Bridget Riley

Voor Odins tweede museumles gingen we voor het gemak weer naar het Haags Gemeentemuseum. Hij sliep weer en we hebben hem maar niet wakker gemaakt.

Er was een leuke tentoonstelling, net nieuw. Dus met Odin én de Museumjaarkaart, pikten we die even mee.
Ik vind de foto die ik maakte echt grappig. Gemaakt door een glazen deur en op die deur staat in zwarte letters Bridget Riley. Zij is de schilderes. Zo, door de deur gefotografeerd lijkt het net of haar naam op het werk staat.

Bridget Riley dus. Zij schijnt een wereldberoemde Engelse schilderes te zijn. Haar werk hangt op vele plaatsen in de wereld, ook in musea waar ik was. Maar ze is me nooit opgevallen, haar werk kende ik niet en haar naam ook niet. Nou ja, er is meer dat ik niet weet, dan wat ik wel weet.
En trouwens, nu ken ik haar. Een beetje.
Kleurrijk (en soms zwartwit), met heel veel golven,  curves.
Leuk om te zien. Een beetje sixties vond ik.
Van sommige stukken werd ik gewoon een beetje duizelig.
Ik laat een paar foto's zien, maar het is ook leuk om even op de site van het museum te kijken. Daar zijn ze duidelijker dan dat ik ben.

Het laatste werk is een muurschildering. In bruikleen van een museum in Duitsland.
Hoe kan je een muurschildering in bruikleen hebben? Mijn man vroeg het, maar niemand die het wist.

En Bertie? Aanrader? Ja zeker, als je toch al in Den Haag bent of als je lekker verder wilt snuffelen in het museum. Er hangt veel werk van Mondriaan bijvoorbeeld en van de Stijl.
Ik zou niet vanuit bijv.  Groningen naar Den Haag reizen alleen hiervoor. Maar ik vond het wel echt leuk!

Zevenendertig jaar!

 

Tsjonge,jonge, het is gewoon niet geloven. 

Maar het is toch echt waar.

Vandaag zevenendertig jaar getrouwd. 

Met de liefste en de leukste! 

(En straks gaan we oppassen bij en op een van onze zeven nakomelingen)

Memory

Kijk eens wat Frits kreeg als vaderdagcadeau.
Een memoryspel met foto's van alle kleinkinderen en ook alle kinderen staan er op .
Nu is het niet zo dat Frits en ik dagelijks memory zitten te spelen.
We zijn helemaal niet zo heel erg van de spelletjes. Maar dit gaan we zeker een keer spelen met z'n tweetjes en daarna komt Anna er aan. En daarna de anderen. Dat spel kan nog jaren mee.
Kinderen zijn bijna altijd heel goed in Memory en als je er dan zelf ook nog op staat met al je familieleden, dat moet toch wel superleuk zijn.

Hoe dan ook het was echt een geweldig cadeau. En al was het voor vaderdag, ik ben er ook blij mee!

Breien

Geheel geïnspireerd door de tentoonstelling Breien! in het Fries Museum in Leeuwarden wilde ik gaan breien.
Iets voor de kleine dametjes of het kleine meneertje.
Op de terugweg van onze vakantie in het strandhuisje deden we (uiteraard) Middelburg aan. Een geliefde stad (met vijf kringloopwinkels!).
En daar aan het begin van de Langeviele zit een brei/borduurwinkel, al minstens vijftig jaar. Daarvoor waarschijnlijk ook al, maar toen lette ik nog niet op wolwinkels.
Heel ouderwets en zo ruikt het er ook.
De eigenares is ook al erg oud, maar nog wel zeer bij de tijd. Beetje pinnig.
Daar zag in de etalage een schattig klein 'overslagvestje' liggen, waarvan ik dacht: dat moet toch te doen zijn.
Dus binnen geïnformeerd en ja hoor, daar was een patroon van. Jammer genoeg zonder afbeelding, gewoon een getypt half A-viertje.
Over de wol , nou ja de katoen, waren we het snel eens. En de dame wist me ook precies te vertellen hoeveel ik nodig zou hebben. Drie knotten en als ik dan twee vestjes zou maken hoefde ik er maar vijf, want voor een vestje waren drie knotjes eigenlijk wat te veel.
Toen wilde ik het patroontje eens even goed bekijken, want ik ben een sukkel op het gebied van patronen snappen en helemaal als er geen plaatje op staat.
Maar dat vond ze belachelijk: 'Echt mevrouw, dit is wel het allermakkelijkste patroon. Dat kan een meisje van zes nog wel breien!'.
Hmmm, een meisje van zes...
Ik heb JAREN handwerken gehad, als vak op school. Echt jaren. Ik ben zelfs bevoegd om handwerken als vak te geven, op een basisschool, geloof ik.
Dus ik kocht de wol, kreeg het patroon en we gingen lekker struinen in Middelburg.

