De derde maandag in augustus

 Op de derde maandag in augustus was het 'Hartjesdag' in de Jordaan💕

En daar ben ik achtergekomen door dit schilderij dat Piet van der Helm maakte in 1909. Het schilderij hangt in Singer, Laren.

Tja, ik weet niet of ik ooit in Amsterdam was op de derde maandag. Ik was er vaak op maandag,  vanwege de Noordermarkt, dus het had gekund, maar ik heb nooit iets van Hartjesdag gemerkt. 

En nu, een week geleden, zag ik dat het toch nog steeds wordt gevierd:

Hoe dan ook, Hartjesdag leek me gezellig! Het was de dag dat Amsterdammers zich konden uitleven: zingen en dansen en muziek maken op straat, verkleden, vuurwerk. 

En die drie ballonnen die je met enige moeite kunt zien op het schilderij, die zijn bijzonder, die waren een noviteit toen. (las ik op het bijschrift) 

Het feest stamt trouwens al uit de Middeleeuwen en dan uit Haarlem en omgeving. Eigenlijk was het hertjesdag. Gewone mensen mochten daar een keer per jaar op hertjes jagen in de bossen rond Haarlem. Wat geschoten was ging mee naar huis werd aan grote spitten gebraden en zo was er een feestmaal met veel bier en zang. 

H

Ook andere schilders hielden zich bezig met hartjesdag, met het feest. Zoals Breitner en hierboven J.C. Braakensiek, in 1926.

Voor mij is het een goede gelegenheid mijn hartjesverzameling te laten zien. 

en voor alle duidelijkheid: het zijn alleen foto's hoor. Ik verzamel geen echte hartjes. Klik

Pyke Koch Mural

 

We waren dit jaar al drie keer in Utrecht en alle keren bezochten we het Centraal Museum. 

Een keer voor een tentoonstelling. 

De andere keren gewoon omdat we nu eenmaal nog al museumerig zijn en een mens nooit uitgekeken raakt. 

In het museum hangt werk van Pyke Koch. 

Magisch Realisme. 

Pyke Koch is, vanwege zijn fascistische sympathieën,  niet onomstreden, maar zijn  werk wordt wel tentoongesteld.

Het plaatje hiernaast komt uit een leuk Utrecht boek (voor kinderen).

Het schilderij van het plaatje is in het echt in het museum te zien. Dat zelfportret met die zwarte band. 

Terwijl wij door Utrecht struinden, stuitten we onverwacht op een prachtige mural. We waren helemaal niet op zoek, maar liepen ergens een hoekje om en zagen dit. Gemaakt door De Strakke Hand.

De Strakke Hand is een collectief van kunstschilders uit heel Nederland. Hun missie is het maken van hoogkwalitatieve muurschilderingen in de openbare ruimte. Dit was hun eerste werk. 

Heel groot deze nural, ik denk wel acht meter hoog.

Het stelt H.M. de Geer voor en het is eigenlijk een replica van een werk van Pyke Koch. 

H.M. de Geer is de vrouw van Koch, Heddy. Hij schilderde haar in 1940. 

De Strakke Hand schilderde haar  in 2019 toen er een aan Koch gewijde tentoonstelling in het Centraal Museum was.

De ramen zijn later in de muur gezet en De Strakke Hand restaureerde er om heen.

Linking to Sami's Colourful World

Utrecht

In de afgelopen maanden zijn wij drie keer in Utrecht geweest. Steeds met wat tijd ertussen. 

Ik vind het echt een erg leuke en gezellige stad. Er is veel te zien en dus ook te láten zien en dat laatste zal ik doen. 

We voelden ons echt welkom in de stad. En ja waarom ook niet natuurlijk

We gingen met de trein en op dat plein bij het station, zou ik makkelijk een uur kunnen zitten om mensen te kijken. 

Ik vind het er daar prachtig en heel modern uitzien. En dat is wat ik juist erg kan waarderen in zo'n oude stad. Dat heb je in London ook. 

Ik had ook nog gelezen  dat zich daar de grootste fietsenstalling ter wereld bevindt... 

