Lappendeken

Dit is het lappendekentje dat mijn moeder zestig jaar geleden voor mijn poppen maakte. Het past precies in de poppenwieg en  is nog helemaal goed, ook de achterkant, gemaakt van grijze flanel. Alleen dit ene blokje is gewoon vergaan. Niet zo gek natuurlijk, maar wel heel erg jammer.
En als ik nou handig was, zou ik er wat aan doen. Maar ja, ik ben nou eenmaal niet zo handig. Dus ik denk dat ik het maar gewoon zo laat.
Normaal ben ik tamelijk rigoureus als het gaat om weggooien van kapotte dingen. Maar in dit geval...
Dat komt omdat ik opeens oog krijg voor de schattige lapjes die mijn moeder gebruikte. Ik zou zo graag willen weten hoe ze aan die lapjes is gekomen. Jurken, bloesjes van haarzelf en vast ook jurkjes die mijn moeder voor mij naaide. En ik zie ook een paar duidelijke overhemdstofjes.

Ik heb alle kans gehad om het haar te vragen, ook onze dochter speelde met dit dekentje en toen was mijn moeder nog prima bij de tijd. Maar toen interesseerde het me niet. Jammer.

CAO

Omdat ik het zo ontzettend met de schrijfster eens ben:

DE NIEUWE CAO PRIMAIR ONDERWIJS

Een goede oplossing of een slechte grap?

De werkdruk in het onderwijs is een veelbesproken fenomeen. Er gaat geen maand voorbij of er is wel een krant die ermee kopt. Dat er überhaupt werkdruk in het onderwijs is, blijkt overigens voor velen nog steeds iets onbegrijpelijks te zijn. Het beeld dat de leerkracht met de leerlingen naar huis gaat bestaat al lang niet meer, maar die vele vakanties blijven toch nog steeds een heikel punt. “Als ik twaalf weken per jaar...” Ik hoor het regelmatig. Na zo'n opmerking neem ik niet eens meer de moeite om uit te leggen waar het dan eigenlijk om gaat. Dat de leerkracht niet per se vrij 'neemt' als de leerling vrij is. En wat het dan eigenlijk is dat die werkdruk veroorzaakt. De deur naar dat gesprek is door het opgooien van die vakantiekaart bruut dichtgegooid.

Er wordt volop nagedacht over oplossingen om die werkdruk te verminderen. Door mensen op ministeries. Mensen in kantoren en achterkamertjes. Door mensen ver verwijderd van de dagelijkse praktijk. Doodzonde natuurlijk. Zet een groepje leerkrachten bij elkaar en ze kunnen je in een uur haarfijn uitleggen waar de schoen wringt. En ook hoe die schoen weer passend te krijgen. Wat daar veelal voor nodig is? Geld, maar ook vertrouwen. Vertrouwen in het feit dat de leerkracht het zo goed mogelijk doen wil. En dat dit niet betekent dat alles zwart op wit gezet moet worden.

Gelukkig komt er binnenkort een oplossing voor het probleem. Op 1 augustus 2015 gaat namelijk de nieuwe CAO voor het primair onderwijs van start. En laat een van de speerpunten van deze nieuwe CAO nou die veel besproken werkdruk zijn. Fantastisch zou je zeggen. Dat is waar de Nederlandse leerkracht op zit te wachten. Deze nieuwe CAO zal vast en zeker met open armen en luid gejuich ontvangen worden op de werkvloer. Niets is echter minder waar. Zelden heb ik mij zo verbaasd over iets dat van bovenaf besloten is.

Een korte uitleg van de situatie voor en na 1 augustus:

In het oude systeem werkte de leerkracht op papier 1659 uur per jaar. Dit komt bij een niet onderwijsgerelateerde baan neer op een 36-urige werkweek. Aangezien de kerntaak van de leerkracht niet uitgevoerd kan worden tijdens de schoolvakanties, werkt de leerkracht de overige weken dus niet de 36 uur waarvoor hij betaald krijgt, maar 42,5 uur. Op die manier heeft de leerkracht (op papier) vrij wanneer de leerlingen vrij zijn. In werkelijkheid wordt er overigens nog genoeg gewerkt in deze schoolvakanties. Iets dat de makers van deze nieuwe CAO niet helemaal lijken te beseffen.

