Reine Victoria

Een stalletje langs de weg. Ik houd ervan en deze keer kocht ik een bakje pruimen.
Daar houd ik ook van.
Reine Victoria. Dat vond ik vroeger al zo'n mooie naam, Reine Victoria.
Maar weet je dat ik nu voor het eerst zie en snap dat Reine in dit geval koningin betekent? Koningin Victoria.
Ik dacht altijd dat de pruimen gewoon Victoria's heetten en dat ze rein waren, rein in de betekenis van schoon en puur.
Terwijl ik echt heel behoorlijk Frans heb geleerd en heus wist wat reine betekent, en français.
Ik wist zelfs dat deze pruim uit Engeland komt.
En dan nog niet snappen...
Tja, ik ben een laatbloeier denk ik...

Maar goed die pruimen dus.
Ze zijn heerlijk, maar ik wilde iets anders er mee doen, iets anders dan ze gewoon opeten.
Bij ZTRDG vond ik een recept voor een toetje.
Heel simpel en erg lekker!

Recept:
* Vier pruimen halveren en de pit er uit halen (Dat laatste was nog het moeilijkst)
* Een klontje boter in een koekenpan en de pruimer erin met de snijkant naar beneden
* Pruimen bestrooien met ongeveer een eetlepel bruine basterdsuiker.
* Tien hazelnoten grof hakken en toevoegen. (Ik had geen hazels en gebruikte walnoten)
* Scheutje water er bij en lekker laten karamelliseren
* Als het karamellig is dan de pruimen op een bordje scheppen en de karamel er over gieten.
* Beetje poedersuiker erover. Een vleugje.
* Serveren met een beetje crème fraîche. (Had ik ook niet en deed het zonder)

Ha, heerlijk!!!

Muur

Er kwamen een paar vragen over mijn muur.
De muur waar ik folders , flyers en kaartjes opplak, van voorstellingen of musea waar we geweest zijn.
Het was een  witte muur, op de overloop, tussen onze slaapkamer en een ander kamertje.
Een muurtje eigenlijk.
Mijn man is nogal netjes met foto's en plaatjes en hij wilde in het begin heel netjes gaan plakken, met speciale lijm en zo.
Dat vond ik, ongeduldig als ik ben, veel te lang duren. Dus op een gegeven moment ben ik gewoon gaan plakken met doodgewone lijm en nu ziet het er dus zo uit. Ik kijk er zeer regelmatig naar en dan weet ik weer waar we waren.
En meestal ook wel wat ik er van vond.
Het is ook niet te missen;  als je de trap oploopt zie je de muur. .
Deze foto is ook vanaf de trap gemaakt. 
Wel jammer dat ik over elkaar moet plakken, maar ja de muur is nou eenmaal niet groter en meer plek heb ik niet. Ja,  die heb ik wel, maar dan wordt het zo druk, dat wil ik nou ook weer niet.
Nou, dat dus!

Ps: dit is  van jaaaaaren hé, dat snap je wel.
Ps(2): ik zie nu toevallig het woord slaapkamer staan. Dat heet tegenwoordig Master Bedroom, toch? Zo raar!

Uit, papier

Een paar weken geleden was ik naar de Uitmarkt in Amsterdam en liet ik zien dat ik een heleboel folders meenam, voornamelijk van musea en een paar van voorstellingen die ik eventueel zou willen zien.
Best veel!
Daar kwam een opmerking op van Ageeth: ' Ik vind het wel jammer, dat er zoveel wordt weggegeven dat weer weggegooid moet worden'.
En daar heeft ze natuurlijk volkomen gelijk in.
Je krijgt er ook beslist veel in je handen gestopt. Maar ik heb echt, eerlijk waar, steeds gekeken of het een folder was van iets waar ik wel naar toe zou willen gaan en ook zal kunnen gaan. Zo niet accepteerde ik de folder niet. Dan nog, is het veel.
Deze week was er ook een Uitmarkt in Hoorn. Nu was ik denk ik nog kritischer en nam slechts drie folders mee.
De andere kant is dat musea natuurlijk ook moeten voortbestaan en dat ik toch wel heel vaak reclame voor ze maak. Daar laat ik dan graag een plaatje bij zien.
En de plaatjes gaan bij mij op een muurtje, als een soort behang en blijvende herinnering.
Dan is het iets minder erg toch?
De kaarten die ik meenam zijn inmiddels verstuurd en we hebben een bezoek gebracht aan een museumhuis. Folder dus niet voor niets meegenomen.
'Kom binnen in de mooiste huizen van Nederland', stond er op de folder.
En dat deden we bijna meteen, want er blijkt zo'n museumhuis in ons eigen Hoorn te staan. Namelijk Museumhuis Bonck. Ik ben er vaak langs gewandeld, maar wist niet dat je er in kon. Klopt ook, want het is net geopend.
Een huis uit 1624. Huis Bonck heeft een geschiedenis als koopmanshuis, linnenweverij, stadsboerderij en woonhuis. Hier werd gewoond en gewerkt. En op een of andere manier voel je dat.

