Wat ik ook nog even wil zeggen...

...is dit:
Ik heb nu een paar keer gekeken naar het programma Help mijn man is een klusser. Wel met een boek erbij hoor, want anders was het niet te doen.
Normaal gesproken verafschuw ik de term vrouwtje, maar in dit programma gaat het echt om een vrouwtje. En wel een zielig vrouwtje, meestal ook nog zwanger natuurlijk.
De man van het zielige vrouwtje heeft beloofd het huis, of een kamer, of een keuken te zullen bouwen, vernieuwen, afmaken.
Maar dat doet hij niet. Het zielige vrouwtje zit in de rotzooi. Ze bidt en smeekt, maar de man doet niks. Het zielige vrouwtje blijft zitten waar ze zit, in de troep dus en laat zelf haar handjes ook niet wapperen, ze heeft genoeg aan zielig zijn.
Dan roept het zielige vrouwtje de hulp in van John Williams. Die komt, schrikt, wordt boos en confronteert de man. Het zielige vrouwtje dreigt met echtscheiding en dan begrijpt de man dat er iets gedaan moet worden. John trommelt een klusteam op, het zielige vrouwtje mag gaan logeren en als ze terugkomt is het huis of de kamer of de keuken helemaal klaar. Niemand is meer boos of verdrietig, een prachtige toekomst wacht.
Wat een flauwekul allemaal. Weg ermee!

Rommelmarkt

Zo, de serie 'Donderdag Rommelmarkt (Kringloop)' is weer terug. Ik was het een beetje vergeten, maar nu Els (Stuur een Foto) vraagt om rommelmarktfoto's is het weer terug in m'n systeem. Voor zover er sprake is van een systeem natuurlijk.
Deze foto's maakte ik op de Noordermarkt (maandag, Amsterdam) en het zou heel goed kunnen dat Els er zelf bij was. We zijn meerdere keren samen geweest. Altijd leuk daar, ook als je niets koopt.
Stuur een foto vind je hier en Els ik kies de tweede foto!

Op reis

Geweldig vind ik het: je koopt een boek, je krijgt een boek én je mag een dag gratis reizen met de trein. En hoewel ik eigenlijk geen nieuwe boeken meer mag kopen van mezelf, mag ik best een boek kopen om cadeau te geven. Dus dat deed ik.
Om tien voor acht zaten we in de trein. Op weg naar Groningen. Op weg naar het Gronings museum.
We hadden een prima reis. In Groningen was een veelgeroemde tentoonstelling 'Het geheim van Dresden - van Rembrandt tot Canaletto'.
We vonden er niet veel aan. Ja je ziet altijd wel iets moois natuurlijk. Deze charmeur bijv.

Pietro Antonio Graf Rotari (uit 1755)

Dus daarna gingen we snel weer naar de trein, op weg naar Zwolle. Want daar in De Fundatie was o.a. een tentoonstelling van het werk van Tjalf Sparnaay.

De moeder van mijn man was een Sparnaay, dat wakkerde de interesse aan, die ik al had na het zien van een filmpje over Sparnaay en zijn werk.

Een megarealist noemt Sparnaay zich zelf en ik heb echt vol bewondering staan kijken naar zijn werk. Realistisch is het zeker en mega ook. Ik laat een paar foto's zien:

Ik vond het echt fantastisch. We moesten in de rij voor we naar binnen konden en binnen was het ontzettend druk,  maar ik was zo onder de indruk dat het me niet eens stoorde. 

Doordat het zo druk was, kon ik ook heel goed allerlei commentaar horen/ afluisteren en dat varieerde nogal. Van knap tot saai tot 'je kan net zo goed een foto maken' tot dom werk en 'hij heeft gewoon over een foto geschilderd'.

Ik kan me trouwens voortstellen dat iemand er niks aan vindt, maar dan nog blijft het toch buitengewoon goed geschilderd. De tentoonstelling heet Closer en is nog te zien tot 6 april. Klik

Er waren nog meer tentoonstellingen in het museum. Waaronder 'In Search of Meaning. Mensbeelden in globaal perspectief'. Dat vond ik ook zeer boeiend. Die titel zegt me niet zoveel, maar wat er hing was in ieder geval interessant. 