In het nieuwe systeem blijft de leerkracht 1659 uur per jaar werken. Echter, de 42,5-urige werkweek wordt omgezet in een 40-urige werkweek.. Er gaan dus ineens, op miraculeuze wijze, POEF, 2,5 uur per week af. Alsof het een winkel betreft die dagelijks een half uurtje eerder sluit. Deze 2,5 uur per week dienen uiteraard wel op een ander moment ingehaald te worden. En wat is daar nou een beter moment voor dan die eindeloze vakanties die de leerkrachten momenteel hebben. Er dienen dus 10 tot 15 vakantiedagen te worden ingeleverd. Collectief welteverstaan. Dit betekent dat een heel team op 10 tot 15 vooraf vastgestelde vakantiedagen (of, zoals ik het officieel moet noemen, dagen waarop de leerlingen niet aanwezig zijn) verplicht naar school moet komen.

Verminderen van de werkdruk? Laat mij niet lachen. Er wordt mij per 1 augustus een enorme vrijheid ontnomen. De vrijheid om zelf te bepalen hoeveel ik op welk moment werk. De vrijheid om zelf te beslissen op welke vakantiedagen ik ga werken en waar ik dat doe.

Er gaat helemaal niets af. Alle administratie die voorheen bijgehouden diende te worden, blijft gewoon bestaan. Er moeten nog steeds net zoveel werkgroepen worden bemand. En die ontzettend welkome extra handen in de klas? Daar is nog steeds het geld niet voor.

Er gaat niets af en toch moeten we minder uren per week gaan werken. Hoe dan? Door het werk dat na die 8 uur per dag blijft liggen in de vakantie te doen? Ik zie het al voor me:“Sorry jongens, ik heb die toets nog niet nagekeken. Ik zat al aan mijn 8 uur. Maar maak je niet druk, over drie weken is het vakantie, kijk ik 'm dan even na. Oh, excuses ouders. Ik snap uiteraard dat dit een rapportgesprek is, maar het rapport ben ik nog niet aan toegekomen. Als u nog even vier weekjes geduld heeft? Het schrijven van de rapporten hebben we namelijk in de krokusvakantie gepland.”

Ik zie niet voor me hoe mijn weken er na de zomervakantie anders uit kunnen gaan zien dan nu. Hoe ik mijn werkzaamheden in maximaal 8 uur per dag ga stoppen. Ik krijg het momenteel al niet af in die 8,5 uur per dag. Het onderwijs heeft nou eenmaal korte deadlines. Het meeste werk dat je in de middag doet, doe je voor de dag erna, of hoogstens een paar dagen later. En dingen die daar niet onder vallen, geloof me, die gebeuren al in weekenden en vakanties.

De vrijheid om zelf te kunnen bepalen wanneer je wat doet, vind ik een groot goed. Helemaal omdat ons werk voor het grootste gedeelte al zo plaats- en tijdgebonden is. Aan die lestijden zitten we dus sowieso vast. Laten we dan in vredesnaam niet nog meer vast gaan leggen.

Waar het de ene leerkracht prima lukt om dagelijks tot zes uur te werken, neemt de ander het werk liever mee voor de zaterdagmiddag. Waar de een een piek heeft rond december, en hierdoor een aantal kerstvakantiedagen aan het werk is (dan wel thuis, dan wel op school), heeft de ander die piek rond de meivakantie. En waar de een zijn klas en jaar liever voorbereidt in de laatste week van de zomervakantie, doet de ander dat in de een na laatste, omdat er misschien in de laatste week nog een paar daagjes weg gepland staan. Vrijheid om dat kleine stukje dat niet plaats- en tijdgebonden is naar eigen believen te kunnen indelen.