Die stalling werd geopend in 2019, dus het is misschien niet eens meer de grootste, dat zou heel goed kunnen. 

Maar groot is-ie zeker, met plek voor 12.500 fietsen. Het station is trouwens ook het grootste station van ons land. En het ziet er prachtig uit. 

Enfin, ik had een blik willen werpen op die fietsen, dus ik daalde af onder de grond. Maar dat was nogal stom, je ziet natuurlijk geen 12.500 fietsen in een keer.

En toen riep de stad. Alle keren gingen we dezelfde kant op. Utrecht in!

Street Art Frankey en Stadsherstel

In de bus, op weg naar Amsterdam voor Museum van Loon, bekeek ik mijn post. 

Nu is het zo dat ik iedere dag een mailtje krijg van de Stichting Stadsherstel, Amsterdam. Echt iedere dag.

Mijn eigen Amsterdammer en ik zijn vrienden van die stichting en dat levert soms hele leuke dingen op. 

Ze sturen zoveel info dat ik  het niet eens altijd helemaal lees. Maar zittend in de bus dus wel. 

Diezelfde middag bleek er een vrij toegankelijk orgelconcert te zijn in de Duif. Wekelijks is er daar een concert met muziek van Bach en meer. Het begon om 16.00 uur en zou een uurtje duren. Er kwam een tamelijk bekende organist, voor de kenners: zijn naam is Matteo Imbruno. 

Ik vond het mooi hoor en superleuk om mee te maken, maar ik was moe en viel heerlijk in slaap. 

Heeft niemand gemerkt... hoop ik. Kijk, daar zijn ze, de organist en zijn orgel. 

Het kwam bovendien heel goed uit, want ik had nog een reden om naar De Duif te willen. En dat is dat Street Art Frankey er een kunstwerk had gemaakt. Die man maakt er al jaren elke week een, en daarvan wil ik er zo veel mogelijk zien. 

We waren in de ochtend al op zoek geweest naar deze: 

Dat is Flip Fluitketel of wel André van Duin. Hij zit daar pal tegenover Carré. Het kunstwerk is even weg geweest, door een stompzinnige oudejaarsgrap, maar is gewoon weer terug. 

Wat Frankey doet is gebruikmaken van dingen die er al zijn en die zet hij dan in een andere context. Het is bijna altijd erg grappig. En heel goed bedacht. 

Zo zijn er in de gevel van De Duif glazen bouwstenen gebruikt. En Frankey plaatst er dan een glazenwasser voor, met gespreide benen. 

Stadsherstel wijst ons er dan weer op dat Frankey hier zichzelf heeft afgebeeld. (in een pose als die van Jean-Claude van Damme, zijn jeugdheld). 

En dat was nog helemaal niet alles. Want een klein stukje verderop zit het winkeltje van Stadsherstel. En ook daar heeft Frankey iets gemaakt. 

Kijk, zo'n lantaarn zit daar al aan de gevels. Ook nog interessant trouwens want die lantaarn is gemaakt volgens een ontwerp van Jan van der Heiden. De schilder waar ik laatst nog een kunstwerk van heb laten zien en die ook uitvinder was van de brandspuit. Bovenop de lantaarn zit een soort schoorsteentje. Bedoeld om de rook af te voeren. In de 17e eeuw werden de lantaarns nog echt gestookt. Dat schoorsteentje heet een snuiver. 

Frankey ziet daar dan het rokje van een balletdanseres in en maakt daar prachtig gebruik van. En dan zie je dit:

Stadsherstel zegt: Met haar armen maakt zij een buiging als eerbetoon aan de schoonheid die Stadsherstel aan de stad brengt. 

Nou en zo is het maar net. 

Oud, maar toch hedendaags

 

Mijn man had bedacht dat we naar Amsterdam zouden gaan en wel naar Museum van Loon, aan de Keizersgracht.

Het museum is gevestigd in een prachtig oud huis, gebouwd in 1672. Voor Ferdinand Bol. 