Die sleutels die je daar ziet hangen, daarvan moet je er eentje om je nek doen als je naar de zolder gaat, want de ruimte is beperkt en als er geen sleutels meer hangen, moet je even wachten. Leuk bedacht.
We kregen ook een inkijkje in een deel van het huis waar je zou kunnen overnachten. Dat heet Monument en Bed en is zoiets als B&B, maar dan in een monument en zonder breakfast. Dat moet je zelf maken en dat kan ook heel goed want er hoort een keuken bij en een badkamer en alles.
Bovendien een prachtig gelegen monument, aan de haven. In het (in mijn ogen ) mooiste gedeelte van Hoorn.
En dan zijn er nog meer museumhuizen. In de komende jaren worden er veertig geopend.
Je vindt ze  hier: klik

Roodkapje

Wow,  ik vond er weer een. Meestal koop ik ze niet zelf, het zijn bijna allemaal kaarten die ik heb gekregen. (Van lieve bloglezers of via Poscrossing.
Maar déze kocht ik wel. Nr. 160. Het hele sprookje staat er op!

De ontwerpster, Caroline Ellerbeck, verdient een groot compliment.
En er kwam er ook nog eentje per post(crossing). Uit Duitsland. Ook een leukerd hoor:

Post

Eerst kwam er een kaart van Jolande. Totaal beschadigd en met de afzender doorgestreept.
Die beschadiging, tja, dat kan gebeuren. Meestal gaat het goed, maar er kan ook wel eens iets mis gaan, dat snap ik.
Dat de naam van de afzender met een dikke stift werd doorgestreept en de postzegel ook werd beschadigd, dát snap ik dan weer niet.

Hartstikke lief dat je aan me dacht, Jolande, op je verre reis, die ik uiteraard helemaal volgde op je blog. En wat een geluk dat het de Queen niet was.

Vervolgens kwam er post van Ageeth. Dat is altijd een cadeautje. Ageeth ging op vakantie en nam enig knip-en plakwerk mee. Dát is pas relaxen.

Superleuk natuurlijk. Ik vind die kaart mooi. Op de achterkant staat: 'Dat is nou een duif, denk ik'. Echt grappig.
Maar het mooist is wat Ageeth schrijft: 'Bedankt voor je fijne blogberichten. Ik vind onze gedeelde wereld erg leuk'.
Ik ook, Ageeth, ik ook!!!
Dat is mooi hé, dat 'onze gedeelde wereld'. 

En toen kwam er nog een kaart. Heel fijn, een Inge Loök kaart. Eentje die ik nog niet in mijn verzameling had:

Zo'n geweldige zomerse kaart van de twee oude dames, die leven op de manier zoals ik dat ook zou willen. En ook een herinnering aan deze prachtige zomer. Je hing je was op en kon die ook bijna meteen van de lijn halen.
En mag ik jullie er eventjes aan herinneren dat het nog steeds zomer is hoor, met vandaag mee nog zestien dagen!! (Met dat meteorologische gedoe van de meteorologische herfst,  heb ik niks te maken)
Dus ik zat te genieten van de kaart en keek niet meteen naar de afzender; ik dacht dat het een Postcrossingkaart was.
Maar dat was het niet: de afzender was C.  Veel groeten, C. Dat stond er.
En verder: 'Hoop dat je deze kaart nog niet hebt. Zo ja dan vast niet met een postzegel van Aland'. (Hier hoort zo'n rondje op de A).
Ik dacht eerst aan Zweden, maar ik twijfelde en die twijfel was terecht. Het is niet Zweden maar Finland. Waar Inge Loök vandaan komt.
En toen had ik een probleem want wie was C.??? Ik liet alle bekende C's de revue passeren, mijn man ook. Maar we kwamen er niet uit. De ons bekende C's waren niet naar Finland geweest. 
Gelukkig stond er ook nog: 'stuur als we thuis zijn nog een mailtje naar je'.
Daar keek ik dus dagelijks naar uit, maar er kwam niks.
Tot gisteren. Ik controleerde de ongewenste e-mail en daar was het hoor. Een mailtje van C., een bloglezer.  Zij heeft mij al eens een Roodkapje- kaart gestuurd, maar dat was al meer dan een jaar geleden.
Lieve C.,  dankjewel voor deze geweldige kaart!!

