Een dwaze maagd

Dit aanplakbiljet zag ik afgelopen zomer en ik zag het meerdere keren. Gevonden: de Nederlandse Stoner.
Dat was nogal wat voor mij, want Stoner is nog steeds mijn favoriete boek van de laatste jaren.
In ieder geval was mijn conclusie dat ik het boek wilde lezen. Dus ik maakte een foto om het niet te vergeten.
Maar zoals gezegd, ik koop geen nieuwe boeken meer. Op een rommelmarkt vond ik het niet en dus reserveerde ik het boek bij de bieb. Dat duurde erg lang, blijkbaar waren er heel wat mensen die het wilden lezen. Een dwaze maagd, van Ida Simons.
Vorige week was ik aan de beurt. Ik begon er meteen in, las een paar bladzijden en... ik vond er nog niet zo veel aan. Achteraf bekeken ook doordat ik midden in een spannende detective zat die ik eigenlijk niet wilde verlaten.
Deze week gingen we naar het strand. Best een eindje rijden en dus gaat er altijd iets te lezen mee.
En toen pakte het boek me wel. Op de terugweg was ik al ver gevorderd. De rest las ik later en ik hoefde er geen enkele moeite voor te doen om het achter elkaar uit te lezen!
De Nederlandse Stoner vind ik het niet. Ik bedoel Een Dwaze Maagd overtreft Stoner voor mij niet. Maar waarom zou dat moeten. Ida Simons is niet John Williams en haar hoofdpersoon Gittel is niet Stoner. Maar haar boek is prachtig en dat is meer dan genoeg! Aanrader.

Het verhaal:
 Gittel is een meisje van twaalf uit een rijk Joods gezin. Er is nogal wat geruzie en iedere keer bij zo'n ruzie vertrekken moeder en dochter naar familie in Antwerpen. Daar aan de overkant van de straat woont een bankier met zijn oudere dochter(29) Lucie. Er ontwikkelt zich een vriendschap tussen Gittel en Lucie. Gittel mag op hun vleugel komen oefenen en zij wandelen samen.
De familie gaat ook nog een tijdje naar Berlijn, waar vader fortuin hoopt te maken. En Gittel raakt betrokken bij een affaire van Lucie. 
Alle familieleden en dat zijn er heel wat, worden duidelijk en geestig beschreven. En zo leer je het milieu in die tijd (jaren twintig vorige eeuw) heel goed kennen.

Over Ida Simons:

Een bijzondere vrouw lijkt me. Geboren als Ida Rosenheimer in 1911 in Antwerpen.
Haar ouders moesten door de Eerste Wereldoorlog vluchten naar Nederland, verbleven ook nog enige tijd in Duitsland en keerden niet terug naar Antwerpen.
Ida werd pianiste, zelfs een beroemde concertpianiste. Ze trouwde en kreeg een zoon.
Ze was Joods en gedurende de Tweede Wereldoorlog was zij in Westerbork en Theresienstad en zij drieën overleefden.
Haar carriere als pianiste pakte zij weer op, maar moest het door haar slechte gezondheid opgeven.
Toen werd zij schrijfster. Een Dwaze Maagd verscheen in 1959 en in 1960 overleed Ida Simons.
Ik haalde deze informatie uit haar boek (achterin staat een artikel van Mieke Tillema die werkt aan een biografie van Ida Simons) en ook van deze site: klik.
De foto pikte ik van weer een andere site, namelijk die van de uitgeverij Cossee, waar het boek vorig jaar opnieuw werd uitgebracht:  klik

Ouder worden

'Gelukkig oud worden is een makkie' lees ik in het Parool. Het artikel gaat over George Vaillant, een psychiater en hoogleraar aan Harvard, die even in Nederland was en een paar verstandige opmerkingen maakt lijkt me.
Bijv.: 'Als mensen na hun vijftigste denken dat ze meer verleden dan toekomst hebben en dat elk jaar dat verstrijkt hen dichterbij de dood brengt, zal dat niet bijdragen tot geluk. Maar als ze waarderen dat ze meer vrije tijd hebben en dat hun kinderen minder reden tot zorg zijn, dat ligt geluk voor het oprapen'.
Deze professor zegt dat niet zomaar, maar gebaseerd op een jarenlang onderzoek, onder zevenhonderd mensen die sinds de jaren vijftig zijn gevolgd. Het langstlopende onderzoek naar menselijk geluk.
In Nederland is er een discussie gaande over de vraag of mensen wel 130 willen worden (die leeftijd lijkt niet zo lang meer buiten bereik te zijn). De professor weet dat niet, zo ver reikt zijn onderzoek niet. Maar een vrolijke honderdste verjaardag moet mogelijk zijn, zegt hij.

