Monday Mural

So much to see on the former ship yard NDSM in Amsterdam.
Big ones, small ones. Beautiful,  or ugly, or cute.
I think these are cute. Or not?

Linking to Colourful World

Sneeuwbol

Nu die witte bollen in onze tuin weer zo uitbundig staan te bloeien, die sneeuwbollen (Annabelle) en toen ik dat uitgebreid stond te bewonderen, moest ik denken aan Cicely Mary Barker en haar Flower Fairies.
Ik heb een paar boekjes van haar. Ik was er lang geleden helemaal weg van en ik vind ze nog steeds leuk.
Wat ik zocht stond in Flower Fairies of the Trees.

Toen ik het plaatje vond, zag ik natuurlijk ook wel dat dit niet de Annabelle is.
Het blad is echt anders en Cicely Mary knoeide niet hoor.
Zij tekende exact wat ze zag en als ze iets niet wist haalde ze haar informatie in Kew Gardens.
De kinderen 'leende' ze bij haar zus, die een kleuterschooltje had. Cicely Mary leefde van 1895 - 1973.
Annabelle was ook wel een zeer geschikte naam geweest, maar dit is de Gelderse Roos.
Guelder Rose!

Nog even over Delft

Tja, het huis in Delft waar ik laatst een foto van liet zien, dat huis heeft geen voordeur.
Sommigen lezers zagen dat onmiddellijk.
Ik niet. Ik had nog wel een half uur kunnen kijken en dan had ik die deur nog niet gemist.


Er is natuurlijk een reden.
Vroeger moest je belasting betalen over het aantal ramen in de gevel.
Als je veel ramen had, was je rijk en moest je meer belasting betalen.
De bewoner hier had ontdekt dat een gevel de muur is waar je voordeur zit.
Dus had hij die voordeur aan de achterkant van z’n pand gemaakt, waar geen ramen zaten.
Behoorlijk slim was dat, maar je kunt het natuurlijk ook belastingontduiking noemen.
In oude huizen zie je vaak nog dichtgemetselde ramen. Dat zal soms ook gedaan zijn om minder belasting te moeten betalen. 

Dit was een huis zonder voordeur.
Er was ook een huis met twee voordeuren. Daar woonde de lijfarts van Willem van Oranje. Maar Willem wilde een eigen ingang hebben, dus die kwam er. 
Dit en nog heel wat meer leuks, leerde ik tijdens een rondvaart in Delft.

Een student bestuurde de boot en vertelde wat hij te vertellen had en dat waren aardig wat van dit soort feitjes.
Vragen stellen mocht ook. 'Als ik het antwoord niet weet, verzin ik wel wat, dat merkt u toch niet, daar komt u dan thuis wel weer achter'.

Ik ben tamelijk vaak in Delft geweest. Uitermate geschikt voor een vriendinnendagje, die stad. Maar zo'n rondvaart deed ik nog niet eerder. Ik vond het een aanrader.

Yesterday

We zagen deze film: Yesterday.
En het was zo'n leuke film. Ontspannend, grappig, een  goed verhaal... We hebben er van genoten.
Dat verhaal:

Jack is een beginnend muzikant. Met weinig succes. Dan gebeurt er iets bijzonders. De stroom valt uit, heel kort, maar wel over de hele wereld. En op dat moment wordt Jack aangereden. Daarna komt hij er achter dat hij de enige mens op de wereld is die zich de Beatles en hun nummers herinnert. Dan toetst hij bijvoorbeeld Beatles in en dan blijft het scherm leeg. Het is compleet weg. Jack is echt de enige en gaat daar gebruik van maken.

Ik vond het een leuk idee en  echt, het was een heerlijke film.
Met prettige Beatlesmuziek natuurlijk. 
En meer kan ik er niet van zeggen.
Trouwens, ik las er over op andere blogs en het lijkt er op dat we het eens zijn. 
Oh ja die hoofdrolspeler, Himesh Patel is erg knap en zijn tegenspeelster ook. Dat is Lily James (Rose uit Downton Abbey), schatje. En Ed Sheeran deed ook mee. Trailer:

De rest van de trouwdag

Ja, de rest, want de trouwdag was nog steeds niet voorbij. We waren nog aan het wandelen door Amsterdam.
En kwamen, geheel onverwacht,  langs Gassan Diamonds. Dat is een juwelen-en diamanthandel.
Daar was net een rondleiding op het punt van beginnen, dus die pikten we even mee. Erg leuk trouwens, ik weet nu heel wat meer van diamant en karaat en slijpen en zo. En over de geschiedenis van dit bedrijf.