 Elisabeth Stienstra, Virgin of Light

En toen op weg naar huis. De trein was het eerste stuk trouwens zo vol dat we maar eerste klas zijn gaan zitten. Er stond nergens dat het tweede klas moest zijn. Achterhaald systeem vind ik trouwens dat eerste/tweede klas gedoe. Maar dat terzijde.

Om zes uur waren we - enigszins afgepeigerd - weer thuis. Het was een mooie dag.

Ps. : Het boekenweekgeschenk had ik uit en dat gaat mij er misschien toe brengen meer van Dimitri Verhulst te lezen. 

Ps. : Wat is Nederland toch eigenlijk een chagrijnig land. Op Facebook was een pagina en daar kon je aangeven waar jij die dag met je boekenweekgeschenk naar toe zou gaan en daar kon je dan een prijs mee winnen. Als je daar het commentaar leest, zo zuur en zo stom,  word je een beetje onwel. Ik ben ook lang niet altijd tevreden over de NS, echt niet, maar dit is toch gewoon een hele leuke actie. Ik was er blij mee in ieder geval.

Yes!!!

Yes, de deken is af.
De hele winter kon ik er eigenlijk niks aan doen omdat mijn hand het grootste deel van de tijd open lag, door tamelijk diep eczeem. Er zat ook vaak zoveel zalf op dat haken uitgesloten was.
Maar een paar weken geleden ging het ineens goed en heb ik als een dolle zitten haken. Dat moest wel,
omdat eczeem bij mij zo onvoorspelbaar is en ik nooit kan weten wanneer het weer begint. Dát het weer begint is eigenlijk een gegeven. Tja. 'Niet veel aan te doen'  zegt de huidarts.
Hoe dan ook, ik ben blij met de deken. 
De wol was van Zeeman en de kleuren passen perfect bij de paarse krokussen in onze nieuwe tuin.
Maar toch is het ding niet voor mij. Agnes, ik neem hem mee hoor, zondag!

De overgebleven draadjes liggen klaar voor de vogels.
Onze tuin is nog vrij kaal, maar het barst van de vogels. Veel meer dan toen het nog een stampvolle oude tuin was. Heel gek. Misschien omdat ze lekker een zandbad kunnen nemen?
En die paarse krokussen? Dat waren de eerste bloeiers.
Ook dat was gek. Andere jaren wist ik ongeveer wat er zou komen en wanneer. En nu is het afwachten. Nog steeds, want alleen de krokussen bloeien. Er is wel veel meer leven, maar nog weinig kleur.
Spannend hoor, een nieuwe tuin!

Twinset

Vrijdag droomde ik over een twinset. Zo een van Peter Hahn waar je altijd een folder van krijgt. Die zit dan in een tijdschrift, die folder.Je hebt hem vast wel eens gezien.
Ik vond het al meteen raar.
Waarom droomde ik dat nou en echt hè, dat ik zat te bedenken welke kleur, dat ik het eigenlijk wel duur vond, maar toch overwoog om er twee te nemen, want een twinset komt altijd van pas. Ik koos voor groen.
Heel raar, vooral omdat ik een klein twinset trauma heb.
Mijn moeder heeft er eens een voor me gebreid toen ik een jaar of twaalf was. Heel fijntjes gebreid, dunne wol. Het was prachtig echt, maar ik wilde het niet dragen want de kleur (zoals op de foto de vijfde kleur van onder) stond me niet aan.
Trouwens een twinset vond ik sowieso het toppunt van truttigheid toen.
Dat had ik natuurlijk wel meteen aan mijn moeder gemeld, maar ja, toen had ze de wol al gekocht, dus geen gezeur, ze breide vrolijk voort. En ik móést het aan. Dat heeft heel wat eh discussies opgeleverd en veel heb ik het niet aangehad.
Wat er uiteindelijk mee gebeurd is weet ik niet.
Maar goed ondanks dit trauma droomde ik dus toch dat ik een twinset ging bestellen bij die Peter Hahn. Er was geen enkele aanleiding voor die droom, voor zover ik na kan gaan.
Ik heb na die mislukking nooit meer een twinset gedragen. Ik denk wel heel vaak aan mijn moeder, maar eigenlijk nooit in verband met dat breisel. Dus geen idee waar die droom vandaan kwam.
Hoe dan ook, ik droomde het vrijdagnacht. En nu komt het rare:
Op zaterdag vallen de kranten met een plof in onze bus. Die plof wordt veroorzaakt door de magazines die zowel Volkskrant als Parool toevoegen en die ik veel leuker vind dan de krant. Dus als eerste lees.
En wat denk je, in een van de magazines zit die Peter Hahn folder. Met een groen twinset pontificaal op de eerste bladzijde.
Ik dacht nog even dat ik verder droomde. Maar dat was niet het geval, ik zat gewoon aan tafel.
Tamelijk bizar, toch?

