We waren toch weer een dagje naar Terneuzen. Vooral omdat ik het fantastisch om vanaf Groede, naar Breskens en vandaar over de dijk naar Terneuzen te fietsen. Voor een heel groot deel over de dijk. Ja en als ik er dan toch ben en ondanks het feit dat ik er niet veel meer aan vind in de stad en al het moois weg is...ondanks dat allemaal ga ik toch rondfietsen en kijken en bedenken hoe het was.
Hierboven zie je bijvoorbeeld de Axelsche brug. Die is er niet meer. Je snapt: het was altijd een uitstekende smoes als je te laat op school kwam. Er waren nog meer bruggen dus........
De brug is afgebeeld op een tegeltje. Beschilderd door Douwe van der Meer. Senior.
Nog zo'n tegeltje. Dat is de markt in Terneuzen met daarop mijn school, het Petrus Hondius Lyceum en de muziektent. De school en de muziektent... allebei weg
Toen mijn vader met pensioen ging bij Philips Terneuzen, kreeg hij ook zo'n fraai beschilderd tegeltje en dát tegeltje is nu bij mij.
Ik zag de tegeltjes meteen hangen toen ik binnenkwam in het huisje waar nu de volgende Douwe van der Meer zetelt, junior dus. Voor Oud Terneuzen zit hij daar en déze Douwe beschikt over een schat aan informatie, foto's, boeken, schilderijen, tegeltjes dus, te veel om op te noemen. En dan nog dat wat in zijn hoofd zit. Allemaal over de geschiedenis van Terneuzen en over hoe het vroeger was. Eigenlijk waren we helemaal niet van plan geweest om er naar binnen te gaan, maar we deden het toch en hadden (nou ja, ik had) een superleuke middag.
De Douwe van der Meer van nu is de zoon van die schilderende Douwe die ik trouwens ook heb gekend. Hij had een grote modezaak.
Douwe junior eh... dat was toch die ontzettend lange blonde jongen, die mijn vriendinnen en ik heel erg knap vonden toen?
Hij was iets ouder en zag ons beslist niet staan, maar wij hem wel. Jazeker, wij zagen hem wel.
Na zestig jaar zou ik hem niet meer herkend hebben, maar toen wow...
Deze Douwe had makkelijk de hele middag vol kunnen praten. Over het ontstaan van Terneuzen, over de groei van de stad, over....
Hij noemde allerlei namen van mensen die ik ook nog allemaal heb gekend. Echt superleuk. Leraren, klasgenoten enzovoorts. Hij haalde een boek tevoorschijn uit 1963, met daarin alle inwoners van Terneuzen toen. Per straat.
Enfin, we praatten, Douwe praatte en ik ook en het was hartstikke leuk.
We wilden tot slot, voor we terugtocht zouden aanvaarden nog een stukje langs de zeedijk fietsen en op weg daar naar toe kwamen we langs de school waar ik juf was.
Het zag er nogal anders uit aan de buitenkant en het was na schooltijd, dus ik liep er eens even naar binnen. Het bleek toch nog gewoon een school te zijn.
Het eerste lokaal na de deur was vroeger 'mijn lokaal'. Er zat een juf te werken dus ik vertelde haar waarom ik even kwam kijken. Vond ze leuk.
Zij had groep zes en ik had, toen ik er werkte, de vierde klas. Heel toevallig.
Zij was superlief en gaf me zomaar, zonder dat ik het had gevraagd, een rondleiding door de hele school. Ondanks best wel veel veranderingen toch nog zeer herkenbaar.
Herinneringen, herinneringen, herinneringen. Ik had een mooie dag!
En ik was blij met mijn geduldige echtgenoot. Die toch een en ander aan moest horen, bijvoorbeeld over de buren van zijn vrouw toen die twaalf was.
Niet echt interessant, maar dat liet hij niet merken.
Hij vindt de fietstocht naar Terneuzen en terug overigens net zo leuk als ik hoor.
En nu het vervelende van de zaak. Ik beloofde Douwe van der Meer het tegeltje van mijn vader dat zijn vader had beschilderd.
Ik moet opruimen en ik denk niet dat onze kinderen belangstelling hebben voor een tegeltje van Terneuzen. Douwe wel, die wilde het graag hebben.
Gisteren wilde ik het pakken... helaas, nergens te vinden. Maar dan ook nergens. Heel irritant.
Ik weet zeker dat ik het niet weggedaan heb. Dat zou ik nooit doen met de naam van mijn vader op de achterkant en de datum enzo.
Het is een raadsel, een vervelend raadsel.
1 opmerking:
Wat een heerlijke duik in het verleden. Vraag st. Antonius naar dat tegeltje
Een reactie posten