Een klein beetje omrijden

Op de terugweg uit Antwerpen besloten we via Emmadorp en dus Saeftinghe te rijden. Het Verdronken land van Saeftinghe, klik.  

Als ik eerlijk ben gingen we deze keer niet zo zeer voor het natuurgebied, maar  vooral vanwege Emmadorp. Want daar, in een klein cafeetje,  at ik ooit de lekkerste croque monsieur van mijn leven. Dat cafeetje, ik heb het er eerder over gehad, maar ik doe het gewoon nog een keer. 

Want die crocque is tot daar aan toe, maar als je er binnen bent weet je niet wat je ziet. Werkelijk iedere centimeter van de ruimtes is beplakt, behangen, versierd en overal staan beelden, vooral heiligenbeelden,  kopjes, theepotten, noem het maar op. 

Stampvol en je weet niet waar je moet kijken. Daar helpen de talloze schemerlampjes zelfs niet meer bij.

'Spullekes', zo noemen ze het. 

Er is zoveel. Saeftinghe zelf is natuurlijk ook een prachtig doel, maar ervoor of erna, moet je toch echt even hier binnen zijn.

En die croque,  die kwam er natuurlijk ook. Want ze zijn er ook nog eens erg aardig. De keuken was al gesloten, maar ze maakten die tostie evengoed!