Leontine

Een filmhuisfilm gaan zien vind ik fijn en het levert stof tot nadenken, vaak. Maar een popcornfilm in de bioscoop is ook heerlijk, soms.
Ik houd erg van een patatje oorlog en van een kroket, maar een diner in een heel goed restaurant, daar kan ik ook van genieten.
En in mijn boekenkast, vind je alle boeken van Willem Frederik Hermans, maar ook alle boeken van...Leni Saris. Alle!
Duidelijk twee kanten dus, en allebei goed.
Ik wilde iets uit de boekenkast op zolder pakken en ineens viel mijn blik op Leontine, een boek van Leni Saris.
Ik denk dat ik dat boek voor het eerst las toen ik zo'n jaar of twaalf, dertien was. En oooh wat vond ik het toen prachtig.
Het verhaal van Leontine, die best een beetje moeilijk is, niet goed met haar collega's op kantoor overweg kan. Maar ze móét naar dat kantoor, want thuis zijn ze na de dood van haar vader niet rijk en Leontine geeft haar zangstudie op om te zorgen dat haar jongste zusje wél een mooie studie kan gaan doen.
Ze nemen zelfs een kostganger in huis en dat is Bob. Hij is vliegenier.
Leo, zo wordt ze genoemd, vindt het vervelend, een vreemde in hun 'kringetje', maar ze wordt toch verliefd op Bob en hij op haar.
Dan moet hij een drie maanden durende solovliegtocht gaan maken en Leo voelt het onheil naderen. Maar ze belooft Bob sterk te zullen zijn. Haar voorgevoelens komen uit en Bob verongelukt. Leontine is twee jaar ongelukkig, maar dan ineens staat Bob weer voor haar neus. Kwestie van geheugenverlies na een ongeluk.  Nu kan ze zonder te liegen zeggen,  dat ze nooit meer aan een zangcarriere zal denken en zich alleen nog maar op Bob zal richten.
Eind goed, al goed.

Tja, ik heb het boek vaak gelezen. Het is meteen ook het beste boek van Leni Saris. Vind ik.
De oudste boeken van deze schrijfster zijn het best. Ik heb het even nagekeken, in haar biografie die ik uiteraard ook bezit,  ongeveer vanaf deel 25 wordt het minder.Voor mij dan hè.
Hoewel ze tot en met het laatste deel allemaal verlopen volgens een bepaald stramien: Meisje wordt verliefd op jongen, jongen wordt verliefd op meisje en dan is er iets dat een probleem veroorzaakt. Er ontstaat een verwijdering.  Gelukkig komt het aan het eind altijd weer goed.

Ik had een vriendin met drie oudere zussen en daar was altijd wel een Saris voorhanden en toen was ik verslaafd. Later kocht ik alle nieuwe boeken, meteen en gebonden. Leni Saris schreef er honderd zo ongeveer en die heb ik dus allemaal.
't Is verschrikkelijk, maar ja dat deed ik toch echt. Tot op hoge leeftijd. Verslaafd was ik, verslaafd aan Leni Saris.
Ik ben niet de enige hoor, van de boeken van Saris zijn er acht miljoen verkocht!!!!
Af en toe komt er eens even eentje boven water en die herlees ik dan, gedeeltelijk. Vooral in tijden van narigheid of ziekte. Lekker makkelijk, je weet dat het goed komt.

Een paar jaar geleden wilde ik ze eigenlijk allemaal wegdoen. Maar toen vertelde onze dochter dat zij ze ook allemaal had gelezen. Dat wist ik helemaal niet. Toen heb ik besloten ze toch nog te bewaren, voor het geval Anna... ooit?
Ik denk het niet hoor. Anna is niet zo'n soort kind. Jet ook niet. Maar Noor ontwikkelt zich als  enige van de drie kleindochters tot een echt meisje-meisje. Nou ja, ik was ook geen meisje-meisje, maar toch gek op die boeken.

Monday Murals

Bij Biebkriebels zag ik Monday Murals. Op het blog Colourful World. 
Ik houd erg van muurschilderingen, dus ik ga maar eens meedoen. Hier is de eerste. Ik zag hem in mijn geboortestad Dordrecht:

Dordrecht, The Netherlands

Nomen est Omen

'Heb je deze al?' mailde Sjoerd. Nee deze had ik nog niet. Nu dus wel, dankjewel, Sjoerd
Edwin Kist uitvaartverzorging verzorgt uitvaarten in de regio Twente en beschikt over een eigen locatie.

'Ha, af en toe vindt JW ook wat', schrijft Marga:

Uit het boek: Varen in de lijn van Oranje, Oranjelijn 1937 – 1970, door Arjen Klein:

Op een van de reizen van Groeneweg (van de Oranjelijn!!) als gezagvoerder op de prinses Irene voer dominee P. Luchtigheid mee.

Verder, uit De Stem: Christian Zorge, uitvaartverzorger

Op NPO1 laatst: de kat Lollypop komt na 17 jaar zoek geweest te zijn weer thuis bij haar baasje: Erik de Hond
Dankjewel, Marga. 