Maak, als er sprake van werkdruk is, werken in de vakanties teambreed bespreekbaar, maar maak de dagen niet verplicht. Leg het niet op aan een groep weldenkende mensen, die heel prima zelf kunnen bepalen en beslissen wat goed voor hen is en wat voor hen werkt. Hoe tegenstrijdig is deze CAO in een tijd waarin thuiswerken aangemoedigd wordt, het zijn van een eenheidsworst zoveel mogelijk moet worden tegengegaan en flexibele werktijden steeds vaker regel dan uitzondering worden.

Het klinkt als een slechte grap. Er kan toch niet echt iemand hebben gedacht dat dit een goed plan was. Laat staan een hele groep mensen. Zou er ook een leerkracht aanwezig zijn geweest bij de brainstormsessies? Ik betwijfel het.

Het is voor mij de zoveelste beslissing van bovenaf die ik niet begrijp. Waar ik ontzettend veel vragen over heb. Vooralsnog lijkt het me vooral een handiger rekenmodelletje voor bestuurders en schoolleiders. Voordelen voor de leerkracht zelf heb ik helaas nog niet kunnen ontdekken.

(Belangrijk om te vermelden is dat (overkoepelende) schoolbesturen kunnen kiezen uit twee modellen. Het basismodel en het overlegmodel, waarbij het basismodel (hierboven omschreven) vooral een controlemodel lijkt te zijn en het overlegmodel iets meer ruimte biedt voor, het woord zegt het al, overleg, maar desalniettemin alsnog een inlevering van bepaalde vrijheden zal betekenen.)

Lees meer: http://sanne-schrijft.webnode.nl

The (second) best Exotic Marigold Hotel

Deze film had ik helemaal gemist in de bioscoop. Maar toen hij een paar weken geleden op televisie was, heb ik hem opgenomen. Deze week kwam namelijk deel twee getiteld The second best Exotic Marigold Hotel, in de bioscoop en het leek me handig om eerst deel een gezien te hebben.
Een film met een sterrencast, met namelijk Maggie Smith en Judi Dench.
Het verhaal: Een groep bejaarde mensen (Britten, dat maakt het leuker) wil de oude dag door gaan brengen in een heerlijk hotel in het warme India. Dat valt een tikkeltje tegen, het heerlijke hotel blijkt een bouwval. Maar wel onder leiding van een leuke Indiër die er iets van wil maken. Ze leren elkaar goed kennen.
Ik vond het een leuke film. We zaten lekker in ons eigen huis te kijken en genoten ervan.
De volgende dag gingen we naar het filmhuis voor deel 2. Dezelfde cast, met Richard Gere er nog aan toe gevoegd.

De inleider in ons Filmhuis sprak van een hartverwarmende film en ze zei ook dat het heel goed mogelijk was om alleen deel twee te bekijken. Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind beslist dat je deel een gezien moet hebben!
Kijk en mij maakt het verder echt niet uit dat de film overal werd afgekraakt en als een slap aftreksel van de eerste film wordt gezien.
Ik bedoel Richard Gere was ruim in beeld. Dus... waar hebben we het dan nog over?
Het was wel voortborduren op het succes van de eerste film hoor, daar hebben de recensenten gelijk ik. Maar ik vond het niet erg en ik vond het nog steeds een leuke film. Geen scheurtje vijf, dat niet. Wel leuk! En met name Maggie Smith was erg grappig en op het laatst ook nog wel ontroerend eigenlijk.
Trouwens feel-good films. Ik houd er van!

