Ajax Monday Mural

Eerst zag ik op een garage in Amsterdam  de drie kruisjes van Amsterdam. De drie Andreaskruisen uit het wapen van de stad. Tenminste daar ga ik van uit. Hoewel de kruisen op het wapen in de lengte staan. Paalsgewijs heet dat. 

Daarna zag ik Ajax, de Griekse held Ajax bedoel ik. 

Mooi geschilderd vond ik. Zou daar een Ajaxfan wonen? Een liefhebber van voetbal? Of een liefhebber van de Griekse mythologie. Of iemand die erg van Amsterdam houdt? Of alle drie? 

Daar zal ik niet achter komen. 

Ik heb nog wel even gekeken waarom Ajax, de voetbalclub Ajax,  eigenlijk Ajax heet.

Dat komt door een stel schooljongens die een mythologieles hadden en daarin gehoord hadden over Ajax, die Griekse held. Ze richtten een voetbalclub op en gaven die de naam Ajax.  Dat was in 1894. En in 1900 werd die naam officieel de naam van de club. 

Ajax had samen met Odysseus en Achilles dapper gevochten in de Trojaanse oorlog. 

Achilles overleefde het niet en zowel Ajax als Osysseus wilden zijn wapenrusting graag hebben. 

De goden besloten dat die eer voor Odysseus was. 

Toen was Ajax zo teleurgesteld en woedend dat hij zijn eigen legerleiders wilde doden. 

Hij werd krankzinnig verklaard en stortte zich vervolgens in zijn eigen zwaard. 

Misschien hadden die schooljongens het verhaal niet helemaal gehoord. Want anders is het toch een beetje raar om die naam te gebruiken lijkt mij. Maar dit terzijde hoor. 

Het is maandag en het gaat om de mural.

Linking to Sami's colourful world. 

Oog in Oog

 'Oog in Oog' , zo heet de tentoonstelling in het Allard Piersonmuseum. En die gaat over mummieportretten uit het oude Egypte. 

Huh, mummieportretten?

Ja zeker, mummieportretten. Dat zijn op hout (en soms op linnen) geschilderde portretten. Erg oud en gemaakt in Egypte gedurende de Romeinse periode. 

Die portretten werden dan op de mummie bevestigd. 

En zo sta je in het museum letterlijk Oog in Oog met de geportretteerden. 

Heel erg leerzaam natuurlijk. Want het gaat ook over de makers, over de ontdekkers, de kleding, de navolgers. 

Er zijn wereldwijd heel wat van deze portretten en hier in het museum, op deze tentoonstelling achtendertig. 

De oudst bekende, realistisch geschilderde portretten. 

Achtendertig mensen...

Ik vond het erg leuk dat er een lijn getrokken wordt naar 'moderne' portretkunst. 

Bijvoorbeeld naar Charly Toorop en Paula Modersohn-Becker. Beiden net aan de orde geweest in mijn cursus. 

Links Modersohn, rechts Toorop

Ik houd binnen de schilderkunst erg van portretten, dus dit was echt spekkie voor mijn bekkie. 

En dan was er nog een mummie. Een mummie van een kind. Een kleine jongen uit de eerste eeuw na Christus.

Ik vond het opvallend hoe voorzichtig het Allard Pierson er mee omgaat. Je wordt er van tevoren attent op gemaakt dat er zich achter een wand een mummie bevindt en je hoeft dus niet per se te kijken. 

Het woord mummie,  zeggen ze,  is niet onomstreden en het gebruik er van,  doet vaak geen recht aan waar het om gaat: een menselijk lichaam, behandeld en voorbereid op een leven in het hiernamaals. 

En als je er over in gesprek zou willlen dan kan dat . 

Het lichaam van het kind is recent onderzocht en op basis van dat onderzoek is een gezichtsreconstructie gemaakt. Gebleken was dat het kind jonger was dan het mummieportret deed vermoeden.

Ik vond het een interessante tentoonstelling. Erg de moeite waard. 

