Zo treurig

Ik heb een hele tijd staan te kijken naar dit schilderij in het Westfries Museum in Hoorn.

Ik dacht eerst even aan een weeshuis of zo. Maar hier is iets heel anders aan de hand.
Dit geportretteerde gezin bestaat uit een vader en een moeder en twee levende kinderen. In de mandjes zijn de gestorven kinderen van het gezin afgebeeld. Negen gestorven kindjes.
Drie daarvan zijn afgebeeld met open oogjes. Dat zou kunnen betekenen dat ze geleefd hebben. De andere zes hebben de oogjes gesloten en dat zou betekenen dat ze dood zijn geboren.
Zo verschrikkelijk treurig vind ik
De maker van het schilderij is onbekend. Het afgebeelde gezin is naar alle waarschijnlijkheid dat van Jan Gerritz Pan uit Enkhuizen. De achtergrond, met die schepen verwijst naar 's mans beroep: reder.
Dit schilderij is uit 1638 en Pan was in 1630 getrouwd met Wybrich Strijckebolle. In de doopboeken zijn de namen van 9 gedoopte kinderen te vinden, tussen 1631 en 1649.
Er wordt vermoed dat er misschien wel drie tweelingen bij zijn of misschien een drieling. Omdat de ouders nog niet zo oud zijn en door de manier waarop ze gegroepeerd zijn.

Oh en natuurlijk moet ik meteen denken aan onze tweelingkleindochters. Die onder zeer gunstige omstandigheden, namelijk in een ziekenhuis en omringd door deskundigen en na zeer veel controles, helemaal gezond werden geboren. Het was heftig, maar er is iets prachtigs uit voortgekomen.
Déze moeder, van het schilderij, stond telkens weer met lege handen. Het is lang geleden, maar mijn hart gaat naar haar uit: Wybrich Strijckebolle.

Ik was trouwens in het museum om te kijken naar de gestolen en  uit Oekraïne teruggekeerde schilderijen, of liever gezegd wat daar nog van over is. Dit schilderij hing in dezelfde zaal.
En ik was er zo van onder de indruk dat ik nu niet weet of dit schilderij ook weg was en weer terug, of  dat het een kopie is. Ik heb er helemaal niet meer opgelet.
Maar ik was nog wel genoeg bij mijn positieven om een bijdrage te leveren aan de restauratie. Daar is veel actie voor gevoerd en het schijnt dat het bedrag van 72000 euro inmiddels bij elkaar is. Leuk vind ik dat.
Nu de rest nog terug, zodat er geen lege lijsten meer hangen.

Bimi

Bimi??? Ik had er nog nooit van gehoord. Ook nog nooit gezien.
Ik had gerookte zalm in huis en twee avocado's en toen ik daarvoor een recept zocht en vond, stond daar ook bimi in. Ik dacht dat het een soort kruiderij zou zijn, maar ik zocht het op.
Niks kruiden, het is groente.

AH,  waar ik het ook kocht, omschrijft deze groente als 'een oosterse vitaminebom'.
Een kruising van broccoli en kailan(Chinese stengelkool).  Bimi bevat meer zink, antioxidanten en vitamine A dan gewone broccoli, groene asperges, boerenkool en spinazie. Er zit ook veel foliumzuur, oftewel vitamine b11, in.
En Wikipedia zegt: Bimi of babybroccoli is een groente die in Japan door de Sakata Seed Company is ontwikkeld, door het kruisen van broccoli met kailan. Bimi is ook bekend onder de namen 'tenderstem' en 'broccolini'.

Je kunt er van alles mee doen. Ik heb het geroerbakt (of is het roergebakken?).
De smaak is niet erg uitgesproken, maar ik vond het misschien daarom juist lekker. Er zijn een heleboel recepten te vinden.  Ik ga het vast nog wel eens gebruiken.
Déze keer gebruikte ik dit recept en het was echt lekker. Ik had geen speltpenne, dus ik gebruikte gewone.

Kennen jullie deze groente? Vast wel hè. Ik loop gewoon een beetje achter denk ik.

Anna speelt Sinterklaas

Ja nu kan je natuurlijk wel een roze prinsessenjurk aan hebben, maar dat betekent nog niet dat je geen Sinterklaas zou kunnen zijn. Helemaal niet hoor:

Je hoeft je alleen maar even te verkleden en dat  begint uiteraard met de mijter. Dan daarna komen de handschoenen. En de ring, die is ook erg belangrijk. De rechterhandschoen is een makkie en met die linker is het uiteindelijk ook gelukt.