Inspectie

Oh wat kan zo'n krantenbericht veel los maken. 'Onderwijs lijdt onder druk inspectie' staat er.
Eén ding is zeker: ik heb in het verleden ook zeer geleden onder de druk van de inspectie.
Dat zat zo:
Ik was een jonge juf en vol enthousiasme begonnen aan mijn eerste baan.
Geen makkie, ik kreeg een combinatieklas, klas 4 en 5 (dat heet nu groep 6 en 7) en het waren 42 kinderen. Dat is nog al wat.
Ik was slecht voorbereid. Ik kende wel de school, had er stage gelopen, dat scheelde. Mijn beste vriendin begon er trouwens gelijk met mij. Dat scheelde ook.
Maar het was niet zo dat ik veel had voorbereid in die zomervakantie. Ook de opleiding had mij onvoldoende voorbereid op het echte werk. Dat vind ik nu hè, dat had ik toen helemaal niet door.
En hulp kreeg ik ook al niet. Mijn baas wenste me succes op die allereerste werkdag en ging vervolgens zelf aan de gang in zijn groep. Tijd om zijn taken als directeur te vervullen? Begeleiding van jonge groepsleerkrachten? Daar was toen nog niet in voorzien.
Ook niet in adv-dagen en wat had ik die dat eerste jaar nodig gehad.
Ik vond het werk geweldig, maar ik was zo moe. Zo moe ben ik later nooit meer geweest geloof ik. Want het was niet alleen de schooltijd, er waren ook volop buitenschoolse aktiviteiten. Er moest getafeltennist worden, na schooltijd en de schoolkrant moest worden gemaakt en er was een toneelgroepje en, en... We deden echt alles en leefden zowat op school.
Op donderdagavond doken wij met het complete team (zes mensen) de kroeg in (nou ja het was eigenlijk een keurig restaurant, met een bar). Daar zaten we met z'n allen aan die bar en namen de wereld, de school en de klas door.
We bespraken zo het een en ander en dat was het. En dat herhaalden we iedere week. En met kerst gingen we in datzelfde restaurant met het team uit eten.
Toch voelde ik mij gesteund hoor en aan het eind van die eerste week toen ik zo ongeveer op apegapen lag, zei mijn baas: ''nou dat is goed gegaan hè, ik wist wel dat je het kon!'

En toen opeens en totaaal onverwacht voor mij, waarde het bericht rond: De INSPECTRICE is in de stad en je kunt haar ieder moment verwachten.
Zo'n bezoek werd toen absoluut niet aangekondigd. Je werd overvallen en wist alleen van andere scholen of ze al geweest was.
Ik heb toen drie weken een jurk aan gehad, ze kwam pas aan het eind van die drie weken. Het leek mijn vriendin en mij  toen toch netter dan in een spijkerbroek voor de klas te staan. Ha, achteraf bekeken was die broek beslist netter geweest, want die jurk was zo verschrikkelijk kort...
Ik heb het nu over 1972 hè, dat was net zo'n overgangsperiode. Op de opleiding moesten de jongens nog in pak naar de praktijkschool waar je oefende en de meisjes dus in jurk of rok.
Maar in dat eerste echte werkjaar was dat allemaal net zo'n beetje veranderd. Ik had maar een jurk en die droeg ik dus drie weken.
Dan verkleedde ik me soms 's avonds bij m'n moeder thuis. Zij waste de jurk dan snel,  zodat ik hem de volgende morgen voor schooltijd weer kon aantrekken. Pikt ik gelijk een lekker ontbijtje mee. Ik woonde wel op mezelf, maar mijn moeder waste voor me.
Enfin, ze kwam, de inspectrice. Mevrouw B. Door ons vrouwtje B. genoemd.
Ze kwam m'n klas binnen en veegde over de kasten. En ja, daar kwam stof af. Misprijzend liet ze me haar stoffige vinger zien.
De kinderen waren aan het schrijven, een schrijfles. Ze pikte er een jongen uit, M. van de B. ik zie hem nog zo voor me. En gaf hem op z'n donder over de netheid in z'n schrift. Hij verbleekte, want hij deed altijd verschrikkelijk z'n best, maar ik denk dat hij motorisch niet ok was. Hij kon het echt niet. Dus ik nam het voor hem op.
Vervolgens sprak ze mij er op aan. Waar de klas dus bij was.
Ik haatte haar.
Ze snuffelde nog wat in schriften. Was alles wel nagekeken? En ja dat was het. Ze wist natuurlijk niet dat ik een paar stapeltjes werk voor de zekerheid maar thuis had gelaten. Ze keek of het rooster klopte met wat we aan het doen waren en dat deed het uiteraard. Drie weken lang! Daarvoor niet en daarna ook niet.
Maar de kasten waren rommelig en slordig en ook daar maakte ze ter plekke opmerkingen over. Ook over de kastjes van de kinderen. Die ik inderdaad nooit liet opruimen. Dat was iets waar ik gewoon niet bij stil stond. 
Ik haatte haar.
De afschuw voor inspectie heeft mij nooit meer geheel verlaten. Maar de kasten in alle klassen die ik daarna kreeg waren altijd opgeruimd. Dat dan weer wel!