Ik zit goed behalve met de laatste twee punten. Maar ik tel mijn zegeningen heel vaak. Heel vaak. Misschien telt dat wel dubbel!

Kerstboom

Ben ik nou de enige die zich te pletter schrikt van de prijs van een kerstboom? Ik zag prijzen oplopend van 24,95 tot en met 42 euro.
Die van 42 heb ik nog even bekeken. Zag ik niets bijzonders aan. Dat was bij Gamma. Dat zeg ik.
We waren daar speciaal heen omdat ik iets gehoord of gezien meende te hebben over 9,95.
'Zou kunnen hoor mevrouw', zei de verkoper, '9,95, maar niet bij ons!'
Enfin, bij zulke prijzen reken ik altijd weer even in guldens. Ruim vijftig gulden voor een kerstboom?
En ja ik weet dat ik dat niet moet doen hoor, dat terugrekenen. Het gebeurt me ook niet vaak meer. Maar nu wel.  Dus.
Vorig jaar waren we er niet in de kerstvakantie  en hadden we dus ook geen boom. Het jaar daarvoor hadden we een klein boompje. Of misschien wel twee, dat weet ik niet meer. In ieder geval herinner ik me niet dat ik zo van de prijs schrok.
Het is ook niet zozeer dat we het niet kunnen betalen. Het is meer dat ik het er gewoon niet voor over heb. 
Dus nu hebben we weer een kleintje. Maar echt klein.
Want ja, ik moet er toch wel vrede mee kunnen hebben. Zeker in deze tijd van het jaar!

Wat ik ook nog even wil laten zien (update kabouters)

Kijk, Anna was ook zeer te spreken over de kabouters.
Het is echt wel nuttig hoor om niet voorbij een kringloop te kunnen.
Trouwens, het fietsje en de racebaan op de achtergrond  en het rode vestje...
Echt nuttig!

Gouden jaren (3)

Nog één foto uit het boek Gouden Jaren van Annegreet van Bergen. Deze foto is weer gemaakt door Cor van Weele.
Je ziet vader, die 's morgens het huis verlaat om naar kantoor te gaan. Hij neemt afscheid van zijn dochter, maar niet voor lang.
Naar alle waarschijnlijkheid zal hij om twaalf uur weer thuis zijn om met zijn gezin de (warme) maaltijd te gebruiken.
Daar had moeder het dus druk mee 's morgens en niet alleen daar mee natuurlijk. Want hoewel er al heel wat verbeteringen waren op huishoudelijk gebied, zoals wasmachine, wringer, stofzuiger was het huishouden toch nog een veel grotere klus dan tegenwoordig.
Alles moest natuurlijk ook volgens regels. Ik denk aan de grote schoonmaak, zo'n twee keer per jaar. Ik denk aan stof afnemen dat toch wel iedere dag diende te gebeuren. Het afhalen en opmaken van de bedden (en dat na een week het bovenlaken onderlaken werd en het onderlaken in de was ging).
Ik denk aan de kleren die genaaid moesten worden en later gerepareerd. Of een jurk moest verlengd  worden. Zoom er uit, zoom er weer in.  Ik denk aan de sokken die gebreid moesten en ook later gerepareerd. Dat waren dan  klusjes voor 's avonds natuurlijk.
Alles was zo lekker overzichtelijk.
Maar ik gok dat als ik alles had moeten doen zoals moeders het toen deden, dat ik dan redelijk overspannen die knollen in de sokken had zitten stoppen! Met een kopje thee en een mariakaakje en de radio aan natuurlijk.  Dat dan weer wel.
Overzichtelijk of niet, doe mij maar 2014!