 Dan volgt de mantel  en eigenlijk ben je dan wel  zo'n beetje klaar.

 Even checken waar die staf nou eigenlijk van gemaakt is en dan ga je op de boot

 

En Sinterklaas op de boot, die zwaait.
Of eigenlijk... die wuift, dat weet iedereen en wuiven is echt niet hetzelfde als zwaaien.
Wuiven is plechtig en langzaam en daar trek je een bijpassend gezicht bij.
Maar ja, als je dan al die vrolijke kindertjes ziet, dan met je zelf ook lachen

De boot was, zoals dat hoort, eerst al even tjokvol gestouwd met pakjes. En die werden ook allemaal eerlijk verdeeld. Voor papa en mama. Voor Noor en Jet en nou ja een paar extra voor Anna natuurlijk.

Oh ja en nog even over alle discussies en gedoe rond de Pieten:
Toen mijn lieve kleindochter een witte Piet zag in het Sinterklaasjournaal zei ze: Hee, die Piet is helemaal schoon! Die is nog niet in de schoorsteen geweest!
Geen enkel probleem dus hè.

Ik geef eerlijk toe dat ik in het begin zeer geïrriteerd was door de aanval op Zwarte Piet. Vooral door dat mens van de Verenigde Naties. Het leek me dat die wel wat beters te doen had. Maar dat is inmiddels jaren geleden en ik ben er al lang overheen. Als mensen er echt last van hebben dan maar een witte Piet, eventueel met vegen van de schoorsteen. Dan maar een andere traditie opbouwen.
En wat zou het heerlijk zijn als dat gezeur nou eens zou zijn afgelopen.

Vier seizoenen aan de Amstel.

Televisie... ik vind niet dat er heel veel goede programma's zijn. Maar ik ben toch een kijker. 's Avonds heb ik geen energie meer, er komt niets uit mijn handen en op de bank liggen en tv kijken is dan soms de enige optie.
Maar nu is er weer eens een programma dat ik echt heel erg leuk vind. Als er iedere dag een aflevering was, zou ik iedere dag kijken.

 

'Vier seizoenen aan de Amstel'  heet het en het gaat over het Amstelhotel. 

Ik ben dol op het Amstelhotel. Als je het ziet liggen, maakt het meteen een geweldige indruk, daar in hartje Amsterdam. 

En ja het is natuurlijk super-de-luxe en daar houd ik van. Kan ik ook niks aan doen. 

Ik zou best in dat hotel willen overnachten. En dan natuurlijk het liefst in de Royal Suite. Ik kon zo snel niet ontdekken wat daar de prijs van zou zijn (dat vinden ze natuurlijk niet chic om die prijs duidelijk aan te geven) , maar dat het ver boven mijn budget gaat, daar twijfel ik geen seconde aan.

Onze kinderen, die heel goed zijn in het bedenken van mooie cadeaus voor hun ouders, hebben ons ooit een diner gegeven in het hotel. En dat was meer dan geweldig. Echt waar! 

Het was overheerlijk. Maar ik heb wel eens vaker heerlijk gegeten. 

De entourage was geweldig. Maar we hebben wel eens meer op een prachtig plekje gegeten

Het was (voor één keer) ook leuk om ongeveer bij ieder te nemen hapje uitleg te krijgen. 

Het bijzondere zat hem vooral in hoe wij behandeld werden, daar in die eetzaal.  

We kregen het allermooiste plekje en hoewel mijn man had geweigerd een pak te dragen, kregen we bijna een voorkeursbehandeling. Daar leek het op. 

We hadden van tevoren wel contact gehad over de dresscode en ons was verteld dat een kostuum niet nodig was, als we er maar netjes uit zouden zien. Dat deden we. 

Maar toen we binnenkwamen en met alle egards werden ontvangen, zei de man die ons naar onze plaats ging begeleiden: Goedenavond meneer M..., ja, ik herkende u al aan uw trui'. 

Onvergetelijk!

Maar ja, zoiets is natuurlijk eenmalig, want niet te betalen. Van de prijs van alleen het water/wijnarrangement, hadden we makkelijk met z'n tweeën uit eten gekund in een gewoon goed 

 restaurant.

Dat er met die wijn trouwens niet over een nachtje ijs wordt gegaan, komt ook duidelijk naar voren in de serie. Als er een nieuwe kaart is moet de wijn worden aangepast en dus geproefd worden. Langdurig.