Geruild

Voor het eerst in lange tijd weer eens Atc's geruild. Met  Celia uit Canada. Zij vond mij via Postcrossing en wilde graag ruilen. (Toch ook weer Postcrossing hè)
Deze twee kaartjes ontving ik van haar:

Trouwens de onderliggende Marimekko kaart stuurde Celia erbij.
Ik vond en vind Marimekko altijd mooi, al heb ik er helemaal niets van in huis. Dit ontwerp is uit 1964. Het blijft dus ook mooi.
En nu ben ik weer helemaal enthousiast, dus ik ga eens even lekker Atc's maken!

Chocola

Vandaag verschijnen op onze paasbrunchtafel  deze paaseitjes van Tony Chocolonely.

Er verschijnen natuurlijk nog meer lekkere dingetjes, en áán tafel verschijnen gasten, maar vandaag wil ik het even hebben over Tony Chocolonely.
Sinds 2005 bestaat deze chocola. Teun van de Keuken (Tony) bracht toen de eerste (lonely) chocoladereep (choco) op de markt.  En hier lees je waar zij voor staan:

Onze missie - op weg naar 100% slaafvrij

Wij zijn op weg naar 100% slaafvrije chocolade. Niet alleen in onze repen, in alle chocolade wereldwijd. Om dit voor elkaar te krijgen hebben wij een routekaart opgesteld die bestaat uit drie fasen.

Fase 1 – Tony’s maakt bewust

Sinds onze oprichting in 2005 stellen we misstanden in de chocoladewereld aan de kaak: we zoeken de pers op, voeren discussie met andere chocolademakers en gaan het gesprek aan met chocofans om het probleem bespreekbaar te maken. We willen iedereen vertellen dat het er oneerlijk aan toe gaat in de chocoladewereld: we hopen zoveel mogelijk chocofans bewust te maken van de misstanden in de chocoladewereld en te overtuigen dat het echt anders moet. Door onze chocoladerepen te verdelen in ongelijke blokjes bijvoorbeeld willen we deze discussie aanwakkeren.

Fase 2 – Bean to Bar

Als je iets wilt veranderen moet je zelf het goede voorbeeld geven. Daarom doen we onderzoek hoe we onze impact kunnen vergroten en is al onze chocolade niet alleen Fairtrade gecertificeerd, maar  kopen we sinds 2012 onder de naam ‘Bean to Bar’ onze cacao rechtstreeks in bij boeren in Ghana en Ivoorkust waar wij een langetermijn-relatie mee hebben. Voor de boer betekent dit dat hij zeker weet dat hij zijn cacao voor lange tijd en een goede prijs aan ons kwijt kan. En wij kunnen jou precies vertellen waar de cacao in jouw reep vandaan komt.
Toch is het minder simpel dan het nu klinkt. Want met geld alleen los je het probleem niet op, helaas. Door een directe lange relatie aan te gaan kunnen we van elkaar leren en elkaar helpen. Zo stimuleren we bijvoorbeeld voorlichting: zodat boeren bewust worden dat kinderarbeid écht niet normaal is en om de positie van vrouwen te verbeteren.

