Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken.
Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind.
Die zoon werd in het ziekenhuis geboren.
Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend en ik was vrij snel bij mijn positieven.
Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen.
Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje.
Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte.
Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.
Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis.
Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment.
Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen.
Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed.
Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt en dat maakt het juist mooi.
Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben.
Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.
En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...
(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )
En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!
28 opmerkingen:
Het is toch wel heel erg fijn dat je zoon het eendje nog wil bewaren. Misschien krijgt het wel een heel mooi plekje bij hem thuis.
mogge Bertiebo
dat is een heel mooi stukje werk van je vader , mooi en degelijk speelgoed
ik vind het mooi dat het een nieuw plekje krijgt
geniet de dag
Wat was je vader handig. Fijn,dat je zoon het meeneemt
Ja, dat begint nu, het opruimen. En dan komen de herinneringen boven. Dit is een prachtige herinnering!
Ohhhh such a very sweet story!!!
Wat een lief verhaal!
Fijn dat je zoon het toch wil, het is ook zo geweldig mooi, zo knap van je vader !
Oh, wat een mooi aandenken aan opa, het eendje is duidelijk met veel liefde gemaakt, fijn dat het bewaard blijft.
Ha Bertiebo, ja... de tijd van opruimen is gekomen.
Ik vond het destijds niet echt moeilijk... van een groot huis in Bloemendaal naar mijn kleine huisje in Haarlem. Alleen de persoonlijke dingen van mijn familie heb ik nog steeds, nooit weggedaan dus.
Wat fijn, dat je zoon het eendje wilt hebben. Het is een waardevol ding: nooit wegdoen!
Groetjes van Marlou
Geweldig dat je dat nog hebt en ook dat Dirk het meeneemt. Een dierbare herinnering!
Wat een prachtig cadeau was dat zeg. Heel fijn dat het naar je zoon gaat.
Als dat eendje eens kon praten, dan heeft het veel te vertellen.
Knap van je vader om zoiets te maken en heel fijn dat je zoon het wilde meenemen.
Your father’s little duck carries not just the marks of play but the warmth of generations and the quiet pride of a grandfather’s love.
Fijn dat het eendje weer een nieuwe huis heeft.
...having family close by is a blessing, we do!
oh wat een stap hebben jullie genomen las ik in de blog van gister! een appartement in A’dam gekocht na al die jaren Hoorn! maar jullie zijn gek op Adam en zullen het daar ook naar je zin hebben. Maar het zal toch wennen zijn in het begin en jullie vrijwilligerswerk zullen jullie opgeven denk ik zo! en die zelfgemaakte eend van je vader, prachtig en fijn dat je zoon hem meeneemt, want hij moet bewaard blijven hoor! dat zijn zulke kostbare bezittingen!
Wat een heerlijk eendje, vooral door de maker.
Leuk, dat Dirk het wil hebben. Mijn kinderen zijn ook niet van het meenemen, ik kan weinig aan ze kwijt.
Wat een enig eendje. Fijn dat je zoon het wil hebben. Misschien weet een van de kinderen wat het plakkertje is?
Zo iets kun je toch ook niet wegdoen.
Fijn toch dat je zoon het eendje in ere houdt. Kostbaar stuk speelgoed.
Je post van gisteren heb ik helemaal gemist, wat een fantastisch vooruitzicht Bettie,
en ik begrijp het ook helemaal. Neemt niet weg dat het toch best spannend aanvoelt.
En dan deze post, geweldig te lezen wat jo vader allemaal gemaakt heeft voor alle kinderen,
net als dit eendje, het zit er zo prachtig uit, hij was duidelijk een vakman. Geweldig dat
je zoon Dirk dit prachtige eendje graag zelf wil hebben. Hoop ook dat al het moois
dat jouw vader vervaardigd heeft voor altijd in de familie blijft, dat zou toch fantastisch
zijn.
“Lord love a duck” … what a beautiful toy. Of course it must stay in the family. To me, it suggests how wooden toys have so much more permanence than soft toys, which are more often the object tht children attach to.
Glad to read your post, Lovely cute Duck :)
Wat een prachtig eendje, zo´n mooi, met liefde gemaakt stukje speelgoed is toch wel heel speciaal, fijn dat Dirk het wilde meenemen.
Oh, dit vind ik vertederend mooi!
Op zoek naar een lening? Wij helpen u graag verder. Vraag vandaag nog een lening aan, zowel met als zonder onderpand. Neem contact met ons op via: christywalton355@gmail.com
Een reactie posten