En dat er dan soms een fles ontploft, is vooral vervelend voor de kok. Want die moet dan misschien opnieuw zijn gerecht maken. Want even in de magnetron bewaren, tot de troep is opgeruimd, tja dat kan natuurlijk niet.

Hoe dan ook, ik geniet heel erg van de tv-serie. (Omroep Max)

De mensen die er werken. Op de bovenste foto, zie je de manager, Anita Bos. Wat een leuk type, zo eentje die alles, maar dan ook alles onder controle heeft. Die problemen op vriendelijke, rustige toon naar voren brengt bij haar personeel. Die oplossingsgericht denkt. Ze ziet alles. 

Maar de mensen die onder haar werken, zien ook alles. Hebben oog voor detail. Een hoekje van een raam dat niet helemaal schoon is: ze zien het en doen er wat aan. Een kussentje dat verkeerd ligt, oh oh.

En dan hoor je natuurlijk ook een en ander over de soms extreme wensen van de gasten. En hoe iedereen dan zijn of haar uiterste best doet om daaraan te voldoen. Terwijl ze het zelf ook gewoon gekkigheid vinden.

Waar ik nog wel heel nieuwsgierig naar ben, is wat de mensen die daar werken, verdienen. Is het een goed betaalde baan, is het te vergelijken met, ja met welk beroep? Maar ik vrees dat het daar niet over zal gaan. 

Zaterdagavond is de uitzenddag.

Prijs.

Prij zen moet ik eigenlijk zeggen. Want ik won er twee. En wat is dat toch leuk!!!!

Onze onovertroffen bibliotheek organiseerde een thrillerquiz. Dat is al een tijd geleden hoor, het zal wel in de maand van het spannende boek zijn geweest.
Iedere dag kwam er een vraag en iedere dag kon je iets winnen. Variërend van een kop koffie met iets lekkers in het leescafé, tot een boekenbon.
De koffie/thee kreeg ik trouwens ook, een cadeautje van de bieb toen ik 65 werd, maar nu won ik de boekenbon.
Yeah! Hij was een tientje waard en ik had bedacht dat ik ook beslist niet meer uit wilde geven,  anders was het geen prijs meer.
Dus het werd dit boek, van John Boyne. Precies 10 euro.  Ik ben  fan van John Boyne.  Sinds 'De jongen in de gestreepte pyjama',  heb ik bijna alles van hem gelezen.
Maar dit boek dus niet. Ik ben er nu in bezig en het boeit me.

En vorige week won ik een film. Door het oplossen van een prijsvraag in de Vara-gids.
Ik ken de film niet, zelfs de titel zegt me niets. Maar Julianne Moore in de hoofdrol spreekt me aan. Ik ga kijken.

In beide gevallen heb ik wel een tijdje moeten zoeken om de juiste antwoorden te vinden, maar dat vind ik nou juist leuk.
En hee, voor dat iedereen weer gaat zeggen 'jij hebt ook altijd geluk': als je niet meedoet win je niks hè.
Dat heb ik vast al eens eerder gezegd, maar ja, het is ook echt een feit.

Nu kijk ik alleen nog uit naar Winston Gerstanowitz die ons namens de Postcodeloterij een flink bedrag komt overhandigen. Iedere zondagavond kijk ik even uit het raam of ze er al staan met hun camera's. Tot nu toe niet dus, maar je weet het nooit. Frits heeft al eens een routebeschrijving willen sturen, hahaha. Maar dat heeft geen zin. Het gebeurt... of niet!

Trouwen

Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in trouwen. Al vanaf dat ik een klein meisje was, zoals ik eerder schreef.
Ik denk dat er gewoon een romantische ziel in mij schuilt.
Zelf ben ik ook getrouwd, al was dat in die tijd in mijn omgeving, niet echt heel gebruikelijk. De meeste mensen gingen samenwonen toen.
Wij deden het trouwens  heel eenvoudig, nauwelijks toeters en bellen. Niet eens een feest, wel een receptie, twee zelfs, waarvan eentje voor de kinderen van mijn klas. En een diner. Ook een jurk (met een heel klein sleepje) en een prachtig boeket, dat ik zeer zeker niet weggooide. Maar niet in een koets, zoals ik had gedroomd. Gewoon in mijn eigen rode eend! De vader van mijn beste vriendin was de ambtenaar die ons trouwde. We trouwden ook in de kerk, met een dominee en een trouwbijbel. Those were the days!
Als ik nu ergens een trouwerij zie, zal ik altijd blijven kijken en als het even kan, maak ik foto's. Ja ik houd er van.