Caesar

 

In H'Art, zo heet de Hermitage nu, is een tentoonstelling over Julius Caesar. 

Ik dacht er over na en kwam tot de ontdekking dat ik maar een paar dingen weet over die man. Dat hij een leider was, een Romein. Dat hij vermoord werd en verder nog wat uitspraken van hem die heel bekend zijn geworden. Alea jacta est , Veni vidi vici en Et tu Brute

Oh ja en dat hij helemaal geen keizer was, hoewel zijn naam anders doet vermoeden. 

Het museum zoals het nu is, had ik ook nog niet gezien en bovendien is er tijdelijk een dependance van het Amsterdam Museum in gevestigd.

Reden genoeg om eens te gaan kijken. 

Het was een aardig opgezette tentoonstelling, maar je moet echt wel super geinteresseerd zijn in de Romeinse geschiedenis om er ten volle van te genieten. Dat was ik op bepaalde momenten in mijn leven wel, maar nu eigenlijk niet zo zeer. 

 

Die moord,  die was wel indrukwekkend. Er waren voortekenen geweest, maar die werden door Caesar genegeerd. 

Zielig vond ik het ook. Caesar die niets, nou ja weinig, vermoedend de senaat binnen komt en dan neergestoken wordt. Door tweeëntwintig man. En dan nog net uitbrengt: 'Ook jij, Brutus?'. 

Want juist van zijn beschermeling Brutus had hij dat niet verwacht.

Als je geïnteresseerd bent in de Romeinen, dan is deze tentoonstelling wel een aanrader denk ik. 

Zelf had ik meer belangstelling voor de winkel. Vol met van alles over Caesar en de Romeinen, maar vooral ook veel interessante (kinder)boeken. 

Ik heb niks gekocht hoor. Maar die roze kop had ik wel willen hebben om een mooie hangplant in te laten groeien. Helaas, 159 euro, dus dat werd hem niet!

Buiten was het ook weer mooi...

Beetje te vroeg

 

Kijk, daar zit-ie hoor, de Goedheiligman, de bisschop, Sinterklaasje, Sint Nicolaas. Hij zit daar in Brugge, dat zie je aan de achtergrond. 

En ik zág hem ook in Brugge, toen ik daar in september was. In het Groeningemuseum om precies te zijn. 

Dit is een deel van een schilderij dat geheel gewijd is aan de heilige. Geschilderd tussen 1475 en 1505. Wie de schilder was,  is niet zeker. Misschien was het Fransois van den Pitte, maar de naam bij het schilderij is Meester van de legende van de heilige Lucia.  Een noodoplossing, want zeker is het niet

Hoe dan ook, een meester was het zeker. 

Mijn foto's  van het hele schilderij waren niet best, maar om nou terug te gaan naar Brugge... dat wil ik wel hoor,  maar niet nu. 

Gelukkig is daar Wikipedia. 

Zo mooi dit. Op de eerste kleinere afbeelding zie je Nicolaas die munten naar binnen gooit. Daar woont een heel arm gezin met een zieke vader en drie dochters. Volgens het verhaal gooit Nicolaas drie avonden achter elkaar munten naar binnen. Zo hebben de drie dochters een bruidsschat en ontsnappen ze aan de prostitutie.

Het tweede schilderij toont Nicolaas die een graanwonder doet. Daar zijn meerdere verhalen over, maar het komt er op neer dat hij Myra redt van een hongersnood. 

En op het laatste schilderij zie je de moord op drie priesterleerlingen. Ook hier zijn verschillende verhalen over, maar natuurlijk wekt Nicolaas het drietal weer tot leven.

Ja je bent een wonderdoener of niet hè. 

In het laatste vak zou dat die gebeurtenis geschilderd moeten zijn, maar zoals je ziet: leeg. 

Nou, daar stond ik in dat museum in Brugge. Het was bloedheet en ik stond te genieten van Sinterklaas. Omdat veel mensen het waarschijnlijk dit weekend gaan vieren nu dit blogje. 