Heerlijk duurt het langst

Mijn man werkte vroeger voor een Amerikaans bedrijf en als je daar meer dan vijfentwintig jaar hebt gewerkt, word je lid van de Quarter Century Club.
Die club organiseert af en toe iets voor de leden (en hun partners).
Zo gingen we kort geleden naar de musical 'Heerlijk duurt 't langst'.
In Gouda. Want dat ligt centraal en de leden van de club komen uit het hele land.
Eén van de spelers, Alfred van den Heuvel,  zei na afloop van de musical: 'Zeg, stelletje oude automatiseerders van me, vonden jullie het leuk?' En na wat bevestigend gejoel zei hij: 'Jullie komen uit het hele land, als jullie nou even allemaal achter jullie (IBM)computertjes gaan zitten en dat aan iedereen vertellen, dat zou fijn voor ons zijn.
En dat doe ik dus. Bij dezen. Want het was echt erg leuk.
Er zat een zaal vol ouderen te genieten van een musical die vijftig jaar geleden voor het eerst werd opgevoerd.
Indertijd waren er meer dan vijfhonderd voorstellingen. Musical begon toen eigenlijk net in Nederland. Ik heb hem toen ook gezien, maar ik kon me er niet veel meer van herinneren.
Tja, vijftig jaar geleden hè. Verschrikkelijk eigenlijk.
Maar goed. De musical van toen is een beetje bewerkt/ aangepast en is erg sixties.
Je moet wel van musical houden, maar dat doen wij toevallig.
Er valt heel wat te lachen en de liedjes zijn natuurlijk evergreens en heel erg goed: Kom Kees, het is maar tijdelijk, Het is over, Op een mooie pinksterdag, Zeur niet. Wie kent die liedjes nou niet? 
Er waren wel wat jonge mensen in de zaal, die waren dan mee met opa of oma.
Aan de twee dichtstbijzijnden heb ik gevraagd of ze dit nog leuk vonden. Zo van ver voor hun tijd.
'Ík wist niet wie Drees was, en Koekoek wist ik ook niet. Maar dat legt mijn opa wel uit,' zei er een. Het andere meisje bleek zelf te dansen en vond vooral het ensemble heel erg leuk en prachtig dansen. Dat vond ik ook trouwens.
De schrijfster van de musical (Annie M. G.) kenden ze natuurlijk wel, allebei. Maar de componist Harrie  Bannink niet! Jammer hoor, want wat was die man goed!!!!!
De stem van Annie was trouwens ook een paar keer te horen, als moeder van de hoofdrolspeelster. Leuk bedacht.
 
We hadden een mooie middag, wat zeg ik, een mooie dag daar in Gouda. Maar daarover later meer!

Het verhaal van Hans Brinker

Toen ik nog echt voor de klas stond was ik al dol op de boeken van Arend van Dam en Alex de Wolf.

Ze maakten geweldige voorleesverhalen voor jonge kinderen over geschiedenis, aardrijkskunde, kunst... Echt ontzettend goed te gebruiken voor een juf met een duidelijke voorkeur voor wereldverkennende vakken (zoals ik).
Ik heb die boeken ook allemaal, want nu ik er op school niets meer mee doe, ga ik ze later natuurlijk aan Anna voorlezen.