Thuis wilde ik natuurlijk meteen beginnen. Patroon kwijt. Vond het pas twee dagen later.
Vervolgens had ik de verkeerde naalden. En ik wist al meteen niet meer hoe ik moest meerderen.
Staat ook niet in mijn boek De Nuttige Handwerken. Lekker nuttig zo'n boek.
Enfin, ik had alles al weer uitgetrokken, toen ik bezoek kreeg van Breimien, mijn oud-collega. En zij tekende het vestje en snapte hoe het moest.
Dus nu ben ik opnieuw begonnen.
En mocht het toch nog wat worden, dan zal ik zeker niet nalaten er hier verslag van te doen.
Uitgebreid verslag,  geloof me...

Nog meer Roodkapje

'Zou je me je adres willen sturen', vroeg Mieke van dit blog, klik. 'Want ik heb iets voor je, van een brocante in  Frankrijk'
Natuurlijk wilde ik dat en prompt ontving ik een pakje met een Roodkapjekaart en... een boekje.
'Ik weet niet of je boekjes spaart', schrijft Mieke, 'maar ik vond het te leuk om te laten liggen'.
Nou ik verzamel inderdaad geen boekjes (hoewel ik er inmiddels een paar heb gekregen van verschillende bloggers en dus is het toch al een kleine verzameling), maar ik ben wel een enorme bofkont, want dit boekje is echt zo leuk.
Bovendien is dit nou eens een manier om Anna niet het gruwelijk Roodkapjeverhaal te vertellen, maar het toch over Roodkapje te hebben.

Het begint heel rustig. Roodkapje vertrekt op de fiets naar grootmoeder, haar mandje achterop. Onderweg wordt ze door een bord gewaarschuwd voor de drie beertjes
En voor Kleinduimpje

Steeds een waarschuwingsbord

Zoals hier, een waarschuwing voor de drie biggetjes en dan zie je inderdaad op de volgende bladzijde de drie biggetjes in het bos.
Ook een waarschuwing voor de wolf

Maar die schrikt meer van Roodkapje dan zij van hem. En uiteindelijk een waarschuwing voor grootmoeders, maar dan is Roodkapje al veilig bij haar eigen grootmoeder gearriveerd. Haar fietsje zien we voor het huisje staan.
Het eindigt dus ook heel rustig.
Wat een heerlijk boekje, Mieke heel erg bedankt. Ik ben er erg blij mee.

Maar dat is nog niet alles. Want ik kreeg ook nog post van Ageeth van het blog Ogenzalf (klik).
Ageeth stuurde mij al eerder post en nu dus weer. Ik had haar laatste blogbericht gelezen en gezien dat ze kaarten maakte met net zo'n achterkantje als ik gebruik.  Ageeth maakt daarmee een Roodkapjekaart, voor mij. Oh wat is dat toch leuk.

Kijk: in een doorschijnend zakje, met daarop de postzegels geplakt, kwam de Roodkapjekaart aan. Zo leuk.
Er zat nog een ander plaatje in. Daar kan ik, met een achterkantje dat ook in de doorschijnende envelop zat, zelf een kaartje mee plakken en dat zal ik ook zeer zeker doen. Ageeth haalde de tekeningen uit een oud boek uit 1971.  De illustratie is van Bernadette.
'De eerste bladzijde eruit scheuren, doet het meeste pijn', schrijft Ageeth. En dat kan ik me goed voorstellen, omdat ik het zelf ook doe en het soms lastig vind om een boek te verpesten.
En dan zat er ook nog een kwartet in. Vier kaarten uit een sprookjeskwartet en ik had ze nog niet.

