Beleg en Ontzet

Je houdt van musea of niet hè. Dus toen we vorige week in de Lakenhal in Leiden waren en de tentoonstelling hadden gezien die we wilden zien (I.S.) keken we natuurlijk ook nog even verder in de rest van het museum. 

Leiden, veel over Leiden en over het Beleg en het Ontzet van Leiden. De titel van dit blogje is Beleg en Ontzet en ik weet bijna zeker dat iedereen dan meteen weet waar het over gaat.

( Mattheus Ignatius van Bree, 1816-1817)

Dat is echt zo'n vaderlands geschiedenisverhaal dat bijna iedereen wel eens ooit gehoord zal hebben. En dan vooral over de zelfopoffering van burgemeester Pieter van der Werf. 

Toen het voedseltekort in Leiden in 1574 zo ernstig was dat er rellen ontstonden, want de hongerige burgers wilden  de burgemeester dwingen de stad over te geven aan de Spanjaarden, toen bood de burgemeester zijn eigen lichaam te eten aan. De burgers schaamden zich en dropen af. 

Dat moment zie je hier. Letterlijk breed uitgemeten.

Een tweede schilder ging daar een paar jaar later nog eens even dunnetjes overheen. Dat was Gustaf Wapper, in 1829. Ik lees dat hij het werk van zijn leermeester probeerde te overtreffen. 

Ik hou nogal van dit soort verhalende schilderijen, maar na twee van die enorme doeken had ik het in deze zaal van de Lakenhal eigenlijk wel gezien.

Tja en toen kwam er nog een en ik zou er zo aan voorbij gelopen zijn als mijn man me er niet op had gewezen. Dat was dit doek:

Erwin Olaf, Liberty-pest en honger tijdens Leidens Beleg, 2011

In het bijschrift staat dat Erwin Olaf andere accenten legt dan in de traditionele stukken over het Beleg.

Nou inderdaad, dat kan je wel zeggen.

Bijvoorbeeld dat er meer mensen aan de pest stierven dan aan de honger, zo weten we nu. Olaf laat verder een brede diversiteit aan (Leidse)modellen zien. Zoals acteurs met Down. 

Hij laat ook historische attributen zien, staat er. Maar een leesbril of een iPod? 

Dus dat werd even speuren. 

Wat een fantastisch werk is dit. Ik was altijd al fan van Erwin Olaf, maar dit werk had ik echt volledig gemist. 

Dat vind ik raar, maar ja, 2011, toen werkte ik nog en had heel veel andere dingen aan mijn hoofd. 

Enfin, zoals zo vaak: Beter laat dan nooit! Want ik vond het heel bijzonder.