Maar ja, met de huwelijken gaat het niet zo goed hè, tegenwoordig. Er wordt  meer gescheiden dan getrouwd, denk ik.
Dus ik was verbaasd toen ik deze week twee keer een stukje zag over twee trouwlustige jonge mensen. Eerst in het Parool. Dat is een soort langlopende serie en als er een aflevering in staat maakt mijn hart een sprongetje en ga ik er eens even lekker voor zitten.

'Lang en gelukkig' heet de serie. En het gaat over twee onbekende Nederlanders. Ik ken ze in ieder geval niet.
En in het blad 'Elsevier' staat ook zo'n serie. We kregen om de een of andere reden een paar proefnummers van dat blad in de bus en ik vond er niks aan. Behalve dus dat er iedere week een vers bruidspaar in staat:

Deze bruid vooral vond ik heel erg mooi.  Tja, dan zit ik dus gewoon te zwijmelen. Erg hè. Ja, heel erg.
Onze eigen dochter is getrouwd, door mij.
Het was een geweldige bruiloft, waar we allemaal erg van hebben genoten. Ook van de tijd die er aan vooraf ging, de voorbereidingen... Het was echt super.
Oudste zoon en schoondochter trouwden niet met een witte jurk en zo. Het heet geregistreerd partnerschap wat zij deden.  Het was overigens een zeer geslaagde dag, daar niet van hoor. Maar trouwen was het niet. Enfin, dat komt misschien nog.
En ik heb natuurlijk nog een kans. Jongste zoon zou best nog wel eens kunnen trouwen. Best wel!

Gezellig

Kijk:
Zomaar op een tamelijk druilerige novembermiddag zag ik deze twee heren een ouderwetsch spelletje spelen. En dan nog wel Mens-Erger-Je-Niet.
Het zag er gezellig uit en toen ik dat opmerkte zeiden ze dat het ook echt gezellig was.
Ze hadden (nog) geen onenigheid zeiden ze.
En ze vonden het best dat ik een foto van ze maakte. Het was op een terrasje in Utrecht.
Waar ik zelf niet zat hoor, zo warm was het nou ook weer niet. 
Het drong meteen tot me door dat het zo toch wel wat leuker is dan een spelletje in je eentje op je telefoon.

Misschien een dezer dagen ook weer eens tijd voor een doodgewoon (bord)spelletje maken?
Ik wens jullie hoe dan ook een gezellige dag!

Pepernoten

Ik heb hier al eens verteld over mijn intense liefde voor pepernoten. Die er soms toe leidt dat ik drie zakken of meer achter elkaar op (vr)eet. Tot ik er misselijk van ben.
De dag na Sinterklaas is de liefde tijdelijk over, dan taal ik er niet meer naar.
Maar zo vanaf augustus moet ik echt een bijna bovenmenselijke krachtsinspanning leveren om er af te blijven. Dat is tot nu toe (6-11) gelukt. Nou ja, op dat ene zakje  in de ecologische winkel na, natuurlijk. Maar die waren gewoon gezond, dat was wel duidelijk.

Nu houd ik erg van tradities en oude gebruiken. Van geschiedenis beleven. Dus het is logisch hè, mijn liefde voor de pepernoot. Ik beleef gewoon de geschiedenis.
Op een schilderij van Jan Steen stonden al pepernoten. Het zit in mijn genen, ik kan er niks aan doen.

De bovenstaande  foto's, vond ik allebei hier: klik

Ik vind het altijd weer zo'n leuk schilderij, van Jan Steen. Dat blije meisje en die huilende jongen...En dus die pepernoten.

Ook vorige week heb ik geen, ik herhaal geen, pepernoten gekocht. Zelfs niet toen ik hier was:

Een hele winkel, met alleen maar pepernoten en een kleine hoeveelheid taai-taai. Dit was in Utrecht.  En ik kocht dus niks, maar er mocht wel geproefd worden.
Ik proefde er drie. Niet drie zakken, maar drie stuks. En ze waren heel, heel, heel erg lekker!!!

En nu maar hopen dat er geen actiegroep zich opwerpt tegen de authentieke VOC-kruiden, vanwege ons koloniale verleden of zo.
Want dan zal ik na moeten gaan denken  over de bosbes-pepernoot. Of de zure mat-pepernoot. Als er natuurlijk niks mis blijkt te zijn met bosbessen en zure matten. Je weet het niet hè, je weet het niet.