En tenslotte een stukje rood vilt, om zelf een Roodkapje te maken.
Ageeth ook jij heel erg bedankt. Het was ook echt een verrassing.
Mensen, mensen, wat een verwennerij. Ik krijg ook weer zin om een envelop of wat te gaan vullen. In ieder geval eentje voor jou, Ageeth. Wil je me je adres sturen?

Van de vorige keer zijn nog wat namen blijven staan. Dus...Vlimbouter en Marthy, mag ik jullie adres?
www.bettievdgriend@hotmail.com

Het hart van alle dingen

Toen Els voor de boekenclub een nieuw boek aankondigde, vroeg Ingrid-Katrientje op Instagram aandacht voor dit boek.
Ik was niet direct van plan om het te gaan lezen, maar schreef het op mijn lijst.
De volgende dag kwam ik in de bieb en daar lag het, pal voor mijn neus, klaar om te worden meegenomen. Dus dat deed ik toen maar.
En ik vond het een fantastisch boek. Een dikke pil, maar zo heerlijk om te lezen.
En dat terwijl mijn eerdere ervaringen met Elizabeth Gilbert  en met haar boek 'Eten, bidden, beminnen' niet goed waren. In dat boek begon ik enthousiast maar ik vond er al heel snel he-le-maal niks aan.

Dit boek verhaalt over Alma Whittaker en speelt zich af in de 19e eeuw. Alma is de dochter van een rijke Engelsman die de wereld rondreisde en zijn fortuin verdiende met het verzamelen van planten.  En van een Nederlandse moeder, Beatrijs.
Alma is niet mooi, maar wel erg slim. Ze studeert, ontdekt de geheimen van de evolutie, is botanist en specialiseert zich in mossen.
Haar ouders adopteren nog een dochter, Prudence en die relatie wordt boeiend besproken.
Alma heeft nog een andere relatie, met een jongere man die heel anders is en een totaal andere kijk op de wereld heeft.
Ze trouwt met hem, maar het gaat mis en haar man vertrekt naar Tahiti. Na zijn dood gaat Alma ook naar Tahiti en maakt onderweg en op het eiland ook weer veel mee. Waardoor ze haar man (posthuum) en zich zelf pas echt leert kennen.
Uiteindelijk komt ze in Amsterdam terecht, waar haar moeders broer directeur is van de Hortus Botanicus.  Ze leert Wallace kennen, een verwante ziel en door hem leert ze ook de reeds overleden Darwin kennen.

Van de achterflap:
’Het hart van alle dingen is een grootse roman over een grootse eeuw. Laat je meevoeren van Londen naar Peru, van Philadelphia via Tahiti naar Amsterdam, in een verhaal vol buitengewone personages; missionarissen, vrijheidsstrijders, avonturiers, astronomen, zeekapiteins en bovenal Alma Whittaker, de heldin van dit verhaal, een vrouw die haar tijd een stap voor was.’

Ik vind het boek een absolute aanrader. En ik denk dat ik nu nog eens in de Hortus wil rondkijken. Voor de sfeer.

Ingrid heel erg bedankt voor de tip.

IJsje

Een lieve jonge vrouw, die het prima vond dat ik een foto van haar en haar hondje maakte. Het was echt heel schattig. Ze had veel bekijks terwijl ze het beestje lekker liet smullen.