Fase 3 – Voorbeeld vindt navolging

Een 100% slaafvrije chocoladewereld kunnen we niet alleen creëren. Daarom willen we laten zien dat chocolade maken écht anders kan. Wij willen een rolmodel zijn. Door een schaalbaar en winstgevend handelsmodel te ontwikkelen in West-Afrika willen we andere chocolademakers inspireren om op een eerlijke manier zaken te doen. Zodat iedereen in de chocoketen krijgt waar hij recht op heeft. Help ons bewijzen dat het kan!

De tekst nam ik over van de site van Tony, waar je overigens nog veel meer info kunt vinden, hier, klik
Ik ben geen chocoholic hoor, maar ik houd er wel van.
Kleine beetjes helpen! Dus ik denk heel simpel, als ik dan wel eens chocola koop, laat het dan maar een soort zijn waar ik een schoon geweten van houd.
Behalve voor wat betreft de calorieën natuurlijk, want die zitten er gewoon in.

Vrolijk Paasfeest allemaal!

Borduurtje

Ergens op een blog zag ik zo'n leuk borduurtje.
En het bijzondere was, dat het op hout was geborduurd.
Dat had ik nog nooit gezien. Ik googelde en vond een adres waar ik zo'n hangertje kon bestellen. Voor 3 euro.
Ik zocht en vond een patroontje in het borduurboek van Cath Kidston, een boek waar ik met enige regelmaat (twee keer is ook regelmaat, toch?) een patroontje uithaalde. Het is zo'n boek waardoor je zin krijgt om te gaan borduren. Echt.
Ik vond het nog niet zo makkelijk als ik het vergelijk met borduren op stof. Stof veert mee, hout niet natuurlijk. Dat maakte het iets lastiger om aan de achterkant het juiste gaatje te vinden.
Maar het resultaat is toch leuk vind ik en- niet onbelangrijk- snel klaar.
Overigens, waar ik het hangertje bestelde, moest ik 3,95 bestelkosten betalen. Het dingetje weegt 5 gram als het af is. Dat had dus gewoon in een envelop gekund. Ik heb nog wel gereclameerd, maar was het antwoord 'we kunnen er niet aan beginnen om onderscheid te maken, vaste bestelkosten en dat had u kunnen lezen'.
Zeker, dat had ik ook, daar had die mevrouw gelijk in. Maar ik had er zo'n zin in dat ik er niet op lette en ik had ook het idee dat de hanger groter en dus zwaarder was.  Toch voelde ik me echt eh genaaid en bestel ik er nooit van m'n levensdagen nog iets. Er zijn vast nog meer adressen.

Tip

Een poosje geleden zag ik dat je bij Kleenex een doos naar smaak kon bestellen, een omslag eigenlijk om over een pak Kleenex te zetten. Nou je hoeft bij mij maar over stippels en zwart-wit te beginnen en ik vind het al leuk.
De omslag die ik uitkoos,  kwam vandaag. Ik was het al bijna vergeten. Ziet er goed uit toch?
Bovendien was hij geheel gratis.
Sterker nog, er zit een bon bij en als je die invult en met de streepjescode van een pak Kleenextisssues opstuurt (naar een antwoordnr), krijg je het aankoopbedrag van de tissues terug. Echt geheel gratis dus.
Daar houd ik van, van zulke acties en ik geef het dus maar even door...
Belangstelling? https://mijnkleenex.nl/maak-je-eigen-tissuebox/
Ps. Alleen aan de zijkant van de doos staat met kleine lettertjes www.kleenex.nl, dat is alles.