En nogmaals: Laat Sint blijven alstublieft. Met z'n goede daden. Hij verdient het en hij is er al zo lang!

Sinterklaas

 Toen ik hoorde dat Dieuwertje Blok ging stoppen met het Sinterklaasjournaal, vond ik dat heel erg jammer. Ik geniet nogal van dat programma en mis geen aflevering. 

En zonder Dieuwertje zou het anders zijn. Gelukkig was het niet waar. 

Overigens zijn veranderingen niet per se slecht hoor. Neem nou dit Pietje...

Wat is ze prachtig hè. En ze had er zo overduidelijk plezier in.  Een meisje, roetvegen...

Zij is in mijn ogen een voorbeeld van een verandering die beslist niet slechter blijkt te zijn. (Ik zag haar in de Hema in Geldermalsen). 

Gisteren was ik in Amsterdam en ook daar was veel veranderd. Na de cursus werd het al wat schemerig en  zag ik hoe de stad versierd is. Best mooi, veel lichtjes, veel versiering. Alles gericht op de feestdagen en dat snap ik. 

 

En verder, ik kan er niks aan doen, maar ik was toch een beetje teleurgesteld. Want WAAR blijft Sint. Niet in de etalages in elk geval.

Des te verrassender was dit:

De prachtige versiering bij Scheltema. Nou zijn zij daar dan ook een residentie van St Nicolaas, zag ik, dus ze móéten wel natuurlijk, maar wat zág het er mooi uit. 

Ik ben even naar binnen gelopen en er stond een rij bij de kassa. 

'Ik dring niet voor hoor, ik wil alleen even wat zeggen',  zei ik en ging vooraan in de rij staan. Tegen de man bij de kassa die ijverig aan het inpakken was, zei ik dat ik hun Sinterklaasversiering buiten zo mooi vond en dat ze zowat de enige winkel zijn met zoiets. 

Hij glom en zei dat hij het door zou geven. 

Ik kreeg onmiddellijk bijval van de mensen in de rij.  Ook leuk! 

Fleur en Jantje

De verzekering van onze elektrische fietsen liep af en dan moet je een besluit nemen: verlengen of laat maar. 

Onze fietsen zijn nog in zeer goede staat, rijden heerlijk en ja als er onderweg iets zou zijn, krijg je hulp en dat vind ik een geruststellende gedachte. Dus verlengen. 

De fietsenmaker moest de fiets keuren en was daar zeer snel mee klaar. Hij kent de fietsen.  Hij moest ons wel een extra slot verkopen. Moest, van de verzekering. 

Want het schijnt bar en boos te zijn met de fietsendiefstal. Echt heel erg. Vooral in Amsterdam. En wij wonen in de buurt hè. 

De eigenaar van Jantje, die misschien zelf ook wel Jan of Jantje heet, heeft zijn fiets een naam gegeven. Misschien wel in de hoop dat niemand een Jantje gaat stelen. 

Fleur heeft misschien ook zoiets gedacht:  Deze fiets is van Fleur: afblijven!

Hopelijk helpt het!

Musical

Musical... ik was er altijd dol op. Veel musicals heb ik gezien. Van veel musicals heb ik genoten. 

Verder heb ik met plezier jarenlang gezongen in Musical Popkoor Broadway,  hier in Hoorn. De naam van het koor zegt het al: veel musical. 

En toen ineens, ik was al gestopt met het koor, was het een beetje over met de liefde. Nieuwe musicals heb ik niet in het echt gezien. Ik weet niet precies waarom. 

Maar nu loopt mijn man de hele dag thuis te zingen(of te fluiten) The Gods love Nubia. Dat is een lied uit de musical Aïda. 

Hij zingt nog steeds bij Broadway en ze hebben het lied weer op het repertoire genomen. 

Mijn man zat ook een filmpje te bekijken van dat lied en ik keek mee en  kreeg er gewoon kippenvel van. Zo mooi. Daar heb ik gewoon aan mee gedaan. Deze voorstelling in de ParkSchouwburg. 