Amaryllis

Het is gek, maar er waren vroeger een paar (een paar is twee) bloemen waar ik niet zo van hield.
In de eerste plaats was dat de gladiool. Daar had ik echt een hekel aan, al van jongs af aan.
En in de tweede plaats de amaryllis. Dat vond ik niks.
Verder houd ik juist erg van bloemen, van heel veel verschillende,  van madelief tot roos.
Maar het rare is dat mijn afkeer van gladiolen en amarylissen totaal is verdwenen. Wanneer dat gebeurd is, geen idee.
Hoe dan ook, een paar weken geleden kócht ik zelfs een amaryllis.
Ik kocht hem op het Amstelveld, in Amsterdam, waar op maandagmorgen een bloemen/plantenmarkt is.
Knalroze zag ik op het plaatje, knalroze moet hij worden en dat leek me wel wat.
Maar ik vond de bol ook prachtig. Echt.
Na het oppotten, moest de bol eerst op een warm plekje. Zodra er een stukje steel kwam, verhuizen naar een koelere plaats. Dan zou de groei langzamer gaan, maar de amaryllis een langere bloeitijd hebben.
Dus nu is het afwachten. Een beetje mest, een beetje water... En een beetje liefde van mijn man. Want we hebben afgesproken dat hij de amaryllis 'doet'!
(Wordt vervolgd)

Ps: Er kwamen zomaar een paar nieuwe volgers bij. Dat vind ik leuk. Welkom!

Dagje Dordrecht

We gingen een dagje naar een van mijn nichten en haar man.
Dat is om meerdere redenen fijn. In de eerste plaats is het  hartstikke gezellig natuurlijk, helemaal voor iemand met vrij weinig familie zoals ik. In de tweede plaats woont zij in mijn geboortestad Dordrecht. Een stad waar ik graag kom. En in de derde plaats kan mijn nicht lekker koken en kruidenmengsels zelf maken, hihi.
Ik had gedacht dat we misschien wel een eind zouden gaan wandelen, maar Trudie & Ad hadden een ander plan.
Zij wilden een boottochtje maken. Met de Dordtevaer, een elektrische boot.
Nou dat was wel iets voor deze Dordtenaar. Het was ook heel leuk voor mijn eigen Amsterdammer en Trudie en Ad hadden het zelf ook nog nooit gedaan, dus we genoten alle vier.
Vanaf het water zie je toch weer heel andere dingen.
Het stadhuis bijv. Toen ik een klein meisje was verbeeldde ik me altijd dat ik daar zou gaan trouwen. Dat ik over die rode loper in een prachtige jurk naar binnen zou schrijden. Over een bijpassende man had ik nog niet zo nagedacht.
Maar de achterkant van het stadhuis had ik denk ik nog nooit gezien.

Sowieso is het leuk om te varen, naar de oude huizen te kijken en te luisteren naar de ingesproken informatie. Die trouwens voortdurend werd aangevuld door de schipper himself die zeer grappig commentaar leverde. Met een uitgestreken gezicht. Sommige mensen kunnen dat.

Prachtige bruggen vind je ook in Dordrecht. Hele lage:

Zo laag dat je denkt er onmogelijk onder door te kunnen zonder ernstig hersenletsel op te lopen.

Maar natuurlijk ook mijn meest geliefde brug, de Lange IJzeren Brug. Ook die had ik nog nooit vanaf het water aanschouwd.

 Met pal daarvoor het huis waar ik werd geboren.

En dan natuurlijk ook nog gewoon prachtige, oude, mooie plekken. Daar barst het van in Dordrecht.

Dit vond ik ook heel erg leuk: een huis aan de Wijnstraat, gebouwd in 1650, genaamd 'De Onbeschaamde' Je ziet meteen waarom het huis zo is gaan heten.

Toen ooit koningin Wilhelmina een bezoek aan Dordrecht bracht, werd de onderkant van dit mooie onbeschaamde mannetje nog afgedekt met een oranje sjerp.
Er is nog een mooi verhaal over. Drie familieleden lieten alle drie in deze tijd een huis bouwen en zouden een weddenschap hebben gehad wie de schandaligste gevelversiering zou durven plaatsen. Aan een van de huizen was het zo schunnig dat het gemeentebestuur moest optreden door het weg te halen. Die timpaan bleef leeg. Deze hierboven bleef!

Ik zou nog heel lang door kunnen gaan hoor, zo'n vaartochtje leverde heel wat foto's op. Maar ik stop voor het vervelend wordt. Met de laatste. Want dat gietijzer... ik vind het zo mooi:

Wij hadden een heerlijke dag met Trudie en Ad en zo'n dagje Dordrecht met een boottochtje, zou ik iedereen aanraden.