Leden van de familie van Loon, hebben er eeuwenlang gewoond. En nu is het al weer heel lang een museum.

De familie was een regentenfamilie. Willem van Loon was een van de oprichters van de VOC en later was de familie o.a.  betrokken bij de WIC, bij de slavenhandel en bij plantages in Suriname.

Tja, we zitten vol met dat soort verhalen en geschiedenissen. Het museum verstopt dat niet. Integendeel, ze maken duidelijk door verschillende tentoonstellingen hoe het geweest is en dat de familie daar een rol in speelde. 

Ik ben er al verschillende keren geweest. Ik hou nou eenmaal van zulke oude huizen en dit is een prachtig voorbeeld. 

Geschiedenis poets je niet weg en in mijn ogen hoeft dat ook niet, als het maar duidelijk is. 

Er is echt veel te zien. Hierboven zie je trouwens het huis vanuit de grote tuin aan de achterkant. 

Alles heel mooi onderhouden en ontzettend goed verzorgd. Ons verleden...

Enfin, ik was er dus al vaker en dit is wat ik verwachtte. Veel portretten zoals dit. Veel meubilair, veel spullen. 

En nu bleek er in het museum,  op die oude muren,  werk te hangen van een Amerikaanse kunstenaar, genaamd Kehinde Wiley. Een tentoonstelling genaamd: Flourish. 

Ik wist er niets van en was ontzettend verrast. 

Of in zo'n andere fraaie kamer:

Nog eentje: 

Het Museum van Loon zal nog heel lang open zijn. Flourish is nog te zien tot 31 augustus. 

Voor een frisse Frits

 

Toen we laatst voor het eerst in jaren weer eens in Frankrijk waren en ik niet de hele tijd wijn wilde drinken, bestelde ik op een terras dit drankje. 

Er was zomaar ineens een luikje open gesprongen in mijn hoofd en daarachter zaten  herinneringen aan vakanties in Frankrijk en dan vooral aan die hele lange zomervakantie toen ik mijn akte had gehaald en met een baan in het vooruitzicht daar was. Op Ile de Ré in de zon... 

Enfin daar dronk ik het voor het eerst. Diabolo Menthe heet het. 

Wow, in mijn lievelingskleur nog wel. Verkoelend, fris.

Veel stelt het niet voor, het is gewoon water met mentholsiroop. En ijsblokjes. 

Mijn man proefde en vond het ook heerlijk. 

Vorige week was hij jarig en kreeg hij van onze vrienden (met wie we in Lyon waren) een pakket. 

Daarin alles, echt alles,  om een Diabolo Menthe te kunnen maken. Met een prachtige kaart erbij. 

Zo lief, zo leuk en zo attent

De Zwarte Bruid

In november 2024, vertelde ik hier dat ik nog nooit naar een boekpresentatie was geweest en dat ik er die maand ineens twee had. 

Over de eerste heb ik verteld en van de tweede zei ik dat ik er nog op terug zou komen. Ik had het boek dat gepresenteerd werd toen nog niet gelezen. 

Ik begon er wel meteen aan en las het achtermekaar uit. Daarna kwam het er op een of andere manier niet van om er wat over te vertellen, maar... beter laat dan nooit.

Hier zie je het boek dat toen werd gepresenteerd en dit is wat de schrijfster,  Christa van Hees,  schreef in het exemplaar dat alle aanwezigen toen kregen:

De reden dat ik daar was, Christa is voorzitter van Comité 40-45 en ik doe daar een klein beetje aan mee door af en toe een gastles te geven over WOII in Hoorn. 

Dat doet Christa zelf ook.  Ik kende haar  trouwens al wat langer, want zij werkte in het Westfries Museum. 

Wat ik heel erg leuk vond is dat alle eindexamenleerlingen van het Voortgezet Onderwijs in onze stad, vertegenwoordigd bij de presentatie door één leerling van iedere school, het boek kregen. Ter gelegenheid van 80 jaar vrijheid. 

Mooi vond ik dat. Christa had een leerling mee laten lezen toen het boek nog in de maak was en dat meisje las een paar stukjes voor. 