Misschien vind je het wel leuk om te zien. 

Van herten en gedachten

 

Dit kunstwerk zag ik in Straat, het Amsterdamse Museum voor Street Art en Graffiti. Het is al een tijdje geleden (begin 2023), misschien is het er niet eens meer. 

Het voordeel van het museum is dat je altijd weet wie de maker is. Er hangt gewoon een bordje bij.  Dat is buiten lang niet altijd het geval. Ik doe meestal wel mijn best om er achter te komen, maar het lukt soms niet.

Enfin in dit geval is de maakster Hera of Herakut.

Het werk heeft ook een titel: Weak becomes Hero

Een verklaring staat er ook bij: de herten staan symbool voor gedachten. Herten en gedachten... allebei kwetsbaar. 

Als je goed kijkt zie je de herten, de gedachten dus, veranderen.  Van ruwe schets, naar gedetailleerd naar voltooid. Het hert met de kroon stelt dan een vervlogen gedachte voor. 

Linking to Sami's Colourful World

Staar

 

Is dat nou niet mooi, buiten bij een oogkliniek? Wat zeg ik? Buiten bij het Oogheelkundig Medisch Centrum in Zaandam. 

Daar was ik voor staar. Twee keer de staaroperatie. 

Het is gelukkig heel goed gegaan. 

Ben nu nog aan het druppelen. Dat is een hele studie hoor, welke druppel in welk oog en op welke tijd. 

Een ding ging mis. Dit gebeurde: 

Na de eerste operatie doe je de hele dag niks. De volgende morgen mag je dan pleister en kapje verwijderen. 

Dus dan zie je voor het eerst een beetje wat het gaat worden. 

Ik ben me echt te pletter geschrokken. Je moet weten dat in onze slaapkamer alles wit is. Dus toen ik voorzichtig mijn oog open deed, rekende ik op wit. 

Nou mooi niet. Alles was blauw, een donker paarsachtig blauw. 

'Frits hoe zien onze gordijnen eruit?' 'Nou gewoon, wit, als altijd'. 

Het was niet een beetje een blauwig licht, het was beangstigend blauw

Nou ja. Het was half acht en ik zou om half elf gebeld worden door iemand van het centrum om even te kunnen vertellen hoe het was gegaan en eventuele vragen te kunnen stellen. 

Je begrijpt dat ik maar een vraag had. En dit was het antwoord:

'Dat zijn uw hersenen, mevrouw, die moeten omschakelen, wennen'. 

Ik had al dat blauw niet verwacht; het was best eng. 

Aan mijn hersens heb ik wel eens vaker getwijfeld. Dus dat klonk vrij logisch en daar knapte ik van op. En het werd langzaam minder. Gelukkig. 

Verder... geen problemen gehad. Voor in de verte zal ik een bril blijven dragen, of/en lenzen.  Dichtbij zie ik echt fantastisch en dat was precies de bedoeling.

Met dank aan mijn hersenen en vooral aan de oogarts natuurlijk. Want je kan natuurlijk wel nazeggen wat iedereen roept:  'fluitje van een cent en zo'n arts doet er twintig per dag'. 

Maar ik vind het bijzonder en enorm knap dat zoiets zomaar kan...

Kn(open)

 Bijna recht tegenover het gebouw van de Vrije Academie, aan de Herengracht,  zag ik op de terugweg dit:

Een knopenwinkel! Dan vind ik het bijna jammer dat ik nooit iets naai en nooit een knoop hoef te kopen omdat ik een grote knopenpot bezit. Helemaal vol. Omdat ik het mooi vind en omdat ze allemaal zo verschillend zijn. 

Maar hoewel ik dus niks nodig had,  ging ik  toch even binnen kijken. 

Knopen dus, maar ook allerlei keramiek en schilderijen. Er was ook iemand aan het schilderen. 

Ik ben niet meer zo van het winkelen. Maar zo'n apart winkeltje, ja dat vind ik heel erg leuk! Een mazzeltje dus dat ze geopend waren!