Op de site van Oud Dordrecht, waar ik veelvuldig kijk, ging het laatst over Dansschool van derTeen

En Els stuurde me een artikel uit de krant getiteld: Kapper Kaal, aangenaam... 
Het is een grappig artikel waarin wat namen worden genoemd zoals huisarts Kramp, voetverzorger Poot, opticien Scheel, dierenarts Hamster, gynaecoloog Uittebroek, architectenbureau Rothuizen, autobedrijf Roest en reisjournalist Hans Avontuur.  
Maar daar gáát het artikel niet over.  
Het gaat er over dat een psycholoog, Raymond Smeets al in 2009 ontdekte dat we onbewust een voorkeur hebben voor dingen en beroepen die aan jezelf doen denken. Dit effect is het sterkst als mensen een goed gevoel hebben bij zichzelf, onderschreef een Duits onderzoek uit 2013 ook.
Aptoniemen (want zo noem je het verschijnsel) zijn dus best logisch,volgens het artikel,  al is het niet zo dat iemand met de achternaam Naaktgeboren, per definitie een naturistencamping gaat runnen!

Was een leuk artikel, Els.Dankjewel!

Pasfotolol

Over Hamburg heb ik nog helemaal niets verteld. behalve dat we met de trein waren en dat ik er gestoken werd door een wesp.
Ik had ook niet zo'n zin om er iets over te vertellen om de simpele reden dat ik er niet veel aan vond.
De reis met de trein ging prima, maar duurde lang. Acht uur precies, van onze voordeur tot de hoteldeur.
We gingen op zondag en 's avonds konden we op een of andere manier onze weg niet vinden.
Onze jongste had nog geadviseerd om de lokale specialiteit te eten, hahaha, maar dat werkte niet er zijn geen hamburgers in Hamburg. We vonden gewoon geen leuk zaakje. Nou ja, kan gebeuren. We waren moe, het hotel was goed en de volgende dag zouden we er fris tegen aan gaan.
De verwachtingen waren best hoog gespannen, verschillende mensen hadden ons verteld wat een leuke stad Hamburg is. Het stond al heel lang 'op de lijst', maar wij konden het er ook de volgende dagen  niet vinden.
Eigenlijk ontdekten we op onze zwerftocht maar één hoogtepunt en dat was, midden in de stad, het prachtige park Planten un Blomen. Zo schrijf je dat, het is geen spelfout.
Echt heel erg mooi met erin een Japanse tuin, een rozentuin, een apothekerstuin en overweldigend veel bloemen en waterpartijen.
Maandag en dinsdag metro-den en liepen we rond. Zoals we dat altijd doen in een stad.
Woensdag was de laatste dag en hadden we nog tot 's middags drie uur tijd om nog meer van de stad te zien.
We hebben toen nog een rondrit met een bus gemaakt. Zo'n bus waarin je bovenin kunt zitten, in de open lucht. Het was bloedheet die dag, dus dat was lekker. We reden langs alle hoogtepunten en toen bleek dat we toch, op maandag en dinsdag, wel zo'n beetje alles wat toeristen willen zien, hadden gezien.

We hebben ons echt wel geamuseerd hoor, er waren ook fantastische fotohokjes

En natuurlijk zagen we gerust mooie dingen. Maar de stad als geheel, nee.
Zoals ik al vaker heb verteld hier, ik houd van muurschilderingen, van graffity. Maar hier was werkelijk alles onder gekalkt, niet mooi, voornamelijk lelijk. We zeiden ook tegen elkaar hoe een treurig beeld de stad zou geven bij slecht weer, bij regen.
Ik appte aan de kinderen dat qua stad Hoorn, Middelburg, Zutphen, Deventer, Groningen, Leeuwarden, Zwolle, Leiden, Delft, Dordrecht, Haarlem, Rotterdam, Maastricht, Den Haag, Utrecht, Amsterdam en Gouda (!), allemaal leuker zijn in onze ogen. Leuker dan Hamburg.
'En Enschede dan?, vroeg oudste zoon, die daar gestudeerd heeft. Mwaah, ongeveer net zo leuk als Enschede. En daar heb ik ook nooit veel aan gevonden.

Kattenliefhebbers

Helaas, helaas, ik ben en zal ook wel blijven, een kattenliefhebber zonder kat. Heel jammer, maar niets aan te doen ben ik bang. Laatst was ik heel kort bij iemand met een kat en ik heb er echt bijna een week last van gehad. Stomme allergie!

Er zijn mensen die hun liefde voor katten uitstralen. Overduidelijk laten zien hoe kats ze zijn

De foto's die je hier ziet, zijn allemaal genomen bij één huis hè. En ze hadden nóg een raam en een muurtje:

Ik vond het leuk en moest er een beetje om lachen ook. Ik vroeg me wel af hoe het er binnen uit zou zien.