Ook nog maar een foto van de andere kant. Kun je het strikje ook nog zien.
Maar wat ik niet fotografeerde... toen het hondje genoeg had, likte het baasje zelf heerlijk het ijsje verder op. Ze leken allebei zeer tevreden.
En ik? Ik werd een klein beetje misselijk.
Onze eigen lieve Mac mocht vroeger wel eens (nou ja eigenlijk altijd) de slagroomklopper aflikken.
Als Mac alleen nog maar het geluid van de mixer hoorde, sprintte hij al naar de keuken.
Hij is ruim vijftien geworden hoor, dus zo slecht zal het niet geweest zijn.
Maar die klopper ging daarna onder een zeer hete Quookerkraan en ook nog in de afwasmachine.
Ik vind het zelf ook heerlijk om een klopper af te likken, maar om dat te delen met mijn hond? Omstebeurt? Ik ril alleen al bij de gedachte. Tja...

Totaal door het dolle heen

Dat ben ik niet hoor, totaal door het dolle heen.
Zoals je ziet is het de titel van een boek en dat boek lazen we bij de leesclub van Els. Klik
Ik had nog niet van deze schrijfster Karen Joy Fowler gehoord en ook niet van het boek.
En dat is nu juist het allerleukste van deze leesclub, de keuzes die Els voor ons maakt, zou ik anders beslist niet gemaakt hebben. En (ik herhaal me zelf) dat zou jammer zijn geweest, want ook dit boek vond ik zeer de moeite waard.
Ik heb wel geluk dat tot nu toe alle titels van de leesclub in mijn bieb en dan ook nog op tijd aanwezig zijn. Maar dit terzijde.
Het verhaal:
De hoofdpersoon Rosemary heeft een zusje, Fern  en een broer, Lowell.  Ze leefden gelukkig op een boerderij met een betrokken moeder en een vader die een bekende gedragswetenschapper is.
Maar dan, als Rosemary vijf is, moet ze uit logeren en als ze terug komt is haar zusje verdwenen. Iedereen is ongelukkig  of boos.  Haar oudere broer verdwijnt later ook.
Daar wordt in het gezin niet over gepraat. Veel later probeert Rosemary, die haar zeer speciale zusje en haar broer vreselijk mist, te achterhalen wat er allemaal gebeurd is.
Rosemary is een ontzettende klets en om dat een beetje in te perken, zei haar vader haar ooit, het begin maar weg te laten en te beginnen in het midden van haar verhaal.
Dat doet Rosemary ook in dit boek en dat maakt dat je in het begin een beetje moet schakelen. Maar dat lukt best.
En dan zijn daar de herinneringen. Die zijn bij Rosemary soms vaag, soms scherp en anders dan bij de andere gezinsleden. Dat vond ik interessant en ik vroeg me af hoe dat zit met herinneringen.
Rosemary krijgt het moeilijk, heel moeilijk en de vraag is of zij de waarheid kan accepteren.
Ik denk het wel.

Bloemenlint, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 3 (slot)

Een bloemenlint, ik zag het vorig jaar al eens in Amsterdam Noord. Maar toen dacht ik dat het alleen ter verfraaiing was bedoeld van de omgeving.
Want fraaier wordt het zeker! Deze middenberm ziet er fantastisch uit. Het is in de wijk waar onze dochter woont en ik kijk er iedere keer met veel plezier naar.
Maar nu kwam ik er achter dat het niet zomaar vanwege de bloemen is, maar vooral ook vanwege de bijen

Op diverse plekken in Noord zijn bermen omgeploegd en ingezaaid. Het kilometerslange bloemenlint met wilde planten bloeit van het voorjaar tot ver in de winter. Dit is niet alleen mooi voor de buurt, maar ook hard nodig om het voortbestaan van insecten, vlinders en de honingbij te garanderen. De stroken zijn 1 tot 2 meter breed die samen een bloemenlint vormen waar bijen en vlinders nectar kunnen tanken. Bloemen en planten zijn ook goed voor andere dieren zoals egels en vogels die daar eten en schuilplekken vinden.

Het bloemenlint is een initiatief van Stichting Beelease, het Clusiuscollege en stadsdeel Noord.

Dat is mooi toch? Een heel goed initiatief vind ik. Bijen zijn belangrijk. En dat ik erg blij word van zo'n bermbeplanting is toch ook mooi.

Reiger, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 2

Eigenlijk heb ik aan deze foto's niets toe te voegen. Die reiger was gewoon tevreden in de regen. En ik ook!