Odin

Kijk nou toch eens:

Daar is-ie, onze kleinzoon. Hij werd vannacht geboren, om ietsje over twee.
Vier weken te vroeg kwam hij, deze kleine sterrenkijker.
Hij is zo mooi en zo lief en zo prachtig en zo zacht... Hij weegt 2600 gram en in mijn ogen is dat piepklein. Maar het is denk ik  een sterk jongetje, want hij mocht meteen de volgende ochtend al naar huis met z'n ouders.
Wat een geluk! Wat een geluk.
Hij heet Odin Frits Willem.
En ik wil het allerliefst op een stoel naast zijn wiegje zitten en kijken, kijken, kijken. Naar die oogjes die af en toe open gaan. Naar zo'n ongecontroleerd beweginkje van die armpjes en naar... Kijken naar zijn moeder... En naar zijn vader, mijn kind.

Nog een kandelaartje

Kitty ken ik eigenlijk al heel lang. Ik weet weet wie haar man is, ik weet hoe haar kinderen heten en ze woont om de hoek. Ook al vanaf het begin van onze huizen. Ik lees haar blog en zij leest het mijne. Soms volgden we samen een workshop op kaartengebied en als we elkaar tegenkomen maken we een praatje. En ze maakt net als ik ATC's, Artist Trading Cards. En tenslotte zijn we vrienden op Facebook.
Daar vroeg ik een keer of er mensen waren die bestekzegels voor mij wilden sparen. Ik had mazzel, sommigen deden dat.

Kitty ook. En ze stopte ze in mijn bus, die zegels,  met een prachtige Atc erbij. Zo leuk vind ik dat.
Nu had ik een keer op mijn blog mijn kleine kandelaartjes laten zien, toen ik er net eentje geruild had met Esther. Kitty reageerde daarop en vertelde dat ze zo leuk vond. Dat ze er ergens zelf ook nog wel een paar moest hebben.
Enfin, als bedankje voor de zegels én voor Kerst, deed ik bij haar ook een Atc in de bus,  met een van mijn kleine kandelaartjes erbij. 'Kan ze haar eigen verzameling beginnen', dacht ik
Waarop zij mij weer een van haar kandelaartjes bracht. Eigenlijk hebben we dus gewoon geruild.  Zo leuk. Weer eentje die heel anders is. Mooi... lijkt wel Jugendstil.

De kandelaartjes hebben allemaal gebrand met die kleine kaarsjes erin. Ik vind ze nog steeds super. Ben al een tijdje niet meer in een kringloop of op een rommelmarkt geweest, maar ik ga zeker verder zoeken.
En Kitty's blog vind je hier: klik

Honolulu King (mijn boek van het jaar)

Zoals ik eerder vertelde, ook boeken die ik gelezen heb, noteer ik.
Sommige boeken zijn al geheel uit mijn geheugen verdwenen. Maar er zijn ook boeken die voorgoed in mijn hoofd zitten. Ik wilde geen top-drie maken, er zijn zoveel goede boeken en trouwens ook een heleboel slechte. Het is bovendien lastig omdat je de genres niet kunt vergelijken.
Maar er is één boek dat er dit jaar wat mij betreft echt uitspringt. Dus als ik een toplijst zou moeten maken stond het op 1. Zonder twijfel en waarschijnlijk ook langdurig.
Het is dit boek:

Wat een geweldig boek heeft Anne-Gine Goemans geschreven. Zo interessant en zo goed verteld. Zij is echt een verhalenverteller, dat denk ik. Maar ik las nog niet eerder iets van haar.
Ik had het boek al een hele tijd geleden aangevraagd, nog voor ons mislukte Thailand-avontuur. En het was nu pas beschikbaar. Dat zegt al wat.
Het boek staat ook in de Bestseller-60.
Ik had toen ik het wilde reserveren een gesprek met de schrijfster gehoord in Kunststof radio en meteen daarna wilde ik het lezen.
Het verhaal:

Een oude Indische man, genaamd Hardy (voornaam) Hardy (achternaam) is een Honolulu King, dat wil zeggen een lid van een Hawaimuziekband: Honolulu Kings
Hij is getrouwd met Christina die dement is en in een verpleeghuis zit. Hij runt een toko met Indische waar en kookt daar samen met zijn kleindochter Synne, die dol is op haar grootvader en hij op haar. Twee bandgenoten, George en Cok staan hem trouw terzijde.
Hardy wordt vrijmetselaar en binnen die beweging moet je een 'bouwstuk' schrijven. Dat doet Hardy en in dat stuk vertelt hij een ernstig geheim. Waardoor de andere leden van de loge in de problemen komen, want zij hebben gezworen nooit iets te zullen vertellen van wat er zich binnen de groep  afspeelt, maar dit is wel echt een zwaarwegend geheim. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Verschillende verhaallijnen: Nederlands-Indië, de Bersiaptijd, de Japanse bezetting, de haat tegen de Japanners, dementie, problematische relaties (van Synne), de vrijmetselarij.
Meer ga ik er niet van vertellen. Je moet het echt zelf lezen. Voor mij is het in ieder geval het boek van het jaar. En het leest ook nog eens als een trein. Ik moest ondanks de problemen ook vaak lachen. En soms bijna huilen.

