Stembureau

 Nou daar stond ik hoor om 6.50 u. En daar kwamen de andere leden van de twee stembureaus die in ons wijkcentrum waren. En daar kwam onze voorzitter met zijn verkiezingskoffer. Een leuke jonge vent die iedereen knuffelde, want ze kenden elkaar allemaal. 'U dan ook maar mevrouw?',  vroeg hij lachend. En ja hoor. 

Ons bureau bestond uit drie leden en die voorzitter. En dat is precies genoeg om te wisselen zodat iedereen pauze kon nemen volgens een schema. Best veel pauzes, dat was echt goed geregeld. Heel wat meer pauze dan ik vroeger op school had.  Ik werd dan ook helemaal niet moe deze dag. Elke pauze ben ik buiten gaan wandelen, zelfs nog een keer naar een stembureau in de buurt gelopen waar mijn man zitting had. Het was ook een prachtige dag natuurlijk. 

We kregen een tasje met daarin allerlei lekkers om de dag door te komen. Een stroopwafel, appel, mandarijn, pepermuntjes, flesje water, pakje soep. En muntjes om koffie of thee te halen. Ook nog een bedrag om iets eetbaars van te kopen. 

En dan de taken. De drie leden zitten naast elkaar met zicht op de stemhokjes en de stembus. 

De eerste neemt de stempas aan en de identiteitskaart en controleert. De tweede controleert het nummer van de stempas met de nummers in een register. De derde nummert, telt de stempassen en reikt het stemformulier uit. Je wisselt op zijn tijd van rol. En je let voortdurend op. 

De collega's: de eerste collega bleek de vader van de oudste vriend van onze jongste zoon te zijn. We maakten onmiddellijk een foto van ons tweeen om aan de jongens te sturen. 

De andere was een vrouw van mijn leeftijd en zij en ik sloten onmiddellijk vriendschap die de rest van de dag duurde. Het was heel gezellig.

En ondertussen druppelden de kiezers binnen. Geen wachtrijen, ze gingen hoe het uitkwam naar rechts of naar links. Hoe toepasselijk. Sommigen zeiden dat ook. 

Aan het einde van de dag waren er 863 mensen geweest, sommigen met een of meer volmachten en waren er 963 stemmen uitgebracht. 

Er zijn geen rare dingen gebeurd, geen onvertogen woorden gesproken, het was gewoon gezellig. Omdat ik in mijn eigen wijk zat kende ik veel mensen. Vooral veel ouders van vrienden van onze kinderen die ik,  sinds we gezamenlijk bij de school stonden,  eigenlijk nooit meer had gezien. 

Het leukste vond ik het controleren van de stempas en de identiteit. 

De oudste stemmer was een, zo op het oog,  fitte man, geboren in 1928. En later een vrouw van 1930. Allebei zonder rollator, makkelijk buigend over het stemformulier en zeer goed bij de tijd. Met allebei een klein extra praatje, omdat ik het fantastisch vond om te zien. 

Dan waren er opvallend veel Italianen. Ik ben nog nooit een Italiaan tegengekomen in onze wijk. Maar ze zijn er dus. Met een fraai Italiaans paspoort. 

Er was een ouder iemand uit Damascus.  Wat zal die meegemaakt hebben en dan nu hier te moeten stemmen. 

En iemand uit Caracas. Verder tot mijn grote vreugde iemand waarvan ik niet eens hoefde te kijken waar hij vandaan kwam. Ik herkende zijn naam onmiddellijk als een Terneuzense naam.  Ik heb denk ik wel tien kinderen met die naam in de klas gehad in de jaren dat ik in Terneuzen werkte. En het klopte hoor. 'Ja', zei hij, 'ja ik hoor tot een vruchtbaar geslacht'. 

Sowieso was het leuk om al die verschillende voor-en achternamen te zien. Heel mooi soms!

En dan was er die vrouw, jaar of vijfendertig,  die tranen in mijn ogen bracht. 

Ze kwam aarzelend binnen en fluisterde tegen mij dat ze niet kon lezen en schrijven. En dat dit haar eerste keer was.  Maar ze wás er,  mét de goede papieren. Toch wist ze niet goed hoe het aan te pakken. Je hebt dan de neiging om met haar mee te gaan in het hokje, maar dat mag niet. Ze ging dus alleen en ik denk dat ze de cijfers wél kende en met hulp van tevoren had bedacht wie ze wilde kiezen. Op lijstnummer dus. Ik heb haar uitgebreid geprezen, wat een heldin!

En tenslotte, nog net voor sluitingstijd die grote, donkere man met alle juiste papieren. Hij had geen idee wat hij kwam doen. Ook hij mocht niet geholpen worden in het hokje. Hij deed iets met het potlood en er waren geen ongeldige stemformulieren bleek later, maar hij had echt geen idee. Ik denk dat hij heeft gedacht dat het verplicht was. Dat hij móést komen... zonder te weten waarvoor. 

Oh en als laatste een leuke man met een vrolijk gezicht, een grappenmaker. Hij stemde, vertrok en kwam na een paar minuten weer terug. Hij had zijn identiteitskaart tegelijk met zijn formulier in de bus gegooid. Zoiets snap ik, dat had mij ook kunnen gebeuren. We hadden allemaal lol, hij ook. Maar ja, de bus mocht toch echt niet open. Pas uren later,  om negen uur zou dat mogen. 

Hij vertrok nog steeds lachend en keerde weer wat later terug om nog even te melden dat zijn kaart niet in de bus zou zitten. Hij had hem net ontdekt... in de verkeerde broekzak.