En nu zag ik een, voor mij,  nieuw boekje van Alex de Wolf: Het verhaal van Hans Brinker.
Binnenin staat dat de tekst van Mariska Hammerstein is. Wel raar dat dat dan niet op de omslag staat, maar vooruit.
Hansje Brinker, zo'n verhaal dat bijna iedereen kent.
Het ziet er zo uit:

Maar er gaat wel iets mis. Als Hans op weg naar zijn opa met zelfgebakken koekjes een geluid hoort, gaat hij op onderzoek uit en ziet een dun straaltje water uit een gaatje in de dijk lopen. Hij bedenkt zich geen seconde, rent tegen de dijk op en stopt zijn wijsvinger in het gat van de dijk. Ja, want als het water zou blijven stromen, zou het gat groter worden en dan zou er een enorme overstroming komen!

De kleine held roept om hulp, maar er komt niemand. Koud en hongerig blijft hij die nacht zijn vinger in de dijk houden. Zelfs de koekjes kan hij niet opeten want die liggen beneden aan de dijk. Pas de volgende morgen komt de dominee (die die nacht aan het bed van een oude, zieke vrouw had gezeten natuurlijk) langs en komt er hulp.
En iedereen was verschrikkelijk trots op Hans Brinker!

Dit is echt zo'n verhaal dat veel mensen kennen. Niet alleen in Nederland, ook in verre buitenlanden is Hansje Brinker bekend als het jongetje dat het vaderland redde. Dat komt dan weer doordat de Amerikaanse schrijfster Mary Mapes Dodge in 18zoveel een boek over Hans Brinker schreef.

Maar dit, van Alex de Wolf, is een  leuk verhaal en prachtig uitgevoerd. Soms zou ik wel weer eens even voor de klas willen!!!

Podium Witteman

Oh wat had ik er de pest in toen het programma Kunststof TV  het veld moest ruimen voor Paul Witteman met een of ander muziekprogramma.
Kunststof was voor ons zeer inspirerend, in die zin dat we door het programma vaak op het idee gebracht werden om een bepaalde voorstelling of tentoonstelling te bezoeken. Of een boek te lezen dat in de uitzending werd besproken.
We zijn heel vaak zelf (als publiek) in de uitzending geweest  en wat was het diner dat je  na afloop kreeg altijd lekker en wat ontstonden er vaak leuke gesprekken met andere gasten.
Als we niet daar waren keken we toch bijna altijd het programma op televisie.
Ik was écht niet van plan om ooit naar Paul Wittemans programma te gaan kijken.
'Tsss', dacht ik,  'een muziekprogramma, zet gewoon de radio aan!'
En ik vond Joost Karhoff ook veel leuker dan Paul Witteman.
Tsja en toen zette ik laatst op een zondag toch het programma aan omdat Frommermann op zou treden.
Frommermann die we nota bene hebben leren kennen bij Kunststof en die we sinds die eerste kennismaking al vaak life gezien hebben.
Enfin, we bleven hangen en ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat ik het een erg leuk programma vond. Rustig, zeer afwisselend, ik weet niet veel van muziek dus ik vond het leerzaam en ook vaak grappig.
Dat was een paar weken geleden en inmiddels heb ik nog een keer gekeken. 
Als ik er niet ben neem ik het op. En dat blijf ik de komende tijd vast en zeker ook doen.Uitzending, zondagmiddag 17.10.
Ik mis Kunststof nog steeds, maar om niet naar Podium Witteman te kijken, was een stom vooroordeel!