Top Eén

't Is  dat ik het opschrijf, anders had ik niet meer geweten hoeveel films we dit jaar hebben gezien. Al wist ik natuurlijk wel dat het er veel waren.
We zagen er zesentwintig. Twee daarvan in de bioscoop en alle andere films in ons onvolprezen filmhuis. In Cinema Oostereiland. Waar je geen pauzes hebt, lekker zit, geen dure popcorn kunt kopen en vooral altijd erg aardig wordt welkom geheten.
Bijna alle films zagen we in de middag. Niets lekkerder dan een beetje werken en dan op tijd klaar zijn voor een voorstelling om half drie.
Ik keek ze dus nog eens door in mijn kleine boekje, waarin ik films die ik gezien heb en boeken die ik heb gelezen,  noteer.
En ik dacht aan de Volkskrant die ieder jaar met een toptien of tophonderd geloof ik zelfs komt. Samengesteld door hun recensenten en door de lezers.
Daardoor kreeg ik zin om mijn eigen topdrie te maken. Dus ik keek nog eens goed in mijn lijst en moest helaas constateren dat ik niet kan kiezen. Story of my life... niet kunnen kiezen.
En dus maakte ik een top één en daar staan drie films op. Alle drie op 1.

1. The Imitation Game
1. Suffragette
1. Selma

Nou misschien dat 1 ietsje hoger staat dan 1 of 1, maar het scheelt niet veel. Dus als je nou geen biosbezoeker bent en één van deze films komt op tv, dan moet je echt kijken. Maar écht! Afgesproken?

December en vind je het leuk om een kaartje in je brievenbus te krijgen, dan moet je even reageren

Laatst bestelde ik postsets. Ik had er nog niet eerder van gehoord, van postsets,  maar het zijn kaarten met bijpassende postzegels. Bij Post.Nl
Ik heb altijd al een zwak gehad voor de tekeningen en de versjes van Rie Cramer en dit waren RieCramer winterkaarten met Rie Cramer winterpostzegels. Drie kaarten van november, drie van december en drie van januari en dan kreeg ik februari erbij.
Kijk, dit is er eentje van december:

En dit zijn de postzegels er dus bij horen en die hetzelfde zijn als de kaarten.

 Op de achterkant van de kaart staat ook nog een bijpassend versje. Op deze kaart staat bijv.:
Sinterklaasje, Sinterklaasje
Was je het dan toch misschien?
Toen ik 's nachts iets hoorde lopen
Deed ik gauw mijn ogen open
Maar ik heb je niet gezien!

Hou je ook van deze kaarten en vind je het leuk om er eentje in de brievenbus te krijgen? Mail dan je adres even. Ik wil er drie versturen. In de betreffende maand. Hier is mijn mailadres: bettievdgriend@hotmail.com

Wens

Light

Ik had kaartjes gewonnen voor een rondvaart langs de lichtobjecten van het Amsterdam Light Festival.
Jaja, de tweede prijs al in de afgelopen week, die ik mocht innen.
Superleuk. Mensen doe toch vooral overal aan mee, want winnen is zo leuk! 

Van Sinterklaas had ik ook nog eens twee kaarten voor zo'n rondvaart gekregen. Sint weet dat ik erg van dat festival houd!
Maar om nou twee keer die rondvaart te maken was ook een beetje overdreven. Dus Sint persoonlijk en zijn vriendin gingen ook mee.
Laten we nou net de enige winderige regenachtige avond van de week hebben uitgekozen...
Beetje jammer, daar konden zelfs de gluhwein en de erwtensoep die bij het arrangement hoorden, niets aan veranderen.
De ramen in de rondvaartboot waren beslagen en zaten onder de druppels. Er lagen trouwens wel ruitenwissers klaar. Leuk detail.
Maar ja, voor mooie  foto's waren de omstandigheden niet zo best (en om eerlijk te zijn, mijn vaardigheden ook niet).
Dus plaats ik gewoon deze mislukkeling,  die ik eigenlijk best mooi vind.  Qua compositie dan hè, haha

Maar toch was het ontzettend leuk. Ik ben al vanaf het begin fan van het Light Festival, maar ik had het nog niet eerder vanaf het water bekeken.
Met ook nog een uitleg erbij. Die er op neer kwam dat het thema vriendschap elke keer weer opnieuw werd genoemd, waardoor wij melig werden (Sinterklaas en ik) en zelf overal al gingen bedenken wat een object met vriendschap te maken zou kunnen hebben.

Nu even serieus. Het Light Festival is echt prachtig. En als je de kans hebt moet je er zeker heen. Wij hebben er heel erg van genoten.

Nog voor ik van de prijs en het Sintcadeau af wist, had ik ons (in het kader van er moet meer gewandeld worden)  al opgegeven voor een wandeltocht (van 15 kilometer) georganiseerd door de club die ook de Dam-Tot-Damloop regelt.
Die is op 27 december en hopelijk zal ik dan beter in staat zijn om foto's te maken en te laten zien hier.

Want prachtig is het. ECHT! Alle werken zijn speciaal voor het festival gemaakt.
En wat je er extra bij krijgt is een verlicht Amsterdam. Je kijkt in de huizen naar binnen, je ziet hoge kamers met prachtige kroonluchters. Verlichte kransen op deuren, kerstbomen. De bruggen zijn allemaal verlicht...

Je kunt,  geheel gratis,  ook zelf gaan lopen natuurlijk. En stoppen wanneer je maar wilt. Dat kan nog tot 17 januari.

Hoping for a pyramide

Ik moest echt lachen om deze foto.
Wel een beetje gek, groot plezier om een grafsteen, maar ja.
Het was een foto uit een serie met allemaal bijzondere teksten op grafstenen.
Ik had vroeger een Ripleyboekje (Ripley, believe it or not) met zulke teksten.
Ik herinner me 'I told you I was ill'. Van een man natuurlijk.

Piramides hebben mij ook altijd gefascineerd. Altijd. Egypte was ook een van mijn eerste verre reisdoelen.
En wat was het prachtig, daar. Vorige week was er enige opwinding in de archeologische wereld omdat het graf van Nefertiti gevonden zou zijn. Achter het graf van Toetanchamon en waarschijnlijk ongeschonden. Daarna heb ik er helemaal niets meer over gehoord of gelezen. Zou het een teleurstelling zijn geworden?

Piepschuim

Goedemorgen beste prijswinnaar, 
Ik wil u hierbij graag feliciteren met het winnen van 2 gratis toegangskaarten voor Piepschuim op zaterdag 19 december aanstaande in Theaterkerk Wadway
De kaarten liggen voor u klaar bij de kassa van de theaterkerk en zijn voor aanvang van de voor stelling op  te halen

 Oh wat is het toch geweldig leuk om een prijs te winnen. Helemaal als het een complete verrassing is omdat je al lang was vergeten dat je ergens aan mee had gedaan.Dus we gingen zaterdagavond naar de Theaterkerk Wadway.
Ik heb het vast al eens eerder verteld. Het is een oud kerkje (uit 1547) dat leegstond en dat behouden moest blijven. Het werd gerestaureerd en omgetoverd tot een theaterkerk.
Een klein theater waar heel wat beroemdheden hun eerste schreden op het podium zetten. Zoals Bram en Freek, Herman van Veen en Youp van 't Hek. Bij die beginvoorstelling van Youp van 't Hek, daar zijn we zelf ook bij geweest, toen in Wadway.
Het is er ook echt leuk. Je zit op lange banken, naar boven oplopend. En er is een klein podium. Apart en heel sfeervol. En ze hebben ook nu een heel aantrekkelijk aanbod, met veel cabaret

Cabaret Piepschuim, daar hadden wij nog niet eerder van gehoord.
Een groep die bestaat uit drie zeer muzikale mannen, die cabaret maken zoals het in mijn ogen bedoeld is. Met een lach (vaak) en een traan.
Dit programma hebben ze voor het laatst gespeeld. Maar hun volgende programma is al klaar en als ze daarmee in de buurt zijn, gaan we zeker nog eens naar ze kijken, want het was echt leuk!

Foto met lied

'Hebben jullie ook zo'n foto waar een lied bij past?', vraagt Els bij Stuur een Foto.
Nou wel zeker heb ik dat. Het gebeurt me echt heel vaak dat ik een lied 'hoor' bij een foto. Of andersom. Dat ik muziek hoor en er een foto bij zie.
Ik kies deze foto:

Misschien omdat ik, door mijn kerstpakket geïnspireerd, toch een beetje naar sneeuw verlang. En naar ijs.
Het lied dat ik er bij vind passen, zit dezer dagen in mijn hoofd. Al een paar jaar is dat zo in december. Ik heb het hier ook al eens eerder laten horen. Maar dat moet kunnen toch?
Ook omdat ik in deze tijd van het jaar altijd verlang naar Londen. In andere tijden van het jaar ook hoor. Een soort altijd durend heimwee naar Londen heb ik.



En mocht je nou meer foto's met muziek willen, dan moet je even bij Els kijken. Want dit is toch wel weer een erg leuk thema.