Dit zal wel de laatste keer zijn dat ik bij zo'n presentatie ben geweest. Want meer schrijvers ken ik niet. Maar dat is niet interessant. Het boek wél!!!

Het (waargebeurde) verhaal:

Elsje Beek uit Den Helder en Leo Trap uit Hoorn ontmoeten elkaar op een dansavond. Ze worden verliefd, daarna verloven ze zich en besluiten ze te trouwen. Elsje is Joods en Leo is helemaal niks. Elsje is net haar eigen naaiatelier begonnen en Leo is technicus bij de PTT in Hoorn. Twee maanden nadat de oorlog is begonnen, trouwen ze. Elsje trouwt in het zwart, eigenlijk de jurk die ze maakte om er ondertrouw in te doen. Later zou ze dan een grootse bruiloft in het wit te kunnen vieren. Helaas is de tijd erhelemaal niet naar. Het wordt een sobere ceremonie, met dus een zwarte bruid. 

In 1942 voelen ze meer en meer dat Leo door het huwelijk groot gevaar loopt. Leo wordt door zijn huwelijk beschouwd als Joods. De volgende stap is dat ze scheiden en dat Elsje onderduikt. En wel in hun eigen huis. Drie jaar lang zit ze daar. Drie jaar!! Terwijl Leo via de PTT tot zijn nek in het verzet zit bij de geheime telefooncentrale Post Poddie. 

Het boek gaat dus ook over de gebeurtenissen in Hoorn, over het lot van Elsjes familie, het verzet, het verlies, de gevaren, de risico's... 

Elsje en Leo overleven en in mei 1945 trouwen ze opnieuw. 

Leo's verzetsvrienden en de Binnenlandse Strijdkrachten organiseren deze bruiloft en heel Hoorn loopt er voor uit. 

Deze keer trouwt Elsje wél in het wit. Mét een sluier. 

Ik vind het verhaal fascinerend. Het is o.a. gebaseerd op dagboekaantekeningen van Elsje, maar het ís een roman. 

Christa van Hees heeft veel en zeer diepgaand onderzoek verricht, ik ben er van overtuigd dat alle feitelijke gebeurtenissen kloppen. 

Prachtig boek, aanrader!

Gezichtjes

 ' In Mâcon zag ik dit gezichtje. Ik denk dat het een alarm is', mailde  Mieke. Ik heb de oorspronkelijke foto (links) even uitgesneden, omdat ik denk dat je het dan beter ziet

Misschien moet ik ook mijn ramen maar weer eens doen, want toen Tine de Jong die van haar had gedaan, zag ze dit: 

In Vollenhoven zag ik dit gezichtje, met een schattig hoedje:

En mevrouw W. zag wel een héél bijzonder gezichtje. 

Ik zou het gezichtje misschien hebben gezien, heel misschien,  maar ik had niet geweten wat het voor iets was. 

Ik zeg het lekker niet, je kan heel ver door scrollen en dan zul je het zien. Het gezichtje zelf zie je nog beter als je je hoofd een klein beetje draait. Ik vind het geweldig!

Dan eentje die  komt van Tineke Dieks: 

Tijdens een wandeling zag ze een stukje karton met een gezichtje in het gras liggen

Esther de Jong stuurde me een fantastische serie. Dat zijn er zoveel dat ze makkelijk een heel blogje vullen. Dat blogje had ik al gemaakt toen Esther me nog twee foto's nastuurde. Het zou dus leuk geweest zijn als ik ze gewoon had kunnen toevoegen. Helaas, Bloggers wegen zijn ondoorgrondelijk en het lukte me niet. Maar hier kunnen ze er, gek genoeg, wel bij:

Dat waren ze weer. Dat wil zeggen: dat waren ze weer voor deze ronde. Mieke,  Tine, Mevrouw W., Tineke en Esther hartelijk dank en zoals altijd:  blijf speuren, mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com 

Ps. Vergeet niet om even door te scrollen voor het gezichtje van Mevrouw W.:

Een wespennest!