 (Foto, met Mike Boddé, gepikt van NTR)

Op de thee in Leeuwarden

Een half uurtje wachten in de wachtkamer van de mondhygiëniste brengt een mens soms op ideeën.
Daar liggen nl. weer andere tijdschriften dan bij de tandarts of de kapper.
In een zo'n tijdschrift las ik over een tentoonstelling in Princessehof, het keramiekmuseum in Leeuwarden. Een tentoonstelling over thee.
Thee en Bettie, da's één pot nat, dus ik wilde daar graag naar toe.
Leeuwarden klinkt wel ver, maar bij ons vandaan valt dat reuze mee.
Bovendien vind ik Leeuwarden ook altijd een leuke stad. 
Het was zeer de moeite waard.
Er was een audiotour, ingesproken door Martine Bijl (die wel van opschieten houdt, daar moest ik wel om lachen want dat had ik ook precies van haar verwacht).
En aan het begin (of aan het eind, wat je wilt) een heerlijke scone met een aparte thee, daar in de museumtheesalon.
De vaste opstelling van het museum hadden we al eens eerder bekeken dus die sloegen we nu over.
.
Wat we wel zagen:
Nou bijv. een serie prachtige borden waarop alles van thee werd weergeven, van het eerste plantje tot de thee in een kopje.De tentoonstelling was onderverdeeld in een stukje algemeen, China en Japan. En Nederland.

Ik las een legende van de thee:

 De Indiase monnik Bodhidharma trekt in de 6e eeuw per olifant naar China. Volgens de legende dreigt hij na zeven jaar onafgebroken mediteren in slaap te vallen. Uit wanhoop knipt hij zijn oogleden af. Op de plaats waar ze terecht komen groeien terstond twee theestriken. Kauwend op de blaadjes vindt Bodhidharma de energie om wakker te blijven. 

Er zijn meerdere legendes, maar ik vond deze wel spannend met die oogleden.

Van China gaat de thee dan in de 12e eeuw naar Japan en wordt daar verheven tot een soort kunstvorm  De theemeester (ik ben zijn naam vergeten) bedenkt aan het eind van de 16e eeuw de Japanse theeceremonie.
Harmonie, zuiverheid, afzondering en respect zijn van groot belang in het ritueel. 
Alle handelingen voor het bereiden, serveren, en drinken van thee zijn nauwkeurig vastgelegd.
En praktisch gezien moeten er prettige kommen zijn,
gekenmerkt door eenvoud.
Elke theekom moet uniek zijn, dus het glazuur is niet overal even egaal en de vorm is onregelmatig.
Thee wordt gedeeld in een sfeer van verbondenheid en vriendschap.
Je kon zien hoe zo'n theeceremonie verloopt. Maar ik was denk ik nog niet zen genoeg om dat helemaal af te wachten.

Pas in de 17e eeuw kwam thee in Nederland. Door de V.O.C. natuurlijk. En dat leverde de compagnie grote winst op.
De thee werd in kisten vervoerd en daartussen legde men porselein. Dat kon dan niet breken en het schip werd op die manier ook stabiel beladen.
Aanvankelijk is thee nog een medicijn, maar later komt thee drinken echt in de mode en laten welgestelde mensen zich graag portretteren rond de theetafel

Een superleuke tentoonstelling was het over thee, en serviezen en reclame. En omdat het een keramiekmuseum is, natuurlijk ook nog wat theepotten die niet geschikt zijn om thee in te zetten. De theepot als kunstvoorwerp.

 Op de eerste foto zie je Ampersand teapot, Adrian Saxe, 1988 en op de tweede foto Steengoed, Peter Meanley, 1992.
En als je nu hier klikt, zie je alles wat je moet weten over deze tentoonstelling. Laat ik tot slot nog een plaatje zien, gewoon omdat ik het zo schattig vind: reclame van de Gruyter.

Paleis Soestdijk

Op de radio hoorden we over een Rien Poortvliet- tentoonstelling  op... Paleis Soestdijk.
Vroeger was ik echt een fan van het kabouterboek van Poortvliet en Wil Huygen. Maar ik had er al in geen jaren meer aan gedacht. Daarbij kwam dat ik nog nooit op Soestdijk was geweest en dat altijd wel in mijn hoofd had. Dus nu is het er van gekomen.
Poortvliet viel een klein beetje tegen, dwz ik vond niet dat er veel te zien was. Wél leuk vond ik de kerstkaarten (op canvas) die Rien Poortvliet ieder jaar aan de koninklijke familie stuurde.

