Wie is de mol.

Ik ben dol op Wie is de Mol. Geen aflevering heb ik gemist en ik heb vanaf het begin gedacht dat Paulien (Cornelisse) de mol was. Ik wist het zeker. In de competitie die bij mij op school werd gehouden, heb ik steeds Paulien als mijn mol ingevuld. En als ze het was geweest had ik dik gewonnen.
Maar ja, ze was het niet. De mol was Kees Tol. Ik had van tevoren nog nooit van Kees Tol gehoord, maar wat heeft hij het goed gedaan zeg! Achteraf krijg je te zien hoe de mol heeft gemold. Echt, hij heeft het super gedaan. Achteraf ook waren de aanwijzingen voor het publiek zo duidelijk, dat ik niet snap dat ik het niet heb gezien.
En nu weer een jaar wachten.... Jammer hoor, want er is niet zo heel veel leuks op televisie vind ik.
Joris Linssen stopt er ook mee,  hoorde ik. Zijn programma Hello Goodbye kende ik nog maar kort, maar ik keek er graag naar.  Dus wat moet ik nu op de donderdagavond?

Zijn hier trouwens nog Mol-liefhebbers? En wat hebben jullie als favoriet programma?

De liefste beer die er is

Jarenlang zat hij bovenop een boekenkast (ja inderdaad, een Billy) op zolder. Af en toe sprak ik hem bemoedigend toe en klopte wat stof uit zijn lijf. Maar nu werd het tijd voor een wasbeurt, want hij gaat weer terug naar dochter. Mijn schoonmoeder maakte hem lang geleden voor haar.
Jammer genoeg raakte er een arm los, dus hij moet nog een kleine operatie ondergaan. Maar verder is hij weer  heerlijk fris.

Mijn schoonmoeder naaide er prachtig kleertjes bij. Waaronder dit geweldige Hawaï hemd.  Ze breide  ook nog een truitje. En zeg nou zelf: de tekst op het truitje is toch eigenlijk geheel overbodig. Dit is gewoon echt de liefste!

Allemaal cadeautjes en niet eens jarig!

Hoera, ik deed mee aan een Give-away. Jaja, zo heet dat in blogland. En ik won. Echt super leuk!

Het is een oud boekje met daarin een verhaaltje over een verdwaald konijntje. Op rijm gemaakt door Anna Sutorius. Heel lief, over een paar kleuters die een konijntje vinden en met de juf een hokje gaan timmeren. De tekeningen zijn van Adri Alindo. Jammer genoeg kan ik niet zien uit welk jaar het boekje is. Maar ik ben er echt blij mee. Dankjewel  Juffrouw Waardvleugel . (Haar blog vind je hier, klik)

Van Trudie kreeg ik ook een schattig boekje. Zij wordt net als ik binnenkort oma en dit is zo'n lief boekje om voor te lezen. Ik had het al eens in het Engels gekregen van dochter, toen die na een jaar Amerika terug kwam. Maar dit is een kleinere uitgave en in het Nederlands. Het gaat over een hazenkind en een hazenmoeder die proberen te vertellen hoeveel ze van elkaar houden. Hazeltje zegt bijv. 'Ik hou van jou tot  zo hoog boven mijn hoofd' en dan zegt Grote Haas hetzelfde, maar ja,  haar armen zijn natuurlijk langer. Hazeltje wil dat weer overtreffen. Het eindigt ermee dat Hazeltje zegt: Ik hou van jou helemaal tot aan de maan. 'Dat is heel erg ver', zegt Grote Haas. Om er, als Hazeltje bijna slaapt, nog aan toe te voegen: 'Ik hou van jou helemaal tot aan de maan. EN TERUG'.

En nog ben ik niet klaar, want ook van dochter kreeg ik een cadeautje: een box of chocolates. Gember chocolates mag ik wel zeggen. Zo lekker, voor mensen die erg van gember houden. Echtgenoot hoort daar niet bij, dus dat kwam mooi uit, hihi.

En last but not least kreeg ik een kaart uit Londen van lezeres Jolande die tijdens haar vakantie aan me denkt, omdat ze weet hoe veel ik van Londen houd. Zo leuk is dat. Alle bekende plaatsen staan er op en twee gave stamps van mijn favoriete Queen! Thank you very much.

Billy

Als wij al een stuk of vijftien Billy's hebben, hoeveel zullen er dan wel niet in Nederland staan? Ja, daar krijg ik natuurlijk geen antwoord op, maar het zullen er veel zijn, gok ik. Op dit moment liggen al onze Billy's uit elkaar. We krijgen nieuwe vloerbedekking boven en dus moeten alle kasten eruit en leeg. De badkamer ligt momenteel stampvol boeken en overal is het een bende. Op zolder is het al klaar, maar dat was het minst moeilijk. Op onze slaapkamer staan zware bedden en er is geen afzetruimte. Behalve in de badkamer dus. Ja en beneden, maar dan blijf je bezig.   Enfin, donderdag kan alles weer terug en dat vind ik dan wél leuk. Zo'n boekenkast waarvan je weer precies weet wat er in staat en die weer goed is ingedeeld. Overbodige troep eruit, soms ligt er heel wat achter de boeken... En tot mijn grote geluk, ruimte voor een extra Billy. Ik hoef dus nog niet veel weg te doen, want dingen wegdoen, daar ben ik goed in. Maar nou juist niet in het wegdoen van boeken...

Strand

We waren naar het strand vanmiddag. Dat is nog wel een beetje een stap hoor na de dood van onze Mac. Want we gingen eigenlijk altijd met hém; ik kan me niet herinneren dat we met z'n tweeën gingen.

 Vorige week waren we er ook. Toen hebben we de as van Mac uitgestrooid aan de vloedlijn, op een stil plekje. Het was een beetje grauw die middag, maar echt waar, er gleed een zonnestraalbundel over het water op het moment dat we de as lieten vallen.  Het was maar weinig as en het woog ook bijna niks. Het zag er uit als wat schelpgruis. En toen werd het overspoeld door het zeewater. Op de een of andere manier was het best mooi.

Vandaag maakten we een flinke wandeling en konden we al met plezier kijken naar andere honden die lekker aan het rennen en spelen waren. Zelfs  naar een kooiker. 'Hmm, niet zo mooi als onze Mac', bromde echtgenoot en hij had gelijk. Lang niet zo mooi!

In al die jaren dat we hier wonen en naar het strand gaan hebben we twee keer zeehonden gezien.  Vandaag was de derde keer. Er waren er drie of vier. Ze waren echt aan het spelen, onderduiken, weer boven komen... mooi om te zien. Tja, het voelde een klein beetje als een soort groet van Mac. Dat vind ik zelf idioot, maar toch voelde het zo.
(Foto's maken is lastig, zo dichtbij waren ze ook weer niet. Dus je moet echt heel goed kijken. Een beetje rechts, net boven de golf zie je een zeehondenkopje).

Portret

Gisteren waren wij te gast in Kunststof TV. Daar was ook Paolo Giordano, de schrijver van De eenzaamheid van de priemgetallen. Een geweldig boek vond ik. Giordano heeft nu een nieuw boek geschreven: Het menselijk lichaam. Dat boek ga ik zeker lezen. Vanwege het eerste boek en niet omdat de schrijver er zo enthousiast over vertelde in de uitzending. Ik vond het gesprek tamelijk saai en nietszeggend. Maar misschien was hij moe, misschien was er geen klik, of stelde Joost Karhof niet de juiste vragen, je weet het niet. Dat kan natuurlijk best eens gebeuren. Meestal vind ik de gesprekken in Kunststof TV  juist erg goed en inspirerend.
Wat ik wel erg leuk vond was dat het meisje dat de omslag van beide boeken siert,  er ook was. Ik zat recht tegenover haar tijdens de uitzending en heb haar uitgebreid zitten bekijken. Een mooi meisje vond ik. Met eigenlijk een gewoon gezicht, dat toch boeit.
Vóór de uitzending, had ik ook al naar haar gekeken omdat ik haar aan iemand van het programma hoorde vragen of die haar herkend had van het boek. Daar was ze zelf een beetje verbaasd over (dacht ik).
Ze was er met haar broer die ook op het omslag staat. Mirjan van der Meer heet ze en ze vertelde dat ze aanvankelijk niet wist dat haar foto werd gebruikt, het was haar ook niet gevraagd. De foto op het wereldberoemde eerste boek, waar miljoenen van verkocht zijn,  stond er dus op zonder haar medeweten, gewoon gepikt eigenlijk, van haar eigen website. Zelf is deze Mirjan geen model, ze studeert Engels. Maar ze maakt al jaren zelfportretten, dat ontspant haar. Ik heb even gekeken op haar site die barstensvol prachtige portretten staat. Zoals ze vertelde gewoon gemaakt met een statief en een zelfontspanner. http://rooze.deviantart.com/gallery/
Wij mochten na afloop van de uitzending best een foto van haar en haar broer maken:

Tja en die mislukte, niet scherp! Maar toch was het leuk!

Slagschaduw - Lilian Blom

Een aanrader vond ik dit boek van Lilian Blom. Het is het tweede boek dat ik van deze schrijfster las (het eerste was De Tuinkamer) en dat zegt natuurlijk al wat. Had ik het eerste boek niet goed gevonden, was ik aan dit boek niet begonnen.
Het gaat over Koos, een oude vrouw die in een verpleeghuis zit. Ze is een sterke vrouw, altijd zelfstandig geweest, maar nu afhankelijk van de verzorging en ook wel van haar vier kinderen. Haar geest is nog zeer scherp en Koos kan behoorlijk dwars liggen.  De kinderen vinden een trommel met papieren en foto's en willen meer van hun moeder weten over de periode van oorlog en  verzet. Daar is altijd over gezwegen. Min of meer dwingen ze hun moeder over het verleden te vertellen, waardoor oude nachtmerries en pijnlijke herinneringen in volle hevigheid terugkeren.
De overleden man van Koos was Joods en haar schoonfamilie is omgekomen in een concentratiekamp. Het schilderij dat je op de voorkant van het boek ziet, zou geschilderd zijn door Jozef Israels en stelt de schoonmoeder van Koos voor. Nadat de familie was weggehaald wilde een buurvrouw dat schilderijtje uit het lege huis stelen, maar daar heeft Koos een stokje voor gestoken door het mens met een menora op haar kop te timmeren. Koos ligt nu naast die vrouw in het verpleeghuis. Dènkt ze.
Koos is sterk, dwars en humoristisch. En dat maakt het boek prettig om te lezen.

Oude guldenpostzegels

Ja ik kan natuurlijk net zo goed even vermelden waar ik mijn oude postzegels koop. Dat is nl. hier:
www.postzegelsmetkorting.nl
En ze worden gratis bezorgd!

Enveloppen en kaarten

Van Diana kreeg ik een superpak scrappapier (wat een galgjewoord is dat). Maar ik ben niet erg aan het scrappen al heb ik wel weer echte knip-en plakplannen als straks onze kleindochter er is. Voor nu heb ik eerst maar eens eens stapeltje enveloppen gemaakt. Want ik verstuur nog steeds Atc's, ik postcross ook nog steeds en ik heb net weer een nieuw adres gevraagd en gekregen voor het dream- make- share project.

En omdat niemand, maar dan ook niemand  het boekje Snikken en Smartlapjes wilde hebben, heb ik het zelf maar gebruikt en er kaarten van gemaakt. Waar de smart vanaf druipt natuurlijk.

Als dan de postzegels erop zitten en de kaart is klaar om te versturen, dan ben ik best tevreden. Die postzegels zijn natuurlijk oude Nederlandse postzegels die nog steeds geldig zijn. Jammer genoeg wordt dit gebruik in november afgeschaft, dan mogen er alleen nog gewone Eurozegels worden gebruikt.  Echt spijtig, want ik vond de variatie altijd leuk en het is natuurlijk ook goedkoper. Nou ja, het is nog geen november... gelukkig niet!



Frits en Bettie in het Paleis

Dat doe ik niet vaak: een foto waar ik zelf op sta hier plaatsen. Sterker nog, ik heb het nog nooit gedaan. Maar vandaag maak ik een uitzondering en kijk, ook echtgenoot staat er op. Deze foto is gemaakt in het Paleis, bij de Eschertentoonstelling en hoort dus eigenlijk nog bij de vorige post. Is het waar wat je ziet? Kan hier de kleinste de grootste worden? Ja dat kon. Alleen had ik dan aan de andere kant moeten gaan staan. Spelen met perspectief,  net als Escher deed. Dat was het doel van deze actie. Daarna werd, als je dat wilde, de foto afgedrukt en kon je hem  naar huis mailen. En aldus geschiedde!