Donderdag: Kringloop

Op onze wekelijkse oppasdag in het huis van onze dochter in Amsterdam, moet ik meestal wel even een boodschap doen als Anna slaapt.
En dan kom ik langs een kringloop. Nou ja, ik ga er niet lángs, ik kan er natuurlijk helemaal niet voorbij. Ik moet even naar binnen.
Soms vind ik dan wel eens wat. Soms hoor, hahaha.
De laatste keer stonden deze kabouters op me te wachten. Ik zag ze buiten al en ze riepen me.
Ze waren behoorlijk vies, maar ze vonden het helemaal niet naar in de wasmachine, dat zie je wel aan hun koppies toch? Brandschone koppies!
Ik word echt vrolijk van dit stel. Zal wel een afwijking zijn. Maar geen gevaarlijke afwijking. 
Vorige week kon ik niet oppassen en dus ook niet naar de kringloop en deze week komt Anna bij ons logeren en kan ik dus weer niet. Dus ik weet zeker dat de schatten zich gewoon hebben opgestapeld als ik volgende week weer eens even ga kijken.
Heb jij een leuke kringloop/rommelmarktfoto en wil je die delen? Stuur hem op en ik plaats hem volgende week, met een link naar jouw blog natuurlijk. Mijn adres? Klik

Gouden jaren (2)

Nog zo'n leuke foto uit het boek Gouden Jaren van Annegreet van Bergen. Deze foto werd gemaakt door Ad Windig.
Typeles...
Heb ik ook gehad, typeles. En wat is dat een goede investering geweest. Ik heb er heel veel gemak van gehad. Zelfs op dit moment, as we speak.
En het ging inderdaad zo. Een klas met allemaal een typemachine voor je neus. En oefenen maar om op snelheid te komen. Leren hoe je een lint er in moest zetten en het papier natuurlijk. Hoe je een doorslag moest maken en fouten moest verwijderen.
Blind typen. Ik doe het nog altijd blind, al gaat het tegenwoordig allemaal een heel stuk makkelijker. Je hoeft niet meer zo te rammen
Ik weet niet hoe mijn snelheid was, hoeveel aanslagen per minuut ik had. Maar het was wel oké anders had ik dat diploma niet gehaald.
Ik weet nog wel dat ik een 9 kreeg voor machinekennis. En dat mijn vader daar buitensporig trots op was en zich slap lachte. Zijn dochter... een 9 voor machinekennis. Hij wist wel beter, het ontbrak zijn dochter aan wat voor technisch inzicht dan ook. Maar die 9 had ik dan toch maar mooi gehaald!

Gouden jaren (1)

Eigenlijk koop ik geen nieuwe boeken meer. Geen romans. Ik heb er te veel, alle boekenkasten zijn vol. En ik kan alles uit de bieb halen of tweedehands kopen.
Maar een enkele keer, als ik echt denk dat ik vaak in het boek zal kijken, een enkele keer mag ik een uitzondering maken. Van mezelf.
Het boek Gouden jaren, van Annegreet van Bergen is zo'n uitzondering. De ondertitel luidt: Hoe ons dagelijks leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd.
Dat zinnetje deed het hem. Want het is zo en het is inderdaad onvoorstelbaar.
Ik denk er vaak over. Voor mij waren er al hele grote veranderingen. En voor mijn ouders moet dat helemaal wel gigantisch zijn geweest.
In het boek staan geweldige foto's. En mede door die foto's is het echt een boek om vaak in te kijken.
Ik laat er eentje zien. Met mijn herinnering erbij. Deze foto  is van Cor van Weele.