Na de rondleiding, op weg naar de uitgang, word je door een aantal winkels geleid. Met heel veel diamanten en Rolexen enzo.
Een andere wereld .

Nu denk je vast dat ik ga vertellen dat ik op deze dag iets moois diamanterigs heb gekregen.
Maar dat was toch niet het geval.
Dat we er waren was puur toeval en ik zit helemaal niet op diamanten te wachten.
En anders hadden de prijzen ons wel tegen gehouden, hahaha.
In mijn oren prijken meestal hele kleine zilveren staafjes. En ik heb ook wel glimmers hoor, ik had ze zelfs in.
Maar eerlijk, ik zag geen verschil.
Alleen in prijs. Die van mij 4,95, de diamanten oorbelletjes 1495.

Wij togen gezellig verder naar het laatste onderdeel van de dag.
Mensen die regelmatig hier lezen, weten dat we vaak te vinden zijn in het Rijksmuseum. Daar raak ik nooit uitgekeken.
Naast het Rijksmuseum is een restaurant, genaamd Rijks.
En altijd als we daar langs komen, zeggen we tegen elkaar dat we daar wel eens zouden willen eten.
Mijn man had bedacht dat deze dag daar zeer geschikt voor zou zijn én hij  had gereserveerd.

We kozen voor de Rijkstafel. Dat is een menu waarbij je zes gangen krijgt voorgeschoteld. Alles even heerlijk. Niet te groot, niet zwaar, niet met te veel of juist met te weinig tijd tussen de gangen. Vriendelijke bediening, maar niet overdreven.  We vonden het perfect.
Het leuke is, dat ik een bucketlist heb. Ik weet dat er mensen zijn die dat onzin vinden, zo'n bucketlist, maar ik heb er een.
Op die lijst staan wat onbereikbare dingen, maar ook dingen die wél te doen zijn.
Ha, ik vink er per jaar gemiddeld eentje af. Vorig jaar was dat zwemmen in het IJsselmeer.
Eten in een sterrenrestaurant stond er ook op.
Laat dit nou een sterrenrestaurant zijn. We wisten het echt niet. Maar ze hebben één ster.
Ik zei al dat het perfect was. Dus hoe zal een drie-sterren restaurant dan zijn?
In ieder geval kan ik dit van mijn lijst verwijderen.

Aan het eind van het diner werd er nog voor even een muziekdoosje op onze tafel gezet. Gemaakt van hout van Amsterdamse bomen. Het speelde de Bruiloftsmars.
Erbij zat een klein rolletje met daarop een geschreven felicitatie van Team Rijks. De strik rond het rolletje was trouwens van chocola.
Erg attent!

 De dag zat er op. We keerden terug in het gewone leven en gingen zeer prozaisch met de bus naar huis.
Over tien jaar zullen we weer eens verder zien. Hoop ik!

Drie bruidsparen op een dag

De echte trouwdag brachten we met z'n tweeen door.
We begonnen met taart en daarna gingen we naar Amsterdam
We vinden het allebei heerlijk om een beetje door de stad te zwerven en dat lukte nu weer.

(Hoezo ging dat weer? Nou, mijn man had negen weken geleden een liesbreukoperatie en hoewel de operatie goed was gegaan, zeiden ze,  heeft hij er ontzettend veel pijn aan over gehouden. Hij heeft al die tijd nauwelijks kunnen lopen. Pas vorige week begon het een beetje normaal te worden al is de wond nog steeds niet dicht. 
Gek hè? Vorig jaar de prostaatoperatie, waarbij ook de lymfeklieren werden verwijderd. Dat was echt een grote operatie. Maar toch veel minder ingrijpend dan dit. 
Na afloop dan hè. Van tevoren was het natuurlijk wel ingrijpend.) 