Nog een mural in Culemborg

 

We waren helemaal niet uit op een muurschildering in Culemborg. Helemaal niet. 

We liepen er gewoon een beetje rond. 

En zo stuitten we per ongeluk op twee murals. 

De eerste, die met de tabaksplant, liet ik vorige week zien. 

Die was lekker duidelijk. 

Déze mural is dat niet. 

Eigenlijk vind ik het meestal erg vervelend als ik niet weet waar ik naar kijk. Nu ook. 

Ik zie een vrouw, ze lacht maar of het echt lachen is weet ik niet.

In haar hand heeft ze een ketting met een stop er aan. 

Vooraan zit een figuur waarvan ik veronderstel dat het een soldaat is. En dan nog wel eentje uit de Franse tijd. Maar zeker weet ik dat niet hoor. 

En dan staat er links nog een klein figuurtje.

Nou, wat heeft dat allemaal te betekenen? 

Het enige duidelijke voor mij is de naam van de maakster. 

RoosArt staat er en ik had al vrij snel gevonden dat dat staat voor Rosalie de Graaf,  een jonge street-art kunstenares, van wie ik trouwens al eerder mooi werk van zag. 

Enfin, eerst maar eens even wat duidelijker foto's. Misschien helpt dat? 

Nee, dat hielp niet, maar gelukkig vond ik wel een kort gesprekje met Rosalie de Graaf. Zij zei:

 'Wie wil kan vrouwe Elisabeth, de vroegere regentes, in het plaatje zien. Of de 'blauwlappen', de geuzennaam voor de, in blauwe schorten gehulde vrouwen die in 1650 een opstand veroorzaakten. Het is wat je er zelf van maakt'. 

Daarna las ik ergens anders dat de mural deel uit maakt van een kunstroute getiteld River Deep.

En tenslotte vond ik ook nog dat het werk de geschiedenis van de Nieuwe Hollandse Waterlinie verbeeldt: 'Franse soldaten rukken op, maar Culemborg weert zich dapper door het land onder water te zetten met water uit de Lek. De stop die de vrouw lostrekt verwijst symbolisch naar het doorsteken van de dijken. De blauwe kleur verwijst niet alleen naar het rivierwater, maar inderdaad ook naar de blauwlappen'.  

En hoe irritant ik het aanvankelijk ook vond, nu ik wat meer weet,  vind ik het toch wel een bijzondere mural. Bovendien: knap geschilderd is het zeker. 

Linking to Sami's Colourful World 

Twee keer sigaren!

Een tijdje geleden waren we naar Volendam gefietst. Daar was een reden voor, daar kom ik later vast nog wel een keer op terug. 

We eindigden,  zonder dat we dat gepland hadden, in het Volendam Museum.

Ik stelde me daar niet al te veel van voor,  eerlijk gezegd. Maar het was juist ontzettend leuk. Ook daar kom ik nog op terug. 

Er was iets bijzonders in dat museum en dat laat ik nu vast even zien: Het Sigarenbandjeshuisje.

Geen idee wat je je er bij moet voorstellen? Nou, kijk zelluf:

In een apart stukje van het museum  zijn er mozaïeken te zien, gemaakt van beroemde en bekende plaatsen en gebouwen. 

11,5 miljoen sigarenbandjes zijn daarvoor gebruikt, alle wanden zijn beplakt. Je weet niet wat je ziet. Echt ongelooflijk.

Een van de vrijwilligsters vertelde dat er op de zolder nog wel een miljoen bandjes liggen. 

A

Ik moest er aan denken toen we gisteravond fietsten in de buurt van Oudendijk. We hadden daar op onze trouwdag in juli gegeten. In restaurant Les Deux Ponts. 

Ook toen waren we op de fiets en zagen geen sigarenbándjes,  maar sigaren. 

Ontzettend veel, dus ik vond dat we er wel een paar mochten plukken. En zo geschiedde:

Er groeiden er echt honderden en wij namen er vijf mee naar huis. 

En toen werden we ook nog getrakteerd op een schitterende zonsondergang: