Prijs

Hiha: een flink pak bij de post, met een berichtje van De Bezige Bij persoonlijk:

Beste lezer,
Gefeliciteerd!
U heeft meegedaan aan de prijsvraag van zin.nl en u bent een van de winnaars van: John Irving - Avenue van de mysterieën.

In Avenue van de mysteriën keert Irving terug naar de thema's waarmee hij een van de meest geliefde auteurs ter wereld werd. Het is een grootse en meeslepende roman over Juan Diego's avonturen op de Filipijnen, over zijn jeugdjaren in Mexico en hoe heden en verleden onherroepelijk me elkaar in botsing komen.

Wij wensen u veel leesplezier toe.

Met vriendelijke groet, namens De Bezige Bij...


Heerlijk hoor. Een dikke pil (600 blz.) en dan nog wel van John Irving. Dat is hij van De wereld volgens Garp en van De regels van het ciderhuis.

Ik bof maar weer eens.
Moet ik het nou nog eens zeggen? Overal aan mee doen, dat helpt!

Koffer

Toen we een keer zelf op een rommelmarkt stonden (in een poging schuur en zolder opgeruimd te krijgen), wilde ik o.a. twee oude koffers verkopen. Ze waren nog goed, maar te zacht voor in een vliegtuig. De eerste was vrij snel verkocht. De tweede bijna... toen ik opeens een ingeving kreeg. Wat zeg ik? Een briljant idee!
'Ik ga deze koffer helemaal niet verkopen, ik houd hem zelf en ik ga hem vullen met allerlei kleine speeltjes, spulletjes voor als onze kleindochter bij ons is of komt logeren'.
Als ik me goed herinner was Anna nog niet eens geboren toen ik het bedacht. Het is precies zo gegaan.
Ik vulde de koffer, met niks bijzonders, spullen die ik nog had, dingen die ik zelf op een rommelmarkt kocht.
En Anna vindt het fantastisch.
Zodra ze binnenkomt, haar jas nog aan, vraagt ze waar de koffer is. Die is altijd op zolder, maar ze vraagt het toch.
En dan moet opa hem gaan halen, tegenwoordig gaat ze zelf mee naar boven. De koffer wordt naar beneden gedragen, hij gaat open en Anna gaat beginnen. Maakt niet uit dat er allemaal dingen in zitten die ze al lang kent. Het is háár koffer en ze begint!
Ik doe er natuurlijk wel eens iets nieuws in, of iets ouds nieuw.
Anna kan hem inmiddels bijna zelf open maken. Nou? Was dat een briljant idee?

Ook als Anna 's morgens wakker wordt, gaat ze eerst even naar de koffer. Die dan natuurlijk nog dicht is, want een bijkomend voordeel is, dat 's avonds de hele handel snel is opgeruimd.
Nou? Was dat een briljant idee?

Ps.: Ik ben er nog niet uit of ik al een nieuwe koffer moet gaan maken voor Odin. En hoe zal het straks met de tweeling moeten. Allebei een koffer? Grrrr. Zo raakt ons huis nooit leeg natuurlijk. 
Ps. 2 : Is er nog iets lievers te bedenken dan een klein meisje in een Jip-en-Janneke pyjamaatje? Er zijn vast wel dingen die net zo lief zijn, dat weet ik heus wel. Maar toch...

De Geluksoma

Dat is nog eens een titel hè. En dan die ondertitel. Dat geheim wil ik graag ontdekken natuurlijk.
Ik had al iets over dit boek gehoord, dus toen ik het zag liggen op de balie in de bieb, net nieuw, wilde ik het meteen meenemen. 'U bent de eerste', zei de biebdame. Benieuwd wat u er van vindt'
Ik las het meteen diezelfde middag en avond uit. Dat ging heel makkelijk, want er zitten hele stukken in die ik kon overslaan.
Het is het verhaal van de oma van de schrijver, oma Eefje. De oma van Patrick dus. Hij is dol op zijn oma en zij op hem . Oma Eefje is een heel gelukkig mens van bijna honderd. We zien hoe haar leven is verlopen in verschillende hoofdstukken. Haar jeugd, hoe ze verliefd, verloofd en getrouwd raakte, want dat ging toen zo. We lezen over haar leven tijdens de oorlog, we lezen over het gezin dat ze stichtte. Natuurlijk waren er tegenslagen, dat kan bijna niet anders in een lang leven, maar Eefje geniet. En dáár draait het eigenlijk om.
Dat gedeelte van het boek, over Eefje dus, met heel veel foto's erbij, vond ik erg leuk om te lezen. Een doogewoon leven, kan interessant zijn. Bovendien verhaalt het ook meteen over honderd jaar Nederland. Dat is boeiend genoeg.

Ik had het boek zo snel uit, omdat na elk hoofdstuk over Eefje een hoofdstuk kwam met een geluksgeheim. Nou als je van al die geluksgeheimen de titels achter elkaar zet, weet je het ook.
Zo is Geluksgeheim1: Blijf lekker bezig. Geluksgeheim 2: Maak je eigen keuzes en Geluksgeheim 3: Laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen. Enzovoorts.
Echt van die dingen die iedereen zelf ook wel kan bedenken. Dat hoef je niet te lezen vind ik, dat moet je doen en de vraag is of dat je lukt. Het irriteerde me zelfs. 'Laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen'. Ja hoor mooi gezegd.
'Wees een betrokken mensen-mens' irriteerde me ook. Getver... een mensenmens.

Ps.: Trouwens...ik bén oma en daar heb ik veel geluk mee!

Fondue

Toen ik een jaar of veertien was, werden we op een avond, geheel onverwacht uitgenodigd door onze overburen. 'We gaan fonduen, willen jullie meedoen'?
Ik paste wel eens op de kinderen in dat gezin en hun vader was een collega van mijn vader. De hele straat werd trouwens bewoond door collegae van mijn vader. Allemaal werkten ze bij Philips Terneuzen.
Mijn moeder was een uitstekende kok. Ze experimenteerde ook, maar fondue, daar had ze zich nog niet aan gewaagd.
Het werd een groot succes, die avond. We vonden het allemaal hartstikke gezellig en lekker.
En dus kwam er bij ons thuis ook een fonduestel. Met bordjes met vakjes waarin je de sausjes kon doen. En van die lange vorken. We deden het regelmatig.
Toen ik trouwde, in 1979, kreeg ik van mijn collegae een fondueset. Ik had nog zo gezegd dat ik niks met oranje wilde, en dus kreeg ik een pan met een grote oranje bloem erop.
Met borden in groen en bruin. Afschuwelijk vond ik hem. Maar hij is heel vaak gebruikt.
Fonduen is best een sociaal gebeuren. Je zit met z'n allen aan tafel. Er hoeft niets meer te gebeuren, je hoeft niet meer na te denken over de volgende gang. Hoogstens moet er een nieuwe fles wijn worden geopend of stokbrood gesneden. Verder niks. Zeer geschikt voor minder goede koks!
Toen onze kinderen wat groter werden, fondueden we ook met ze. Leuk. Vooral onze oudste zoon was er dol op. We hebben het zelfs regelmatig gedaan als afsluiter van een kinderfeestje. Succes verzekerd.
Ook op school hebben we het een keer gedaan op het afscheid van de schoolverlaters. Op mijn initiatief.  Dat was achteraf bekeken bloedlink, met zo'n vijftig,  toch tamelijk ontplofbare kinderen. Maar het liep gelukkig prima.
Toch, de klad kwam er in. Het is natuurlijk ook gewoon een vette hap met al die sauzen. En tuurlijk, ik weet dat het ook met bouillon kan, maar op een of andere manier deden we dat nooit.

Deze zomer liep ik met onze dochter op een rommelmarkt. Daar stond een spiksplinternieuw fonduestel, nog in de verpakking. Waarschijnlijk had iemand het in zijn kerspakket gekregen.
'Moet je kopen, mam' zei mijn dochter, 'dan hebben we er twee en dan kunnen we met kerst met z'n allen nog eens fonduen'.
Voor twee euro kon ik me er geen buil aan vallen. En dus ben ik nu in het rijke bezit van twee fonduepannen. Die met de oranje bloem en een nieuwe.
Mijn oudste zoon en mijn schoondochter, mijn jongste zoon en zijn vriendin, ze kwamen op kerstavond gezellig fonduen.
Mijn dochter, de aanstichtster, kon niet. Zij  kwam eerste kerstdag eten. Zij had alleen nog de geur. Want die blijft lang hangen kan ik je verzekeren.

Het was lang geleden. Waarschijnlijk de allereerste kerst dat mijn schoondochter erbij was, zo'n twaalf jaar geleden, deden we het voor het laatst.
Daarna nooit meer. Mijn schoondochter herinnerde zich nog dat ze gevraagd had wat ze aan moest voor 'het kerstdiner' en dat mijn zoon had gezegd 'nou gewoon'. Dus daar zat ze in haar goeie outfit en stonk de volgende dag nog.
En toch... het was gezellig. En makkelijk.  Ook nu weer.  Maar voor zover ik het vandaag kan bekijken,  toch definitief de laatste keer. Te veel, te vet, eigenlijk niet meer van deze tijd.

Ps.: Gourmetten is bij ons nooit zo aangeslagen. Ik weet niet waarom. Ik heb wel een gourmetstel (gewonnen, sorry Wieneke), maar we gebruiken het bijna nooit.
Nu zag ik vorige week in de Hema een wokset. Met kleine, leuke pannetjes om te wokken. Misschien is dat wat? We zullen zien!

Human

We hebben zo'n prachtige film gezien in het filmhuis. Human.  De film gaat over mensen. Er wordt niet in geacteerd. Je ziet eigenlijk interviews met prachtige mensen, maar je hoort de vragen niet. Die zijn overigens heel duidelijk, door de antwoorden. In het blad van het filmhuis stond dit:

Wat maakt ons menselijk? Dat is de hoofdvraag van filmmaker Yann Arthus-Bertrand in de film Human. Om het antwoord hier op te vinden besteedde hij drie jaar aan het verzamelen van (real-life) emotionele verhalen van meer dan 2000 vrouwen en mannen uit 60 verschillende landen, waarin thema’s als liefde, oorlog, homoseksualiteit, vergevingsgezindheid, familie, leven na de dood, geluk, immigratie en de zin van het leven centraal staan. Een indrukwekkende kijk op de hedendaagse samenleving, afgewisseld met prachtige beelden van onze planeet.

We hadden geboekt voor zondagmiddag, 13. 00 uur. De film zou meer dan drie uur duren. In ons filmhuis is er nooit pauze, maar in deze voorstelling wel.
Ik viel na een paar minuten in slaap. Dat was te verwachten, ik had 's ochtends en de dag tevoren heel hard gewerkt en de week ervoor was natuurlijk ook nogal een heftige. En trouwens ik val bijna altijd in slaap in de bioscoop.
Na tien minuten werd ik wakker en zei tegen mijn man, dat ik na de pauze wel weg zou willen. Daar was hij het  mee eens. Maar het was nog lang geen pauze en dus ging ik toen echt kijken.
En jemig wat was het geweldig. Er was echt geen sprake meer van weggaan. Geen enkele sprake. We hebben ademloos zitten kijken.
'Afgewisseld met prachtige beelden van onze planeet' heb ik onderstreept. Want juist die combinatie van mensen, met onvoorstelbaar mooie landschappen, maakte de film heel bijzonder.
Als je de trailer bekijkt, krijg je een indruk. Maar stel je er vooral een groot scherm bij voor. Nou ik zou niet weten wat ik er nog meer van moet zeggen. Het is wat het is en als je zitvlees hebt...
Er waren trouwens ook mensen die geen zitvlees hadden, want na de pauze waren er wat lege plekken. Of ze vonden er niks aan, dat kan natuurlijk ook. Maar wij hebben een prachtmiddag gehad. Echt!

Mooi!

Deze vaas, die kocht ik een paar jaar geleden in mijn favoriete bloemenkraam op het station voor zeven euro. Gevuld en wel, met dezelfde bloemen als die er nu in staan, maar dan in het wit. Nou, dat was toch echt een koopje.
Er kunnen ook echt alleen maar een paar takken in. Want al is de vaas groot, de opening is klein. Maar een paar keer per jaar vul ik hem en word  er heel erg blij van.
Deze bloemen kreeg ik van mijn collega C. Met haar en met collega G. ga ik zo'n twee keer per jaar uit eten. En deze keer deden we een high tea.
Het leuke is dat wij dan met z'n drieën onafgebroken aan het praten zijn, werkelijk aan een stuk door. Over van alles.
We hebben ook wel eens hier bij mij gehightead en praatten toen van twee uur tot een uur of acht. Mijn man die zich boven had verschanst begreep daar helemaal niets van. Ik eigenlijk ook niet. Want zes uur lang praten...
Maar met deze meisjes (ze zijn een heel stuk jonger),  gaat dat nou eenmaal zo. Wij waren alle drie ooit bouwcoördinator op school, C.  van de onderbouw, G. van de middenbouw en ik van de bovenbouw. Daar hadden we wekelijks  een dag voor, verder stonden we gewoon voor de klas. Maar op die dag is er een band ontstaan, die ik met andere collega's minder heb. Ik vind het heel speciaal! Ik geloof niet dat ze hier lezen hoor, maar voor het geval dat... Het was weer fijn, dames!

Een ooievaar voor een Hageneesje. Of voor een Hagenaar?

Ik ben een Hoornaar. Ik woon al ruim vijfendertig jaar in Hoorn, maar ik ben er niet geboren. Was ik er wel geboren, dan was ik een Horinees. Onze kinderen zijn in Hoorn geboren en dus zijn het Horinezen.
Zo is mij dat altijd verteld.

Maar nu is onze lieve, spiksplinternieuwe,  kleinzoon Odin in Den Haag geboren.
Maakt dat hem dan een Hagenaar of een Hagenees?
Zoiets wil ik dan weten.
Naar analogie van het bovenstaande zou je dus nu denken dat Odin een Hageneesje is. Maar, dat schijnt in Den Haag toch weer anders te liggen. Of beter gezegd: het zou ook anders kunnen zijn.

Dit las ik er namelijk over:

In Den Haag heersen verschillende ideeën over wat nou een Hagenees en wat nou een Hagenaar is. Een van de verhalen is dat mensen geboren in Den Haag, Hagenezen zijn en dat mensen die naar Den Haag zijn toegekomen Hagenaars zijn.
Maar er is ook het verhaal van het oude dorp Den Haag, lang voordat het ‘de stad’ Den Haag werd. Dit verhaal beschrijft een zichtbare grondgrens waarachter de huizen van de stad zijn gebouwd. De Laan van Meerdervoort, de langste laan van Nederland, vormt de scheidslijn tussen deze twee gebieden. Het verhaal gaat dat de beter gesitueerden, de Hagenaars, zich vestigden op het ‘zand’ en de arbeiders, de Hagenezen, het moesten doen met de woningen gebouwd op de vochtige veengronden. Daar komen de kleuren van Den Haag, groen en geel, vandaan. Groen van het veen en geel van het zand.

En dan nog de ooievaar. Die staat ook in het wapen van de stad en is symbool voor Den Haag. Je ziet, lopend door Den Haag, overal ooievaars. Leuk.
Dit las ik erover:

De vogel in het Haagse wapen is een ooievaar, en werd mogelijk gekozen omdat ooievaars vroeger verondersteld werden geluk te brengen. Op gravures uit de zestiende eeuw is te zien dat onder meer op de Ridderzaal en de Gevangenpoort voorzieningen waren aangebracht voor ooievaarsnesten. Uit nog oudere tijden zijn grafelijke rekeningen bewaard van onderhoud aan zulke voorzieningen. Een ander motief om de ooievaar in het wapen van Den Haag op te nemen is terug te voeren naar het veelvuldig gebruik van ooievaars op de vismarkten in het centrum van de stad, naast de Groenmarkt. De ooievaars werden gekortwiekt en hielden de vismarkten schoon.

