Hema

De gids van London Walks die ons rondleidde in Kensington, had er niet eens op gewezen. Op de Hema!

Maar we zagen het heus wel hoor.
Natuurlijk zagen we het.
Midden tussen de dure winkels was-ie daar ineens.
Dus gingen we aan het eind van de wandeling even terug, om te kijken of het allemaal wel een beetje hetzelfde was.
Dat was het, echt!

Wat een nationalisme ineens. Maar ja, het was wel de HEMA

Monday Mural

James Cochran a.k.a. Jimmy C., is an Australian artist and he made this beautiful work:

It was made in 2015 and the fact that it's still here, in Fashion street, London, is a sign of respect from  other street artists. 

This work is called Joe's Kid.
Joe owned a cafe in Spital Fields, in the 1930s.
The little girl is his granddaughter, now grown up, and she owned a cafe right here were the portrait was made.
A few years ago I showed another Jimmy C. work here on my blog: David Bowie

Linking to Colourful World.  And if you want to see more of the artists work: click

The Kindertransport

Over 'The Kindertransport', had ik gelezen.
Ook dat er een beeld was, ter herinnering, op Liverpool Street Station.
Ik wilde dat beeld graag zien, dus speciaal daarvoor gingen we naar Liverpool Street, een druk tubestation.
De termen alleen vind ik al mooi: Hope Square and The Kindertransport.
Het Engelse lidwoord en de Duitse term.
Hoe dan ook, het monument is opgericht uit dankbaarheid aan de Britten die tienduizend Joodse kinderen redden, in 1938 en 1939.
Het begon na de Kristallnacht.
Tienduizend kinderen die alleen, dwz. zonder familie of ouders, mochten en konden vluchten voor het Nazi-regime en werden opgenomen in Engelse gezinnen en in kindertehuizen. Zij waren in de meeste gevallen de enigen van hun familie,  die overleefden.

Frank Meisler: The Arrival (2006)

Je kunt je niet voorstellen hoe dat geweest moet zijn hè, voor die kinderen. En voor hun ouders.
Als ik aan mijn eigen kleinkinderen denk, krijg ik gewoon kippenvel.
Toen wij aankwamen,  bij het beeld, was er toevallig een Nederlands gezin en de kinderen speelden er een beetje op en omheen.
Toen ik vertelde dat wij er speciaal voor gekomen waren, stonden ze meteen op, zodat ik een foto kon maken. Ze hadden heel goed gezien waar het beeld over ging, merkte ik wel. Mooi vond ik dat.

Frank Meisler, de maker van het beeld, was zelf een van de geëvacueerde kinderen. Hij kwam uit Polen. Zijn ouders zijn in Auschwitz vermoord. Meisler stierf in 2018.
Ik ga me er nog eens wat verder in verdiepen. Want ik weet bijvoorbeeld helemaal niet hoe die kinderen geselecteerd werden.

Uithangborden

Aan de overkant, bij Christie's was een pub.
Wij zijn nogal vaak in London, maar eigenlijk bezoeken we bijna nooit een pub.
De laatste keer was het omdat mijn man Ajax wilde kijken; verder kan ik het me alleen nog herinneren van toen ik nog jong was en met vriendinnen in London. Toen werden er heel wat pubs bezocht.
Maar nu het was warm, we waren een beetje moe en we stonden er dus eigenlijk recht voor.
Bovendien had de pub een uithangbord, zoals het een rechtgeaarde pub betaamt.
Ik trakteerde mezelf op een cocktail. Violet gin, prosecco and lemonade. Ja, ik was net jarig geweest tenslotte
Veel pubs maken reclame voor hun cocktails, was me opgevallen. Nou ja, de cocktail was vooral erg waterig. Maar ik had dorst dus dat kwam goed uit.
Die uithangborden zijn leuk en er zijn er véél! Deze pub heette the Golden Lion.

Maar we hebben er zoveel gezien. Kijk maar.

 Deze laatste vond ik mooi en bijzonder: 

En bijzonder was-ie zeker. Het was namelijk helemaal geen pub. Het was een : 

Christie's

Je kunt zo wel zien dat dit een heel aardige man is.
En je kunt ook zien wat hij voor de kost doet.
Dit is namelijk de portier van een van de grootste en bekendste veilinghuizen ter wereld: Christie's.
Altijd als er weer zo'n krankzinnig duur schilderij is geveild, voor vele miljoenen, dan is dat gebeurd bij Christie's (of bij Sotheby's).
Het bedrijf is erg oud, opgericht in 1766.  In London of course.
Op mijn bucketlist staat al heel lang dat ik eens wil bieden op een veiling.
Nou was ik dat niet van plan hoor, in London, maar een kijkje nemen bij zo'n institituut leek ons wel heel erg leuk.
We moesten er voor naar Kings Street en dat deden we.
Om van de portier te horen te krijgen dat er pas weer in september geveild gaat worden. We mochten gerust even naar binnen om alvast in de catalogus te kijken, maar veilen... helaas. 'I'm so sorry, Madam'.

Natuurlijk keken we even binnen, maar er was helemaal niets van onze gading in die catalogus.
De portier en ik hadden wél  een uitgebreid en leuk gesprek.
Ik weet nu dat hij dol is op zijn vrouw, dat hij al tweeënveertig jaar getrouwd is en dat hij Amsterdam bezocht heeft. Hij weet ook dingen van mij.
Over veilingen hadden we  het niet. Soms gaan dingen anders. Maar niet slechter.

