreef de huisarts op de kaart.
Tot ze na een half jaar begon af te vallen.
Toen naar de kinderarts die meteen, bij de eerste aanblik - hij keek naar haar handjes-  constateerde dat er iets ernstig mis was.
Die dag, waarop we meteen werden doorgestuurd naar het Emma-kinderziekenhuis, van die dag kan ik wél alles, bijna van minuut tot minuut,  nog beschrijven. En ook de weken daarna, de dag van de grote operatie, ik weet het allemaal nog.

Eigenlijk dacht ik dus dááraan vanmorgen vroeg.
En aan hoe dankbaar we zijn dat dat kleine meisje van toen, er gewoon nog is. Dat ze toen een vechter was en nu nog steeds. Dat we toen al zo trots op haar waren en nu nog steeds. Dat we heel veel van haar houden.
Ze viert haar verjaardag pas zondag.
Maar die sneeuwklokjes... die brengen we  toch echt vandaag!!

Rembrandthuis

We waren voor het concert van Joan Baez een beetje te vroeg in Amsterdam. We wilden eigenlijk naar het Joods Historisch, maar dom, dom, dom, dat is natuurlijk dicht op vrijdag. Niet aan gedacht.
Dus gingen we maar eens even kijken in het Rembrandthuis.Vlakbij.
Daar zijn we vaker geweest. Maar ach met de museumjaarkaart loop je gratis naar binnen en als het niet bevalt ook zo weer er uit. Het was er lekker warm, dat in ieder geval.

Kijk, dit zijn de achterkantjes van de  de toegangskaarten. Die krijg je er zomaar gratis bij. Dat is toch leuk. Bij mij gaan ze op de muur natuurlijk.

Het valt me op dat er meerdere musea zijn die van die mooie kaartjes leveren.
En verder? Verder deden we gewoon een rondje. Ik was meer geïnteresseerd in het huis zelf dan in de schilderijen van de vrienden van Rembrandt en een paar van hem zelf. Niet dat die niet mooi waren hoor, maar het ging me nu om het huis.
Het is echt het huis waar Rembrandt woonde en werkte.
Dit kleine podiumpje lag er toen ook. Met een stoel erop om naar buiten te kunnen kijken.

 Wij keken óók naar buiten en zagen dit:

Behoorlijk druk was het. Maar ja, ik denk dat het dat in Rembrandts tijd ook is geweest. Ik kon voor me zien hoe hij daar heeft gezeten en keek en keek en in zijn hoofd vast bedacht hoe iets moest worden.

Achtendertig sneeuwklokjes

Vandaag is onze oudste zoon jarig. Achtendertig jaar geleden werd hij geboren.
Spannend was het allemaal. Ik was vanochtend vroeg wakker en heb een hele tijd liggen mijmeren over hoe het was, hoe het ging, hoe ik me voelde toen hij er net was en met grote ogen lag rond te kijken. Over dat ik moeder was geworden.
Van het geboortekaartje heb ik een heel klein beetje spijt. Er staat niet eens op hoe blij we waren met zijn geboorte. Dat zou ik nu beslist anders doen. Want blij wáren we. 
We zijn nog steeds blij met hem. Met de man die hij is geworden. Onze Bart!

Zijn verjaardag hebben we zaterdag al gevierd. Traditioneel kreeg Bart achtendertig sneeuwklokjes, voor ieder jaar één. Omdat de sneeuwklokjes bloeiden toen hij werd geboren!

Ps: Mijn man had ze (om makkelijk mee te kunnen nemen naar Den Haag) verdeeld in twee kleine bosjes van negentien. 'Negentien jaar in deze eeuw en negentien jaar in de vorige', zei hij .