Ik houd van zulke weetjes. En de gemeente Den Haag blijkbaar ook.
Want toen mijn zoon, (samen met zijn vader), zijn zoon ging aangeven, kreeg hij van de gemeente een superschattig cadeautje.

Het liefste ooievaartje ooit. Voor een Hageneesje of voor een Hagenaar? In ieder geval voor Odin!

Naam

Toen Odin nog niet geboren was, vroeg mijn dochter aan Anna hoe haar nieuwe neefje zou moeten heten.
'Laten we hem Piet noemen', zei Anna toen. En sindsdien hebben wij het  over 'laten we hem Piet noemen' gehad. Ik vergis me nu zelfs nog wel eens.
Toen Odin geboren was hebben Anna's ouders natuurlijk uitgebreid besproken met Anna hoe het nieuwe kindje heet.
De naam was haar nog onbekend, dus dat moest herhaald worden.
Dat het toch nog niet helemaal goed was overgekomen,  bleek uit haar vraag: 'Is Piet nou geboren?'.
En nu zingt Anna de hele tijd: O Dinneboom, o dinneboom, wat zijn je teentjes wonderschoon'.

Toen we de eerste dag bij Odin op bezoek waren, was daar nog meer bezoek. Een neefje en een nichtje. Van de andere kant.
'En?' vroeg ik,  'vinden jullie het een mooie naam?'. Er werd hard geknikt.
'Hadden jullie de naam al eens eerder gehoord dan?'
Er werd nog enthousiaster geknikt.
'Ja', zei de kleinste verheugd, 'Odin... zo heet de hond van de buren ook!'

Vreugdevuur

We wandelden over het strand van Duindorp richting Scheveningen. Daar zagen we de brandstapels opgebouwd worden.Stapels pallets voor een vreugdevuur met Oud-en-NIeuw.  En die zijn me toch hoog...

De voorste is van Duindorp, de achterste, daar heel in de verte,  van Scheveningen. Er schijnt een soort van strijd gaande te zijn over wie de hoogste maakt.
We maakten een praatje met een man op het strand, die vertelde dat zijn zoons allebei bovenop aan het werk waren. Voor die van Duindorp. Dat het geheel honderdduizend euro kost. Vooral door de kranen die de pallets naar boven hijsen. Dat ze op tweede kerstdag begonnen waren met de opbouw. Dat de politie patrouilleert met een heli. Dat het de jeugd een beetje van de straat houdt. Dat het elektrisch ontstoken wordt en dat dan na een tijdje het geheel min of meer brandend in elkaar zakt en breeduit verder brandt.
En dat een jongen met een ernstige vorm van kanker dit jaar het vuur mag ontsteken.
Wij gingen niet kijken bij het branden, maar als ik dichterbij zou zijn, zou ik dat wel doen. Het zag er echt indrukwekkend uit. 

 

Dit was allemaal Duindorp. Dus nu nog een foto van Scheveningen.

Ik weet niet welke toren het hoogst is geworden. We dachten Duindorp, maar het was moeilijk te zien. En ik weet ook niet of het allemaal goed is afgelopen. Ik hoop het maar.

Nb. Inmiddels weet ik het wel.  Duindorp was het hoogst, met 33 meter 80 en het is allemaal goed afgelopen.  Al rookte het de volgende morgen nog pikzwart. Het zal milieutechnisch gesproken wel niet heel goed zijn. 
Dit hele vreugdevuurgebeuren staat ook op de lijst van immaterieel erfgoed. 

1 januari

Zo mensen... even bijkomen en dan aan de slag. Een heel nieuw jaar ligt voor je en er kan van alles gebeuren!

Een fijne dag en een mooi jaar gewenst!

(Het plaatje komt natuurlijk weer van mijn Zeeuwse Verjaardagskalender: Leuk Zeeuws)