Elsa Triolet, de Franse verzetsvrouw die schrijfster was en de Prix Goncourt kreeg. Klik.
Ik zei al dat ik iets van haar wilde lezen en dat heb ik gedaan. Het boek gereserveerd , het moest uit Beverwijk komen en ik heb het achter elkaar uitgelezen.
Dat was een makkie, want slechts 56 bladzijdes.
Maar wat een parel, dat verhaal. Heel erg knap. Ik snap die belangrijke prijs wel hoor.
De geschiedenis van iemand, een vrouw in de Tweede Wereldoorlog in zesenvijftig bladzijdes.
Een vrouw, niet meer heel jong, maar de leeftijd wordt in het midden gehouden, is terecht gekomen in Nice. Ze is haar minnaar Tony kwijtgeraakt, ze denkt dat Tony dood is. Ze is arm, ze heeft nooit gewerkt, Tony zorgde voor haar. Haar bontjas is eigenlijk nog haar belangrijkste bezit. Verder kou en honger, uren in de rij voor eten. En dan duikt er een 'merkwaardig heerschap' op die haar bontjas wil kopen.
Het verhaal kent een min of meer open einde en daar heb ik normaal gesproken een hekel aan omdat ik een twijfelkont ben. Maar nu en over dit verhaal twijfel ik niet.
Aanrader!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten