Shylight

Toen we laatst op zondagmorgen (vroeg) in het Rijksmuseum waren, wilden we de nieuwe Philipsvleugel met de fototentoonstelling Modern Times bezoeken. Dat hebben we ook gedaan hoor, maar toen we daar toch waren, zagen we - bijna per ongeluk - in het trappenhuis, dit:

Nog niet zo bijzonder, zou je misschien zeggen. Maar we waren net op weg naar beneden, toen die lampen opeens gingen bewegen. Ze zakten naar beneden.
Natuurlijk gingen we terug naar boven om eens even heel goed te kijken

Ze zakten niet alleen naar beneden, ze gingen ook open en weer dicht en weer omhoog. En weer...
Zo mooi, sprookjesachtig.

Naast ons stond een jong gezin met een kindje in de kinderwagen. Ademloos zat dat te kijken wat er allemaal gebeurde.
Ik ook, ik heb ook ademloos staan kijken. Zo prachtig en zo onverwacht voor ons.
Het voelde als een cadeautje.

De omschrijving:
Shylight  Studio Drift   Aluminium, rvs, zijde, led, robotica, 2014
Vijf bloemkelken voeren een mechanisch ballet uit van open- en dichtgaan. Studio Drift verbindt in deze lichtsculptuur de veranderlijke beweeglijkheid van de natuur met geavanceerde robot- en liechttechnologie. De kelken zijn gemaakt van vele lagen organische zijde. Beurtelings vouwen ze zich in alle glorie uit om zich direct daarna weer schuchter terug te trekken, zoals ook bloemen zich voor de nacht weer sluiten.

My old Lady

Wat een lekkere film. Drama genoeg hoor, maar toch loopt het goed af. Ik ben tamelijk kinderachtig en ik houd van films die goed aflopen. Kan ik niks aan doen. Wil ik ook niet trouwens.
Het verhaal:
Mathias Gold (Kevin Kline) erft van zijn vader een prachtig oud appartement in Parijs. Heel groot, met een grote tuin en dus (in de Marais notabene) veel geld waard. Hij reist naar Parijs met de bedoeling het huis zo snel mogelijk te verkopen, want hij is nogal berooid.
Dan blijkt er een oude dame in te wonen, Mathilde, met haar dochter Chloë. En Mathias zal het appartement pas na haar dood kunnen verkopen. Ze is weliswaar 92, maar uit niets blijkt dat haar dood aanstaande is. Mathias moet haar trouwens ook iedere maand betalen. En Viager heet dat.
Nou ja, gaandeweg wordt duidelijk hoe de relaties liggen en in het verleden hebben gelegen en dat is niet al te feestelijk.
Toch valt er ook wel wat te lachen hoor in deze film, maar in feite is het gewoon een drama. 'Humor is een lach waardoor een traan schemert' placht mijn leraar Nederlands te zeggen en gelijk had hij.
Zoals ik zei, wel met een mooi slot! En de spelers zijn geweldig, alle drie!
Scheurtje 4!

Heerlijke dag!

Wat een heerlijke dag was dat gisteren.
We waren al vroeg naar het strand gegaan.
Frits was eerst nog flink onderuit gegaan op een bevroren plas, dus we waren voorbereid, wat kleding betreft, op een koude dag. Maar het was niet koud, geen muts op en niet eens handschoenen aan. We wandelden van Egmond naar Bergen en terug en eindigden om een uur of twee met een glas Glühwein, buiten op een terras in de zon.
En druk dat het was. Niet alleen met zeesterren. Ook met mensen.  'Drukker dan 's zomers',  zei de baas van het terras.
Toen wij terug gingen was er een file richting strand.

Gedichtjes van Bart

Zo leuk: op zoek naar mijn sleutels (jaha nog steeds niet gevonden) vond ik dit.

Het is een gedicht van onze oudste zoon die het maakte het toen hij net tien was.

In mei 1991.

Mijn vader, die wel van duidelijkheid hield, heeft dat er bij geschreven.

In zijn al een beetje bibberig handschrift, hij had Parkinson, schreef hij het hele gedicht op, mijn vader.

Schrijven ging hem nog goed af, al vond hij dat zelf niet.

Wat was hij trots op zijn oudste  kleinzoon.

Ik ook, ik vind het een prima gedicht.

Het leuke is dat Bart ook nu nog gedichtjes maakt.

Zoals dit bijv.:

Ik zat hier op een bankje

En telde één snel schaap

Maar vóór het over de dam was

Viel ik al in slaap

Of dit:

Wanneer de ouden zongen

(een akelig geluid)

Dan piepten alle jongen

Haal ons het nest maar uit.

Nou, nog eentje dan:

Hij kan het nog steeds...

