Verlaten

Ach, ach ... er was vast een verdrietig kindje (met ouders die waarschijnlijk ook wel de wanhoop nabij waren). Zo'n lieve knuffel, echt een geknuffelde knuffel, dat kon je wel zien. Ik maakte deze foto in Barcelona, in een drukke straat. Toen we een paar dagen later weer door die straat kwamen lag de knuffel er nog steeds. Ik denk dat niemand iets durfde te doen voor het geval er gezocht zou worden.
'Verlaten' is het nieuwe thema bij Stuur een Foto. Ik zag al een mooie foto van een verlaten terras en eentje van verlaten strandstoelen. Maar deze knuffel is ook verlaten in zekere zin en het kindje heeft zich vast ontzettend verlaten gevoeld.
http://stuureenfoto.wordpress.com/

Lente

Jahaa, ik weet heus wel dat het nog lang geen lente is, heus wel.

Maar een beetje lente in huis brengen is gelukkig wel mogelijk

Zelfs Mac wilde de lente ruiken. Je kunt het zien als je heel goed kijkt...

Poeziealbum

Was gisteren even in de kringloop (Noppes, briljante naam) en kocht daar een schattig boekje, getiteld Poësie, zes generaties albumversjes.
Ik ben dol op poeziealbums (wij spraken het vroeger ook echt zo uit: poezie, en dat doe ik nog steeds). Zelf heb ik er twee en ik heb natuurlijk heel vaak in een album  geschreven als juf. Vond ik altijd leuk om te doen en ik deed er ook altijd erg mijn best op. De laatste jaren kwam het trouwens bijna niet meer voor, logisch, want zo'n album is natuurlijk wel een meisjesding en bovendien, op 'mijn' school voor speciaal onderwijs zitten veel meer jongens dan meisjes. Dát zou de reden kunnen zijn én de opkomst van de vriendenboekjes natuurlijk. Jammer hoor, je kunt een poezie niet vergelijken met een vriendenboekje vind ik.
Dan het boekje nog even: de schrijfster heeft heel wat albums doorgespit en versjes gevonden vanaf 1855 tot 1985. Sommige heel oude versjes zag je in 1985 natuurlijk niet meer terug. Maar het versje hierboven is de oudste bestseller en van 1855 tot 1985 vrijwel onveranderd blijven bestaan. Mooi toch?

Vadertje Langbeen

Een schattig kaartje via Postcrossing,  uit Hong Kong deze keer. Daddy Long Legs staat er op. Pats, ik ben meteen terug in een favoriet kinderboek: Daddy-Long-Legs ofwel Vadertje Langbeen, van Jean Webster.  Een leuk boek was het; eigenlijk wil ik het wel weer eens lezen. Een romantisch verhaal over een weesmeisje en haar weldoener. Dankzij deze man hoeft Judy niet langer in het weeshuis te blijven en mag ze studeren. Ze kent haar weldoener niet, ze heeft alleen zijn schaduw gezien: een man met lange benen. Ze noemt hem dus Vadertje Langbeen en schrijft hem brieven over haar belevenissen. Later trouwt ze met hem.
Jean Webster schreef het verhaal in 1912 en eigenlijk heeft het nog niets aan frisheid ingeboet. Het vervolg heb ik ook: Het John Grierhuis. In dat boek is Sally, de beste vriendin van Judy, de  hoofdpersoon. Ik heb later nog erg mijn best gedaan om een derde boek van Jean Webster te bemachtigen, getiteld Patty goes to college. Dat is ook gelukt, maar het boek is niet leuk. Saai, braaf, niks aan. Vadertje Langbeen zal ik altijd leuk blijven vinden.
Jean Webster illustreerde Vadertje Langbeen trouwens zelf. Grappige tekeningetjes zijn het. Kijk maar:  

Bijna klaar!

Bijna klaar is het dekentje. Bijna... Ik ben bezig met afhechten. Het haken vond ik leuk, maar het afhechten echt verschrikkelijk. Ik kan het ook niet netjes, ik doe maar wat. Het dekentje staat trouwens geweldig in het kamertje. Ik ga nog een keer passen om te zien of er nog een paar toeren bij moeten, maar ik denk het eigenlijk niet. Al die losse draadjes leg ik straks in de tuin als de vogels gaan nestelen. Hmm, was het maar vast zo ver! 
Ik heb nog wat wol over en daar zal ik een poppendekentje van haken, maar dan moet ik toch echt iets nieuws verzinnen. Of afkicken, dat kan ook natuurlijk!

Waterlooplein

Ah, kijk nou es wat ik heb gevonden. Weer op het Waterlooplein.

Ik werd er helemaal vrolijk van. Er lagen veel leuke trommeltjes, maar ik wilde er maar eentje.

Nou ja,  dat is wel duidelijk toch? En dan nu maar eens koekjes bakken!

Carla de Jong

Bijna zou ik deze boeken niet gekozen hebben in de bieb, want ik vind de kaft lelijk. Het ziet er een beetje goedkoop uit in mijn ogen. Maar ik las een klein stukje in het eerste boek, Gebroken wit en toen wilde ik verder. En toen ik dat boek uit had haalde ik snel In retraite. Er zijn er nog twee, die komen later nog wel eens  aan de beurt. Overigens betreft het geen serie hoor, het zijn gewoon twee boeken die alleen qua stijl op elkaar lijken. En die stijl vind ik heel goed. Page-turner staat ergens op de voorkant en dat klopt, je wilt doorlezen. Nou dan heb ik bij dezen eigenlijk al genoeg reclame gemaakt voor de boeken en de schrijfster. Ik zie dat haar naam is weggevallen, de schrijfster heet CARLA DE JONG.
Gebroken wit gaat over een ziekenhuis dat in opspraak raakt nadat er op de kraamafdeling ernstige fouten zijn gemaakt. Wat er allemaal gebeurt wordt beschreven vanuit het perspectief van verschillende mensen, bijv. de verpleegkundige die klokkenluider is, de juist aangenomen bestuurder, de traumachirug, de journalist die ook slachtoffer is. Het is denk ik een roman, geen thriller, maar zo leest het wel.
Het tweede boek In retraite gaat over vijf  mensen uit verschillende landen die op een landgoed in Friesland samen komen om onder leiding van Catherine, een soort goeroe, aan hun problemen te werken. Ze zijn in retraite. Eén hoopt over haar extreme treinangst heen te komen. Een ander wil helemaal niet in retraite maar moet en zal daarna een promotie krijgen enz. Ook dit is geen thriller, maar wel een spannend boek. En ook dit is een page-turner. Twee aanraders dus!

Jagten

Ik was behoorlijk onder de indruk van deze film. Een film die laat zien wat er zomaar, totaal onverwacht kan gebeuren als iemand verdacht wordt gemaakt. In dit geval wordt Lucas, een kleuterleider, beschuldigd van misbruik van een kleuter en dat alleen doordat die kleuter, een vijfjarig meisje,  dat vertelt.  Het is echt afschuwelijk wat er dan gebeurt en ook eng. Het gaat allemaal om doodgewone mensen die je vrienden zouden kunnen zijn. Verdachtmakingen en angst zorgen ervoor dat die doodgewone mensen vreselijke dingen doen. Dit is een film die nog wel een hele poos in mijn hoofd zal doorwerken. Mads Mikkelsen speelt een prachtige rol en ik vind het ook onbegrijpelijk dat het meisje dat de vijfjarige Klara speelt, dat zo goed doet!
Echtgenoot merkte na afloop overigens op dat hij nu wel weer eens naar een leuke film wil! (Wij zagen vorige week The Broken Circle Breakdown en daar werden we ook niet blij van, maar wel een goede film hoor, dat wel!)

Over perspectief en een tripje

Afgelopen week gingen zij van Knutzels en ik een dagje op stap. We gingen naar Zwolle en zaten daar zo lang te kletsen en te smullen van een overheerlijke High Tea, dat we van Zwolle niet veel hebben gezien. Errug jammer hoor, nu moeten we nog een keer. Maar dit terzijde. Zij koos deze week voor het thema Perspectief, bij Stuur een Foto, klik. Perspectief tekenen is nou niet bepaald iets dat ik beheers. Ik heb het ook nooit geleerd, zelfs niet in de opleiding tot,  eh...ahum,  volledig bevoegd onderwijzer. Achteraf had ik het handig gevonden om het wel te leren. Maar nee, zelfs toen niet. Dus ik dacht dat een foto maken bij dit onderwerp nog niet zo eenvoudig zou zijn. Toch, geïnspireerd door onze treinreis is de foto er gekomen.Vanmorgen gemaakt. En nee, ik zat niet naast de machinist, ik stond op de spoorwegovergang naast ons huis. En Els, we houden gewoon perspectief op een nieuw tripje.

Een echte Dior!

Ik heb een jurkje voor onze kleindochter gekocht. Het is een echte Dior!!!!  Als je goed kijkt zie je de naam geborduurd aan de onderkant staan.En op de rug zitten kleine parelmoeren knoopjes waar ook Dior in staat.  Ik dacht doe maar eens duur Bettie, het is tenslotte voor je eerste kleindochter... De prijs? 'Meer dan 100 euro' vertelde de verkoopster.

Maar eh, dat was dan wel voor het jurkje op de rommelmarkt terecht kwam hoor. Ja, je dacht toch niet dat ik gek was hè. Ik heb er een tientje voor betaald en voor dat geld kreeg ik het hangertje er nog bij én twee superschattige rompertjes. Niet van Dior, maar van de Hema. Spiksplinternieuw, de prijsjes zaten er nog op.
Hoe leuk is dat? Het was in de IJhallen in Amsterdam. De rommelmarkt is daar ieder eerste weekend van de maand. Ik ga vast weer volgende keer.
En onze kleindochter? Alles gaat goed. Nog negen weken (of tien of elf of acht natuurlijk).