Enfin, hij is weer bijna de oude en dus zwierven we door Amsterdam.
We liepen in de richting van Artis. Niet eens speciaal om Artis te bezoeken hoor, meer om een zwerfrichting te hebben.
Onderweg zagen we een prachtig bruidspaar.
Aan de overkant van de weg.
Zij waren (met een hele cameraploeg) bezig met hun trouwfoto's. Waarschijnlijk in de Hortus geweest.
We vonden het erg leuk natuurlijk en staken even de weg over om het bruidspaar te feliciteren.
Felicitaties van  het ene bruidspaar aan het andere om het zo maar te zeggen.
Dat vertelden we ze
En dat vonden zij weer leuk.
'Hebben jullie nog tips?, vroegen ze.
Mij schiet op zo'n moment helemaal niets te binnen.
Frits gaf wél een tip en die luidde:
'Af en toe eens flink ruzie hebben, maar het vervolgens heel snel weer goed maken'.
Nu zou ik het wel weten. Ik zou zeggen: 'Veel van elkaar houden, niet altijd denken dat het ergens anders beter is en niet zeuren'. 
We liepen verder en zagen een museum. Ik had het niet meteen door, maar dat was het Holocaust-museum in oprichting.
We gingen even naar binnen en zagen vrij snel het derde bruidspaar

Een Joods bruidspaar. De kans dat zij de veertig jaar hebben gehaald, die kans acht ik heel klein.
Ik ben niet lang genoeg binnen gebleven om daarover te kunnen lezen.
Ik verliet het gebouw heel snel.
Natuurlijk ga ik nog eens terug. Maar voor deze dag was het gewoon te veel. Veel te veel. 

Even terug naar onze trouwdag

Ik vertelde eerder dat we in ons huwelijk geen echte crisis hebben gehad.
Dat is ook zo, maar deze trouwdag had er bijna eentje veroorzaakt.
We verschilden namelijk zeer van mening.
Kort gezegd: ik wilde een feest met alles erop en eraan en muziek en heel veel mensen en mijn man wilde dat ECHT niet.
Tja wat doe je daar aan. Wij deden er niks aan. Heel sloom.

Gelukkig bedachten onze kinderen  een verrassingsdag voor ons. Dat is natuurlijk hartstikke leuk.
Werd het toch geen crisis!

We gingen varen met kinderen en kleinkinderen

Er waren twee boten en ik zat in de ene (huwelijks)boot en Frits in de andere, vandaar dat je niet iedereen ziet op de foto.
Bovendien: oudste zoon en zijn gezin,  moesten uit Den Haag komen, maar kregen autopech. Een vervangende auto duurde lang en zij voeren dus niet mee. Superjammer. Ook zij staan  niet op de foto.

Gelukkig konden zij nog wel een deel van de high tea meemaken,  die daarna volgde. En die was hartstikke leuk en lekker..

(Foto verwijderd door beheerder)

Met allemaal  gingen we na afloop nog even terug naar het huis van dochter om wat na te praten. We waren erg blij met deze dag.
 
'Nu hebben we nog een filmpje dat jullie moeten zien', werd er op een gegeven moment gezegd.
Dat begon met een felicitatie van het gezin van dochter. Dat vond ik al leuk en bijzonder, maar het werd nog veel bijzonderderder, want dat was nog maar het eerste filmpje
De kinderen hadden allerlei mensen gevraagd om via de telefoon een filmpje te maken,  met een felicitatie. En al die filmpjes hadden ze achter elkaar gemonteerd en daar zaten we toen met stijgende verbazing en ontroering  naar te kijken.
De andere kinderen, vrienden, familieleden, collega's van mij die allemaal een woordje deden, het hele koor van Frits dat een lied zong (150 mensen).  Het was echt geweldig.
Van sommigen hoorde ik later dat het maken van zo'n filmpje niet bepaald een kleinigheidje was geweest. Dat snap ik natuurlijk heel goed, ik had ook niet geweten hoe dat moest. Dest te meer werd het gewaardeerd.

Monday Mural

This is Amsterdam. The NDSM (former) Ship Yard. 

                  So much to see there. 

For example this one:

Made by Rasmus Balstrøm.  Depicting  the story of the pirates of Aruba

On the 27th of april 2019, during the celebration of the Kings birthday, called Kings Day,  there was a big street art festival, called Kings Spray. I like that name..
There were many national and international street artists. This was the 4th edition.
Today... it's still there.

Linking to Colourful World

Vandaag...

Vandaag neem ik even rustig de tijd om bij te komen.
Wat  foto's uit  zoeken. Een beetje wandelen, een beetje tutten...
En vooral  na genieten!
Heel erg bedankt voor alle felicitaties. Hier en op Insta

Veertig jaar!

Laat ik de dag eens beginnen met een boeket. Dit is een biedermeier en deze biedermeier kreeg ik, vandaag precies veertig jaar geleden. Op vrijdag 13 juli 1979.
Vandaag is dus onze trouwdag. Ons robijnen huwelijk.
En dit is denk ik het moment dat ik het boeket kreeg:

Ik vind het nog steeds een heel leuk en zomers boeket.
Toen ik gisteren een beetje zat te snuffelen in ons trouwalbum vond ik achterin  nog een paar rekeningen.
Ook die van de bloemen:

- 13/7  bruidsboeket biedermeier
- zomerbl. lelietjes
- 2 haartoefjes à 5,-
- jas en japontoef
- 11 gastencorsages

De totaalprijs van Bloemhuis 'Flora' was
229,50.
Guldens natuurlijk.

Ik heb het boeket jaren bewaard, maar op een gegeven moment viel alles uit elkaar en heb ik het (met pijn in mijn hart) weggedaan onder het motto: beter dit weg, dan ons huwelijk.

Dat huwelijk viel niet uit elkaar. Integendeel.
Een echte, serieuze crisis hebben we geloof ik nooit gehad.
Flink mot hadden (en hebben) we soms wel, maar nooit over belangrijke zaken.
Ik lees soms wel eens dat een huwelijk hard werken is en dat je er altijd aan moet blijven werken. Dat is niet onze ervaring. We hebben geluk gehad.

Het is voorbijgevlogen, we kunnen ons allebei niet voorstellen dat het al zo lang geleden is.
Veertig jaar is toch wel echt een hele tijd zou je zeggen, maar het lijkt zo snel gegaan.
Kijkend naar de foto's vind ik ons ook ontzettend jong. Terwijl we dat niet eens niet waren, zevenentwintig en negenentwintig.

Verder snuffelend in het album, viel mijn oog ook op deze foto:

Nou heb ik heus wel eens vaker in het album gekeken, hoewel niet al te vaak, want het is een album vol met slechte foto's.
Maar nu keek ik dus wel en zag  ineens dat de dominee de ringen aan onze vingers deed.
Als je mij eergisteren had gevraagd of wij de ringen zelf om elkaars vinger hadden gedaan, had ik gezegd ja natuurlijk, wie anders.
Ik herinner me er helemaal niets van. Frits ook niet.
We vinden het allebei heel erg raar. 
Maar ja de foto's laten het toch echt zien.
Waarom?
Waarom in godsnaam deden we dat niet zelf?
Zo te zien heeft het ons toen niet geïrriteerd.

Enfin, we hebben bedacht om de ringen straks heel eventjes af te doen. En daarna schuif ik de ring aan Frits' vinger en hij doet hetzelfde bij mij.
Voor hopelijk nog heel veel jaren!

Ps: Ik denk nu ineens te begrijpen hoe het zo gegaan is met die ringen. Kijk we hadden ze al veel langer, namelijk sinds 30-3-1978  (die rekening vond ik ook nog). Toen hadden we  net besloten te gaan trouwen. We hebben toen  de ringen wel bij elkaar om gedaan, aan de linkerhand. Bij het kerkelijk huwelijk ging de ring over naar de rechterhand. Bij protestanten. Bij katholieken andersom. Dat dat  door de dominee werd gedaan is dan iets minder gek