Jurkje

Ik had nog niets laten zien van ons laatste bezoekje aan de IJhallen.
En dat is toch jammer, want zeg nou zelf, dit zomerjurkje voor Anna, kostte slechts vijftig cent. Ik ben er helemaal weg van.
Nou zijn de spullen in de IJhallen nooit duur en als ze dat wel zijn, koop ik ze niet, dus dat is nogal simpel.
Maar vijftig cent was wel erg weinig.
Tja, er zat dan ook een grote bruine vlek op de voorkant. Zo van ongeveer het tweede knoopje tot en met het vierde knoopje.
Het leek op een koffievlek en als het dat niet was, wil ik niet bedenken wat het anders geweest zou kunnen zijn.
Nu ben ik  zelf vrij goed in vlekken, maar mijn man is nog veel beter, dus voor vijftig cent nam ik het risico.
Ik begon met het jurkje apart te wassen, op veertig graden. Geen verandering. Toen mee met een witte was, op zestig graden. En later nog een keer. Niks. Zo bruin als bruin maar kan zijn.
Toen nam mijn man het over. Hij is een half uur bezig geweest. Met: soda, groene zeep en een vlekkenspray.
Ik wist gewoon dat het goed zou komen. En ja hoor. Geen vlek meer te bekennen en een jurkje zo schoon als schoon maar kan zijn.

Anna zal de lieveheersbeestjes fantastisch vinden, dat weet ik nu al. Net als haar moeder en haar oma!

Gone with the wind

'Gone with the wind',  een film die ik altijd al wilde zien en hier was mijn kans. Niet eens in Eye of zo, maar gewoon in ons eigen filmhuis. Een digitaal gerestaureerde film.
Een lovestory met als achtergrond de burgeroorlog. Maar daar wordt niet heel veel  aandacht aan besteed.
Wél Vivien Leigh als Scarlett o 'Hara  en Clark Gable als Rhett Butler.
De namen kende ik, kan je nagaan hoe vaak er aan deze film werd en wordt gerefereerd.
En het beroemde citaat natuurlijk: Frankly, my dear, I don't give a damn.
Het boek heb ik nog steeds niet gelezen, terwijl ik het in huis heb. Kweenie, het komt er niet van!
Maar dit terzijde, de film:
Die duurt vier uur. In ons filmhuis is nooit pauze, maar in dit geval wel gelukkig. Want vier uur...
Ik heb me geen seconde verveeld. Geen seconde. De film is vijfenzeventig jaar oud. Maar hij boeit.
Uiteraard heb ik heel even geslapen, maar dat was echt niet omdat de film saai was.
Het verhaal is niet ingewikkeld, maar wel als ik het hier moet vertellen. Dus heel kort: Scarlett is verliefd op Ashley, maar die trouwt met Melanie. Rhett is verliefd op Scarlett, maar zij niet op hem. En uiteindelijk weer wel.
En het loopt niet goed af of eigenlijk, je zou kunnen zeggen een beetje een open einde.
Kort door de bocht hoor dit, maar als je het verhaal echt wilt weten, Wikipedia vertelt het zeer uitgebreid. Klik
Er vallen veel doden. Er wordt hard gewerkt, de kleding is geweldig, de muziek ook.
En de sterren? Ik heb me zitten vergapen. Vivien Leigh is prachtig en Clark Gable niet te versmaden. Dus: Scheurtje 5!

Wens

Scrooge

Dit is Ebenezer Scrooge. Of liever gezegd: dit is de acteur Frederik de Groot in de rol van Ebenezer Scrooge.
Hij speelt, in een klein uurtje, Scrooge, gebaseerd op A Christmas Carol (van Dickens).  Bijgestaan door de fluitiste Saskia van der Hall. En dat in een mooie zaal van het Westfries Museum.
Ik denk dat bij deze voorstelling een stuk of veertig mensen aanwezig waren en zij genoten zeer. Wij ook.
Het verhaal van Dickens kende ik eigenlijk nauwelijks. Ik wist wel dat Scrooge een enorme vrek is en met kerst tot inkeer komt. Maar dat die inkeer bereikt wordt door drie geesten die hem bezoeken, dat was ik een beetje vergeten.
Het boek heb ik nooit gelezen en wat ik wist kwam door een kerstmusical die we op school ooit deden met de kinderen en dat is ook al zo lang geleden.
Maar ik zit er weer helemaal in hoor. Het is een prachtig verhaal en Frederik de Groot is steengoed.
Vooraf was hij een beetje aan het praten met de aanwezigen en toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken, zei hij dat dat alleen tijdens de voorstelling mocht.
Nou ja, dat heb ik nog nooit meegemaakt, vond het erg grappig.
Maar alle foto's waren slecht. Ik zat echt zo in het verhaal dat ik niet goed kon 'richten'. En hoewel het mocht, leek de klik van het fototoestel me toch hinderlijk, dus ik durfde ook niet goed. Nou deze kan er nog mee door, maar geeft niet duidelijk weer wat een expressie die man toont. Maar het was heel bijzonder, ik vind het een aanrader.

Irish Christmascake

Marloes schreef een paar dagen geleden over een tulband.
En ik herinnerde me opeens de oude tulbandvorm die mijn moeder altijd gebruikte. Al toen ik nog een klein meisje was. Ze had er ook zo'n klein vormpje bij voor een klein tulbandje voor bovenop.  En dat kleine tulbandje kreeg ik dan. Geweldig vond ik dat.
Hoe dan ook, ik kreeg meteen zin om ook eens een tulband te gaan maken.Nog nooit gedaan.

Een dag later las ik bij Mirjam over de tulband die zij maakte. Die leek me zo lekker dat ik mijn moeders vorm opzocht. Het kleine vormpje vond ik niet jammer genoeg.
Maar de ingrediënten die ik niet in huis had voor Mirjams tulband, een Ierse, vond ik wel. Ik deed een paar kleine aanpassingen en begon.
Ik ben geen echte bakster, want hoe leuk ik het ook vind, er gaat altijd wel iets mis.
Deze keer ook.
Het recept was prima, goed te volgen. Het was ook erg veel en mijn moeders vorm was niet heel groot, dus ik had voldoende om ook nog een cakevorm en een kleine cakevorm te vullen.
Het was allemaal duidelijk en al snel rook het buitengewoon lekker. Zo'n kerstig geurtje. Alles leek goed te gaan.
Toen het klaar was, proefde ik een stukje uit de kleinste cakevorm. Mmmmmm, heerlijk.

En toen ging het mis.
De cakevormen kon ik heel goed keren. De cakes kwamen er weliswaar een beetje plat, maar toch vlot uit.
Maar de tulband.... die kwam niet goed uit de vorm. Sterker nog, hij kwam er helemaal niet uit.
Ik sloeg het aanrecht zowat stuk, maar de tulband zit en blijft zitten. Waarschijnlijk voor altijd. Ik zal hem er echt uit moeten bikken.

Het is dus niet iets om m'n gasten voor te zetten. Dat niet. Ook niet iets om vol trots op tafel te zetten, met een kersttakje en een beetje poedersuiker er op voor de sfeer. Of een rood lint. As we speak herinner ik me ineens dat er bij mijn moeder een rood lint op ging.
Maar hij is wel echt super lekker. Dus Frits en ik kunnen allebei aan een kant gaan zitten en hapje voor hapje er uit eten.
Ik denk dat het de wraak van de tulbandvorm is. Minstens vijfentwintig jaar niet gebruikt. Dat IS ook niet leuk voor een tulbandvorm.
Nog één kans zal ik hem dus geven en als het dan weer niet lukt,  zullen onze wegen zich scheiden of ik zet er plantjes in.
(Ik ga er voor het gemak even vanuit dat het aan de vorm ligt en niet aan mij, al is er voldoende reden voor twijfel)

Mirjam, het recept ga ik zeker nog eens maken. Want het is echt heerlijk. Dank voor het delen!!!

Oh ja, de aanpassingen die ik deed: in plaats van cognac gebruikte ik rum (want dat had ik in huis), en ik gebruikte voor de hoeveelheid abrikozen en pruimen eenzelfde hoeveelheid tutti frutti en zo zat er dus ook appel in en peer. Ik had niet genoeg cranberries, dus ik vulde die hoeveelheid aan met van die gekleurde vruchtjes, weet even niet hoe het heet, maar van die rode, groen en gele. Nee, niet paprika, hihi..
En Mirjams recept vind je hier: klik

Agenda

Joehoe, ik heb een nieuwe agenda. En ik ben er zo blij mee dat ik hem hier laat zien.

Kenners zullen meteen zien dat dit een 'Plintblad' is.
Plint combineert gedichten met werk van illustratoren en beeldend kunstenaars. Dat doen ze op kalenders, op kussenslopen, op servetten, op posters en op nog veel meer. Ik vind het vaak erg mooi wat ze maken.
Dit gedicht is van Simon Benson. 
Deze agenda deden ze nu al in de uitverkoop. Hij kostte 9, 95. Echt een koopje als je bedenkt dat je voor die prijs 52 combinaties krijgt, iedere week één.
Het is niet een agenda die je in je tas meeneemt. Daar is-ie wat te groot voor. Wij hebben hem in de keuken liggen of staan en mijn man en ik schrijven er allebei onze afspraken in. Als op een kalender. Er  is ruimte genoeg voor.

Het gedicht hier vlak boven hoort bij de laatste week van volgend jaar. Het gedicht is van Jules Deelder en de illustratie van Klaas Gubbels.
Bij het alvast even doorkijken, zag ik bekende gedichten, maar ook een heleboel onbekende.
Eigenlijk wil ik ze wel allemaal even laten zien.
Zoals zo vaak, dat gaat niet. Dus ik kies er nog één.
Dit gedicht is van Linda Vogelesang en de illustratie (beeld noemen ze dat bij Plint) van Nikki Smits.

En het allerfijnste is dat ik er deze week al in mag beginnen.

Ps. Ik ben bang dat die 9,95 een tijdelijke actie was. Op Facebook. Moest je ze wel even liken. Overigens als je er van Plint houdt is het wel de moeite waard om alsnog te liken, want ze doen aan vriendjespolitiek, zeggen ze zelf. Sorry dat ik het niet eerder meldde. Meer Plint: klik