Nogmaals over de tube

Al eerder vertelde ik over 'Labyrinth' van Mark Wallinger, een kunstwerk bestaande uit 270 verschillende labyrinthen.
Voor elk van de 270 metrostations in een London één.
Hier kun je dat nog lezen.
Wij gaan natuurlijk niet een kostbare dag in London gebruiken om er zo veel mogelijk te spotten, zoals sommige mensen schijnen te doen. Maar als we op een station zijn, dan zoeken we wel.
Ze hangen niet allemaal standaard bij de ingang of zo. Dat is heel verschillend. Je moet echt goed kijken.
Als we het niet vinden, vragen we het. En telkens weer blijkt, dat de mensen van de stations het gewoon weten. Ook op de hele grote stations.
Op één station, Liverpool Street,  zei de vrouw aan wie we het vroegen,  dat ze het wel wist, maar dat de gang waar het zou moeten hangen,  helaas was afgesloten.
Toen ze mijn (ongetwijfeld)  teleurgestelde gezicht zag, gaf ze haar collega een vette knipoog, greep haar sleutelbos en zei:  'Follow me, please'.
Dat deden we natuurlijk en zo kwamen we in die afgesloten gang en daar mocht ik snel een foto maken.
Ze sloot af  en rende terug. En wij vervolgden onze weg.

De stations vlnr: Monument, Southwark, Liverpool Street Station, Westminster, Green Park, Angel.

Canary Wharf

We waren er weer even, in London. Nou ja, even ... een week.
Hartstikke druk was het wel hoor. Echt heel erg druk. Wij mijden de toeristentrekpleisters  (op eentje na, daar zal ik het later nog wel eens over hebben.)
Maar net als in Amsterdam en overal eigenlijk, als je een hoek om slaat en een andere straat zoekt, dan is het zo weer rustig..
De metro kun je eigenlijk niet vermijden en daar was het ook druk. Maar de meeste Britten gedragen zich nog steeds voorbeeldig en queuen wat ze kunnen.

Ons hotel was deze keer in de buurt van dit station, Canary Wharf. Een betrekkelijk nieuwe wijk, waar nog steeds gigantisch gebouwen verrijzen.
en toch hè, tussen al dat bouwgeweld en al dat moderne gedoe, zie je dan ineens zo'n mededelingenbord.
Ik was helemaal  vertederd:

Wherever you are 

When you wish on a star 

May all of your wishes come true

Rosa Parks

Soms is bij Postcrossing de kaart die je ontvangt helemaal niet jouw smaak. Maar bijna altijd is er toch iets leuks aan of op.

In de eerste plaats natuurlijk dat iemand ver weg,  jou groet met een kaart.
Soms is  de tekst op de kaart wel leuk.  Of de postzegel:

Rosa Parks (1913-2005), was een Amerikaanse  vrouw, een zwarte vrouw.
In 1955, weigerde ze om op te staan voor een blanke medepassagier. Ze was, komend van haar werk, in de bus op weg naar huis.
Rosa Parks bleef zitten en dat was in die tijd en op die plaats een zeer moedige daad. Ze zat in het,  voor zwarten gereserveerde, achterste gedeelte van de bus.
Dat alleen al kunnen we ons niet meer voorstellen. Dat er zo'n scheiding was.
Maar toen het deel van de bus dat voor witte mensen was gereserveerd, vol was, moest ze toch op staan. En dat weigerde ze.
Het was echter bij wet zo geregeld en dus kreeg ze een boete. Haar actie was misschien voorbereid, maar hoe dan ook, Rosa Parks werd een icoon. En terecht.

Nou je raadt het al. Deze kaart van Kelli uit Iowa, US,  ga ik koesteren, vanwege de postzegel.

Monday Mural, London

I saw this beautiful painting in London in the beginning of may this year. First photo
Now I'm back in London and it is still there. Second and third photo
That's a good thing!
The artist is Mr. Cenz and I really love this work!
It was made last march and it took Mr Cenz two and a half days to finish this painting. Those are days from very early till very late!

Linking to Colourful World.  About Mr. Cenz: click

Ongewenst

Wat is dat toch ontzettend irritant, die ongewenste mail.
Begrijp me goed, ik vind het fantastisch dat er zo goed gefilterd wordt en dat die ongewenste mail apart in een map komt te staan.
Dat dat kan, dat filteren, vind ik al heel bijzonder.
Maar toch is er iets heel vervelend.
Er staan soms berichten tussen die helemaal niet ongewenst zijn.
Dat gebeurt niet eens heel vaak, maar wel met grote regelmaat. Bovendien zijn het vaak mails van dezelfde.mensen. Bijvoorbeeld van 'mijn werk' in Huis Bonck. Die moet ik niet missen natuurlijk.
Of van mensen die me nog niet eerder mailden.
Het gevolg is dat ik dus al die ongewenste berichten moet doorlopen.
Niet lezen natuurlijk, maar doorlopen en verwijderen.
Ja ik kan ze laten staan, maar dan wordt het ontzettend onoverzichtelijk. Het zijn er véél,
Gisteren zat er als laatste een berichtje bij dat helemaal niet ongewenst was. Juist zeer gewenst.
En omdat het nou net het laatste bericht was in de lange lijst 'ongewenst', had ik er al zo genoeg van dat ik bijna klikte op:  verwijder.
Nog net op tijd zag ik toch iets heel bekends en zorgde dat ik het kon lezen.
Ik heb geen idee of ik daar nog wat aan kan doen.
Ik markeer het als 'niet ongewenst' en hoop dan maar dat 'ze' dat onthouden.
Maar dat gebeurt lang niet altijd.