Wonderkamers

We hadden na het bezoek aan Anton Corbijn nog wat tijd over en die gingen we besteden in de Wonderkamers van het Gemeentemuseum.
Ik wist helemaal niet wat dat was hoor, we kwamen er echt omdat we tijd over hadden.
Je gaat beneden in het museum naar een balie en daar haal je een tablet. Dan begint er een spel, een soort ontdekkingstocht waarbij je in de verschillende kamers dingen kunt doen, vragen kunt beantwoorden en daar kun je dan punten mee verdienen. Met die punten kun je dan weer kunstwerken verdienen en je eigen virtuele museumzaal inrichten.
Dat klinkt een beetje als iets voor kinderen en dat zal het waarschijnlijk ook wel zijn. Maar wij vonden het ontzettend leuk en heel erg knap verzonnen en bedacht. We hebben niet alles gedaan en gezien, maar we gaan zeker nog een keer terug.
Wat was er dan bijv.?
Nou, een wonderkamer was gewijd aan Berlage. Je bekijkt een filmpje en daarna maak je een paviljoen voor in de tuin van het museum in de stijl van Berlage. Op die tablet.
Een andere kamer heet Zoom in. Je ziet een detail van een schilderij, heel groot. Daarna kies je uit vijf schilderijen het goede schilderij, waar dat detail van is. Supermoeilijk. Als je een stapje dichterbij deed werd het duidelijker, maar gingen er wel punten af.
Er was een Vertel eens kamer. Een voorwerp daar aanwezig werd uitgelicht en daar werd een prachtig verhaal bij verteld. In ons geval was het een Chinese schaal met een draak.

Weer ergens anders kon je Spieken bij Mondriaan. En proberen zelf te onthouden hoe in een van zijn schilderijen de lijnen liepen en de kleuren ingevuld waren. Vervolgens de compositie proberen na te maken op een touch screen.
Dat je niet denkt dat Mondriaan een makkie is.
Nou, zo dus. Maar dan nog veel meer! Dat kun je hier ook bekijken, klik



En dan is er nog Het Magische Midden.
Dat is een zwevend miniatuurmuseum, waarin heel veel miniatuurwerken van bekende kunstenaars worden tentoongesteld. Ook echt geweldig om te zien!!!!
Daar is dan weer een highlight-tour voor. Ik heb nog niet alles kunnen bekijken helaas, maar ik zag bijv. een echte Picasso, ter grootte van een munt. En werk van Co Westerik, Marlene Dumas, Damian Hirst. Te veel om op te noemen. Alles verzameld door Ria en Lex Daniëls. Hun portret hangt er ook. Gemaakt door Erwin Olaf.
Zo bijzonder dit. Alleen al hiervoor moet je naar het Gemeentemuseum.
Ik ben nooit blij dat onze oudste zoon en zijn vriendin in Den Haag wonen, had liever dat ze dichterbij zaten. Maar het heeft toch ook beslist een groot voordeel: dat Gemeentemuseum is dicht bij!

Ik zag enthousiaste kinderen, maar ook enthousiaste volwassenen.
'Altijd acht gebleven' denk ik wel eens in navolging van Annie M.G. Schmidt. En eigenlijk ben ik daar wel blij om!

Anton Corbijn

Een mislukt gesprek vond ik dat van Matthijs van Nieuwkerk met Anton Corbijn in De wereld draait door.
Anton Corbijn kreeg gewoon nauwelijks de kans om te vertellen over zijn wereldberoemde foto's van wereldberoemde sterren.
En ik denk juist dat de man heel veel te vertellen heeft.
Toch maakte het gesprek me nieuwsgierig naar de foto's en dus toen we in Den Haag moesten zijn, leek een bezoek aan het Gemeentemuseum, waar een overzichtstentoonstelling is van het werk van Anton Corbijn een must.
We bekeken de foto's en die zijn prachtig en heel vaak bijzonder. In het naast het Gemeentemuseum gelegen Fotomuseum is verder nog een overzicht van de muziekfoto's van Corbijn. Dat hebben we overgeslagen, ik vond dit wel genoeg.
Op de tweede foto zie je de door mij zeer bewonderde Marlene Dumas. De foto is gemaakt door Anton Corbijn dus en daarna door mij gepikt van de site van het Gemeentemuseum. Klik