Zo'n telefooncel... Ik heb er zelf ook nog gebruik van gemaakt, hoewel niet zo vaak. Maar ik kan me nog goed herinneren dat mijn ouders naar een telefooncel moesten om bijv. te weten te komen hoe het met een ernstig ziek familielid was, dat niet in de buurt woonde. Dan liepen ze met z'n tweeën naar de dichtstbijzijnde cel, voorzien van de nodige dubbeltjes en als ze dan terug kwamen zag ik al aan hun gezichten hoe het was.
Of er werd een telegram bezorgd en dat betekende niet veel goeds.
Onze eerste telefoon kwam  toen ik een jaar of veertien was. Ik weet het nummer nog: 4218. Later kwam er een cijfer voor.
Ik kreeg strenge instructies om toch vooral alleen maar te bellen als het nodig was en dan ook niet te lang. Dat zwakte later wel af gelukkig. Mijn moeder kon ook een aardig eindje wegkletsen.
Mijn moeder had een broer in Nieuw Zeeland. Een heel enkele keer belde ze met hem, maar dat was erg duur. Daar moest je bijna een spaarpot voor aanleggen. 
Nog later toen ik al lang zonder ouders op vakantie ging, wilden ze toch wel graag weten waar ik was, dus dat betekende bellen. Vanaf een camping. Daar kon je gerust een uurtje voor uit trekken. Want altijd lange rijen wachtenden. Als je dan eindelijk aan de beurt was, werd je bijna de cel  uitgekeken. En steeds maar muntjes verzamelen natuurlijk. Soms was er niet eens een cel in zo'n buitenland. Moest je naar het plaatselijke postkantoor. En dat was helemaal een gebed zonder end.
Ik ben erg blij met mijn handige smart phone. Echt!
Maar ik vergeet nooit die man die de trein binnen stapte, ging zitten, constateerde dat zes andere mensen zaten te bellen (ik niet) en zei: 'Het lijkt hier gvd wel een openbare telefooncel!' Waarop hij opstond en pissig de coupé verliet!

Wie durft te verdwalen...

Een steen... Gezien in Bergen. 

Ik vind het een mooie tekst. 

Zal eens even googelen.

Het blijkt  een citaat van Erasmus te zijn. Desiderius Erasmus. 

Een duizendpoot die leefde van 1466-1536. Hij was o.a. schrijver en humanist. 

Een belangrijk man natuurlijk. 

Er zijn scholen naar hem genoemd en bruggen en ziekenhuizen en universiteiten. 

Ik had tot nu toe nog nooit iets van hem gelezen. 

Maar dit citaat, dit ga ik onthouden. Dat staat vast.

Ik ben nieuwsgierig wie bedacht heeft die steen te maken en daar op die plek te plaatsen. 

Er stond helemaal niets bij. Raar eigenlijk...

Sinterklaas

Voor je het weet is Sinterklaasavond weer voorbij. Het was hartstikke leuk vond ik.
Anna was blij met haar poppenhuis.

Haar ouders vonden het bordje leuk dat ik had laten maken. Net als vorig jaar trouwens. Ik heb nu bedacht dat ik elk jaar zo'n bordje wil maken met een eetfoto van Anna er op. Tot en met d'r tiende denk ik. Nog acht te gaan dus. En voor wie het ook leuk vindt: ik liet het hier doen, klik

Ik was zelf heel trots want ik had mijn twee zoons en mijn schoonzoon ieder verwend met een trui. Allemaal verschillend natuurlijk, want het zijn zeer verschillende types. Dat vond ik spannend, want je moet maar afwachten of het in de smaak valt en past. De truien mochten natuurlijk wel geruild worden, maar dat is toch minder leuk. Gelukkig werd het een succes, ze waren alle drie blij er mee en alleen die van oudste vond de verzamelde familie iets te groot (ik niet).  Dus die heb ik gisteren geruild.

Er was zelfs een cadeau, zoals dat hoort, heel klein, maar in een hele grote doos. Dat cadeau moest als laatste, zodat de hele avond nagedacht kon worden over de inhoud. Ik dacht dat het een kerstboom zou zijn, maar het was dus iets heel kleins, iets met muziek. Het pak zat voor de helft in sinterklaaspapier en voor de andere helft in verjaardagspapier. Want jongste zoon is vandaag jarig. Dat hebben wij 28 jaar geleden niet handig gedaan, maar ja...

HET cadeau dat mijn man kreeg (niet van mij) vond ik ook echt een hoogtepunt. En omdat te kunnen begrijpen moet je mijn blogje over HET cadeau gelezen hebben. Dat kan nog hoor. Hier, klik.

De gedichten waren fantastisch. Er waren door schoonzoon gemaakte pepernoten, er waren hapjes. Ik had een pepernotentaart gebakken, die voor mijn doen vrij aardig was gelukt. Dochter blijkt opeens een ster in het maken van kroketten. Echt helemaal zelf hè, met ragout! En lekker dat ze waren. En schoondochter had een heerlijke salade gemaakt. Ze stuurde het recept gisteren op. Ik zal het hier nog wel eens laten zien. En al met al waren we pas om half twaalf klaar.  Het was in alle opzichten een heerlijk avondje.!!!