Een hele lange rij canvasjes naast elkaar. Erg mooi! (Foto gepikt van de site van Soestdijk)

Maar dan Soestdijk...

We kregen een rondleiding van een leuke jongeman die veel wist te vertellen. Ik vond de oude gedeeltes van het paleis erg interessant. Soestdijk werd gebouwd in 1650 als buitenverblijf voor een Amsterdamse burgemeester.
Toch vond ik het het leukst  om te zien waar de koninklijke familie woonde.
In hun woonkamer mocht niet gefotografeerd worden. Dat vond ik dan weer irritant. 'Dat is',  zei die leuke rondleider, 'om de privacy te waarborgen, want Juliana en Bernard leven dan wel niet meer, maar de rest van de familie wel en het is niet leuk als hun vroegere woonkamer overal te zien is'.
Nou ja, ze willen zelf niet meer in dat huis wonen en nu zit de staat er mee, want die kan het onderhoud niet betalen. En er moet voor zo'n 100 miljoen worden gerenoveerd las ik. Wat het kost om het paleis te kópen, dat weet ik niet.
'Prijs op aanvraag' staat er en tussen haakjes er achter  'duurdere klasse'. Dat hadden we wel gedacht natuurlijk, dat van die duurdere klasse.
Er is uiteraard een prachtig park bij. Het weer was er niet naar, maar daar zou je uitstekend kunnen wandelen.
We liepen een klein stukje en zagen een paar grafstenen van paleishonden. Echte grafstenen. Lory stond er op eentje. Het hondje van la reine. Data erbij. Mijn echtgenoot vroeg zich natuurlijk meteen af of bijvoorbeeld Prins Bernhard hier heeft gewandeld en dan riep: 'Potverdorie, hier ligt Lory'.

Heel duidelijk was de eenvoud van Koningin Juliana. In hun woonkamer lag bijv. een zachtgroen tapijt. Dat ligt er nog steeds en op een bepaalde plaats is een stukje tapijt ingezet. 'Het was niet nodig om het tapijt voor een vlek die er niet meer uitging, te vernieuwen', vond de koningin.
Wat me zeer vertederde waren de streepjes op de muur die de groei van de Oranjes aangaven. De eerste streepjes zijn van 1819, van de kleine Willem III.

Ook leuk vond ik het verhaal van de stoelen van Koningin Emma.  Als je goed naar de volgende foto kijkt...

zie je dat een van de stoelen aan de ronde tafel,  lager is dan de andere stoelen. Koningin Emma was nog al klein en het zou raar zijn als ze bij een diner niet met haar voeten bij de grond kon. Dus werden het aangepaste stoelen. Twee stuks, want stel je voor dat iemand anders nietsvermoedend op een Emmastoel zou gaan zitten. Dan kon je daar als koningin toch eigenljk niets van zeggen.

Ik vond de gordijnen ook wel mooi trouwens.
Al met al was het echt een boeiend bezoek.
Voor mij was Juliana zo'n dertig jaar koningin en ze leek me alijd een lieve vrouw. Ze werd soms wat belachelijk gemaakt natuurlijk. Maar de geschiedenis toont aan dat wat ze deed en wat ze zei helemaal zo gek nog niet was.
Ja en in die dertig jaar heb ik natuurlijk talloze malen iets van Soestdijk gehoord of gezien. Ik weet, anders dan de kinderen die met de rondleiding mee waren, veel van het Koninklijk huis. Ik weet dat Beatrix niet de jongste prinses was. Ik weet dat Willem III niet getrouwd was met Prinses Irene en dat Willem de Zwijger niet meer onder ons is.  En ik vond dus ook niet dat de familie uitsluitend uit lelijke, domme, dikke mensen bestond, zoals een opstandige puber die waarschijnlijk tegen haar zin met haar ouders mee was, het verwoordde.
Nee, dit bezoek toonde me iets van mijn geschiedenis en ik heb er van genoten!

Ps. Het kabouterboek van Rien Poortvliet heb ik bij thuiskomst meteen weer tevoorschijn gehaald. Wat een topboek is dat toch ook. Zo mooi getekend en met veel humor beschreven. Echt super!